Melanie Oudin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Melanie Oudin
Melanie Oudin
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Marietcie
Data i miejsce urodzenia 23 września 1991
Marietta
Wzrost 168 cm
Masa ciała 59 kg
Gra praworęczna, dwuręczny backhand
Status profesjonalny luty 2008
Trener Brian de Villiers
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1 WTA, 6 ITF
Najwyżej w rankingu 31 (19 kwietnia 2010)
Australian Open 1R (2009-2011, 2013)
Roland Garros 2R (2012, 2013)
Wimbledon 4R (2009)
US Open QF (2009)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0 WTA, 1 ITF
Najwyżej w rankingu 125 (23 maja 2011)
Australian Open 1R (2010, 2011)
Roland Garros 1R (2011, 2013)
Wimbledon 1R (2013)
US Open 2R (2013)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Melanie Oudin (ur. 23 września 1991 w Marietcie), amerykańska tenisistka pochodzenia francuskiego, mistrzyni US Open 2011 w grze mieszanej, ćwierćfinalistka US Open 2009 w grze pojedynczej, reprezentantka Stanów Zjednoczonych w Pucharze Federacji. Tenisistka praworęczna z oburęcznym backhandem.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Melanie Oudin rozpoczęła treningi tenisowe w wieku siedmiu lat, kiedy to babcia podarowała jej i jej siostrze bliźniaczce Katherine rakiety tenisowe. W rozgrywkach juniorskich osiągnęła półfinał US Open 2008, który przegrała z Gabrielą Paz oraz ćwierćfinał French Open 2008, gdzie uległa Elenie Bogdan. Według notowań z 7 kwietnia 2008 zajmowała drugie miejsce w oficjalnej klasyfikacji juniorskiej Międzynarodowej Federacji Tenisowej.

W tym samym roku otrzymała status profesjonalnej tenisistki. W marcu odnotowała swój pierwszy występ w turnieju WTA, otrzymując dziką kartę od organizatorów zmagań w Indian Wells. W swoim pierwszym oficjalnym pojedynku pokonała Maret Ani 7:5, 6:2, a potem przegrała z Francescą Schiavone. W sierpniu po raz pierwszy wystąpiła w imprezie wielkoszlemowej – w US Open, odpadając w pierwszej rundzie. Swój debiutancki ćwierćfinał w gronie seniorek zdobyła w październiku w Quebec, eliminując tam między innymi Sybille Bammer.

W czerwcu 2009 jako kwalifikantka awansowała do czwartej rundy wielkoszlemowego Wimbledonu, przegrywając 4:6, 5:7 z Agnieszką Radwańską. We wcześniejszych meczach pokonała Bammer, Jarosławę Szwiedową i Jelenę Janković. Rezultat ten, będący najlepszym w jej dotychczasowej karierze, zapewnił Oudin miejsce w gronie stu najlepszych tenisistek globu według rankingów WTA. W sierpniu Amerykanka ponownie zadziwiła światową publiczność, znajdując się w ćwierćfinale US Open. Wygrała kolejno z czterema Rosjankami: Anastazją Pawluczenkową, Jeleną Diemientjewą, Marią Szarapową i Nadieżdą Pietrową, zatrzymując się dopiero na późniejszej wicemistrzyni, Caroline Wozniacki. W efekcie awansowała na 44. miejsce listy WTA. W listopadzie wystąpiła w finale Pucharze Federacji, w którym Amerykanki podejmowały Włoszki, ale przegrała spotkania ze Schiavone i Flavią Pennettą. W tym sezonie otrzymała Nagrodę WTA dla Debiutantki Roku.

W lutym 2010 osiągnęła półfinał halowych zawodów w Paryżu, a tydzień później również ćwierćfinał w Memphis. W gronie ośmiu najlepszych uczestniczek turnieju znalazła się także w Ponte Vedra Beach i Charleston; ten drugi rezultat zapewnił jej kolejną najwyższą lokatę w światowych notowaniach – miejsce 31. Po tym wyczynie spotkała Oudin jednak seria porażek, przerwana dopiero wrześniowym ćwierćfinałem w Quebec. Jesienią ponownie wystąpiła w finale Pucharu Federacji, po raz drugi przeciwko Włoszkom, tam Melanie ograła Schiavone i było to jedyne zwycięstwo jej ekipy w tej konfrontacji. Zimą osiągnęła również swój pierwszy profesjonalny półfinał w grze podwójnej, stało się to w Memphis, a jej partnerką była Shenay Perry.

9 września 2011 w parze z rodakiem Jackiem Sock wygrała turniej gry mieszanej US Open, zdobywając swoje pierwsze mistrzostwo wielkoszlemowe w karierze. W starciu finałowym Amerykanie pokonali Giselę Dulko i Eduardo Schwanka z Argentyny 7:6(4), 4:6, 10-8. Tym samym po raz trzeci z rzędu konkurencję mikstów w Nowym Jorku zwyciężył duet gospodarzy (w 2009 triumfowali Carly Gullickson i Travis Parrott, a w 2010 Liezel Huber i Bob Bryan).

W czerwcu 2012 roku zwyciężyła w pierwszym turnieju singlowym rangi WTA International. W Birmingham pokonała Jelenę Janković 6:4, 6:2. W Québecu osiągnęła ćwierćfinał gry pojedynczej.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Rodzina Melanie Oudin ma pochodzenie francuskie. Jej rodzice to John i Leslie Oudin. Tenisistka ma siostrę bliźniaczkę, Katherine i młodszą siostrę Christinę. Podstawową edukację odebrała w domu w przeciwieństwie do siostry bliźniaczki, która uczęszczała do publicznej szkoły. Katherine Oudin również jest tenisistką, która występowała w gronie juniorów, jednak ma mniejsze osiągnięcia niż Melanie. Tenisowym wzorem Amerykanki jest Justine Henin za to, że udowodniła, iż nie trzeba być wysokim, by wygrywać (Oudin ma 168 cm wzrostu).

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 18 czerwca 2012 Birmingham Trawiasta Serbia Jelena Janković 6:4, 6:2

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 9 września 2011 US Open Twarda Stany Zjednoczone Jack Sock Argentyna Gisela Dulko
Argentyna Eduardo Schwank
7:6(4), 4:6, 10–8

Wygrane turnieje ITF[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. Finalistka Wynik
1. 27/07/2008 Stany Zjednoczone Lexington ITF Stany Zjednoczone Carly Gullickson 6:4, 6:2
2. 10/05/2009 Stany Zjednoczone Indian Harbour Beach ITF Niemcy Laura Siegemund 7:5, 5:7, 6:2
3. 17/05/2009 Stany Zjednoczone Raleigh ITF Stany Zjednoczone Lindsay Lee-Waters 6:1, 2:6, 6:4
4. 29/04/2012 Stany Zjednoczone Charlottesville ITF Stany Zjednoczone Irina Falconi 7:6(0), 3:6, 6:1
5. 04/11/2012 Stany Zjednoczone New Braunfels ITF Kolumbia Mariana Duque Mariño 6:1, 6:1
6. 29/09/2013 Stany Zjednoczone Las Vegas ITF Stany Zjednoczone Coco Vandeweghe 5:7, 6:3, 6:3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]