Meduza (córka Forkosa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tzw. Meduza Rondanini, kopia rzymska dzieła Fidiasza

Meduza (gr. Μέδουσα Médousa, łac. Medusa) – w mitologii greckiej była najmłodszą z trzech Gorgon i najgroźniejszą (często przypisuje się imię Gorgony samej tylko Meduzie). Jako jedyna z trzech Gorgon była śmiertelna. Zamiast włosów miała węże, a jej spojrzenie zamieniało żywe istoty w kamień. Jedynym lekiem na to były łzy jednorożca.

Meduza ponoć była tak piękna, że zakochał się w niej Posejdon i uwiódł w świątyni Ateny.

Mit o Meduzie uległ ewolucji. Z początku Meduza była jednym z bóstw przedolimpijskich, potworem. W późniejszych wersjach zaczęto ją uważać za ofiarę zemsty bogini Ateny. Meduza miała być piękną dziewczyną, która ośmieliła się rywalizować urodą z boginią. Atena zamieniła więc Meduzę (i jej siostry, Steno i Euriale) w skrzydlate, okropnie brzydkie potwory ze żmijami zamiast włosów i szponami u dłoni.

Meduza została zabita przez Perseusza, który odciął jej głowę, a dzieci uwięzione w jej łonie wyskoczyły z szyi Gorgony Pegaz i Chrysaor. Jej głowę Atena umieściła na egidzie, tarczy Zeusa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]