Melvin Manhoef

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Melvin Manhoef
{{{nazwa}}}
Pseudonim No Mercy (Bez litości)
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1976
Paramaribo, Surinam
Obywatelstwo  Holandia
 Surinam
Wzrost 174 cm
Masa ciała 84 (2013) kg
Styl walki kick-boxing, boks tajski
Kategoria wagowa średnia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 40
Zwycięstwa 27
Przez nokauty 25
Przez decyzje 2
Porażki 11
Remisy 1
Nieodbyte 1

Melvin Manhoef (ur. 11 maja 1976 w Paramaribo) – holenderski kick-boxer i zawodnik MMA, znany z agresywnego stylu walki i nokautującego ciosu. W latach 2009-2011 mistrz It's Showtime w kategorii 85 kg.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Piłka nożna[edytuj | edytuj kod]

Melvin Manhoef pochodzi z Surinamu. W wieku 3 lat przybył z rodziną do Holandii i osiadł w Rotterdamie. Tam zaczął uczęszczać na treningi piłki nożnej. Grał w drużynach juniorskich Feyenoordu Rotterdam, a później w mniejszych klubach 2. ligi. Karierę piłkarza zakończył przedwcześnie, w wieku 18 lat, z powodu kontuzji stawu skokowego.[1]

Kick-boxing[edytuj | edytuj kod]

Po rozstaniu z piłką, zaczął uczęszczać na treningi kick-boxingu. Już po trzech miesiącach stoczył i wygrał swoją pierwszą walkę[1].

W 2002 roku zadebiutował w K-1 na gali K-1 Holland GP w Arnhem. Przegrał z Remym Bonjaskym przez jednogłośną decyzję. W kolejnych latach skupił się na karierze w MMA, dlatego następną walkę dla K-1 stoczył dopiero w 2006 roku, nokautując Tatsufumi Tomihirę. W grudniu tego roku zmierzył się z Rayem Sefo podczas Finału K-1 World GP i przegrał przez nokaut. W 2007 roku pokonał na gali K-1 Europe GP w Amsterdamie Rusłana Karajewa. Znokautował go lewym sierpowym już w 52. sekundzie walki.

W kwietniu 2008 roku w Amsterdamie po raz drugi w swojej karierze uległ Bonjasky'emu, tym razem przez nokaut w trzeciej rundzie. Natomiast w grudniu sam znokautował Pawła Słowińskiego w pierwszej rundzie rezerwowej walki Finału K-1 World GP 2008.

W marcu 2009 roku wziął udział w turnieju o wakujące mistrzostwo K-1 w wadze ciężkiej. W półfinale został sensacyjnie znokautowany w pierwszej rundzie przez Keijiro Maedę[2].

29 sierpnia 2009 roku został mistrzem organizacji It's Showtime w kat. 85 kg, pokonując w Budapeszcie Dénesa Rácza przez nokaut w trzeciej rundzie. Miesiąc później walczył w Seulu o awans do Finału K-1 WGP, gdzie po raz trzeci w karierze zmierzył się z Bonjaskym i ponownie mu uległ − tym razem minimalnie na punkty.

MMA[edytuj | edytuj kod]

Manhoef jest również doświadczonym zawodnikiem mieszanych sztuk walki. Większość ze swoich ponad 30 walk wygrał przez nokaut w pierwszej rundzie.

Największy sukces odniósł w lutym 2006 roku, gdy został mistrzem Cage Rage wagi półciężkiej. W pojedynku o tytuł znokautował po zaciętej i emocjonującej walce Brazylijczyka Evangelistę "Cyborga" Santosa, będąc samemu kilkakrotnie na krawędzi nokautu[3].

Z Cage Rage przeniósł się do japońskiej organizacji HERO'S. W październiku 2006 roku zajął drugie miejsce w turnieju o mistrzostwo HERO'S w wadze półciężkiej. W finale przegrał przez poddanie z Yoshihiro Akiyamą.

Od 2008 roku Manhoef występuje w DREAM. Był jednym z uczestników turnieju DREAM Middleweight Grand Prix 2008, który miał wyłonić mistrza wagi średniej tej organizacji. Odpadł w półfinale, pokonany przez późniejszego tryumfatora turnieju, Gegarda Mousasi[4].

Podczas sylwestrowej gali Dynamite!! 2008 niespodziewanie znokautował w ciągu zaledwie 18 sekund cięższego od siebie aż o 40 kilogramów Marka Hunta. Manhoef podjął walkę na 24 godziny przed jej rozpoczęciem w zastępstwie chorego Jerome'a Le Bannera. Była to pierwsza porażka Hunta przez KO w jego profesjonalnej sportowej karierze[5].

W styczniu 2010 roku zadebiutował w amerykańskiej organizacji Strikeforce. Został znokautowany na gali Strikeforce: Miami przez Robbiego Lawlera w pierwszej rundzie.

1 grudnia 2012 roku miał zadebiutować w polskiej organizacji KSW w walce z Mamedem Chalidowem, jednak pojedynek nie doszedł do skutku z powodu kontuzji Holendra. Otrzymał także zapewnienie, że będzie mógł zawalczyć o pas mistrzowski w wadze średniej[6]. Niedługo po wyleczeniu kontuzji stoczył zwycięski pojedynek na sylwestrowej gali DREAM 18 w Tokio, nokautując w niespełna 50 sekund uderzeniem kolanem w korpus Kanadyjczyka Denisa Kanga.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Kick-boxing:

  • 2009-2011: Mistrzostwo It's Showtime w kategorii 85 kg

Mieszane sztuki walki:

  • 2006: 2. miejsce w turnieju HERO'S Light Heavyweight Championship
  • 2006: Mistrz Cage Rage w wadze półciężkiej

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Adam Steel: K-1: MELVIN MANHOEF (ang.). [dostęp 13 września 2008].
  2. Monty DiPietro: Maeda Takes K-1 Heavyweight Belt; Bonjasky Beats Overeem (ang.). [dostęp 29 marca 2009].
  3. Pedro Wrobel: Manhoef and Santos Have a "Rocky" Moment (ang.). [dostęp 13 września 2008].
  4. Joe Hall: Mousasi Knocks Out Jacare to Win Grand Prix (ang.). [dostęp 23 września 2008].
  5. Monty DiPietro: MMA Rules at DYNAMITE!! 2008 (ang.). [dostęp 28 stycznia 2009].
  6. Paweł Kowalik: Manhoef: Mamed nie jest maszyną (pol.). [dostęp 25 października 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]