Melasa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Melasa

Melasa (melas) – ciemnobrązowy, gęsty syrop o odczynie słabo alkalicznym. Powstaje jako produkt uboczny podczas produkcji cukru spożywczego. Jest produktem o zawartości około 40% sacharozy, której dalsze odzyskiwanie jest nieopłacalne.

Stosowana głównie do produkcji alkoholu, drożdży piekarniczych oraz paszowych, do produkcji kwasów organicznychcytrynowego, szczawiowego, gliceryny. Jest bogatym źródłem żelaza niehemowego. Można z niej izolować betainę.

Rodzaje[edytuj | edytuj kod]

W zależności od surowca, z którego jest wytwarzana, wyróżnia się:

Skład chemiczny[edytuj | edytuj kod]

Zawartość podstawowych składników (melasa buraczana):

  • woda – 20%
  • sucha substancja – 80%, w tym:
  • sacharoza – 50%
  • inne związki – 30%, w tym:

Zawartość podstawowych składników (melasa trzcinowa):

  • woda – 20%
  • sucha substancja – 80%, w tym:
  • sacharoza – 38,4%
  • inne związki – 41,6%, w tym:
  • cukry redukujące – 20%
  • rafinoza – 1,6%
  • popiół węglanowy – 7,5%
  • kwasy bezazotowe – 3,0%
  • aminokwasy – 1,0%
  • związki azotowe (ogółem) – 0,5%.

Skład melasy oraz jej konsystencja zależą od:

  • jakości i składu chemicznego surowca, z którego jest otrzymywana,
  • procesu technologicznego – sposobu przerobu,
  • warunków przechowywania.

Zawartość składników mineralnych w melasie:

Duża zawartość związków nieorganicznych hamuje rozwój mikroorganizmów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Włodzimierz Bednarski, Arnold Reps, Marek Adamczak: Biotechnologia żywności: praca zbiorowa. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 2003. ISBN 83-204-2783-5.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło melasa w Wikisłowniku