Menachem (król Izraela)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Menachem מְנַחֵם |
|
 |
|
| król Izraela | |
| Okres panowania | od 752 do 745 |
| Poprzednik | Szallum |
| Następca | Pekachiasz |
| Dane biograficzne | |
| Urodzony | ? |
| Zmarł | 742 r. p.n.e. |
| Ojciec | Gadi |
| Matka | ? |
| Żona | ? |
| Dzieci | Pekachiasz |
Menachem, hebr. (? – 742 p.n.e.) – szesnasty król królestwa Izraela od 752 p.n.e.[1] , syn Gadiego, opisywany w 2 Księdze Królewskiej 15,14-22.
Zamordował króla Szalluma przejmując po nim tron i krwawo stłumił bunt przeciwko niemu w Tappuach (2 Krl 15,16). Był wasalem króla Asyrii Tiglat-Pilesera III, któremu złożył trybut w wysokości 1000 talentów srebra, by ten pozostawił go na tronie. Sumę tę ściągnął od zamożnych obywateli państwa. Do czynu tego nawiązuje prorok Ozeasz (m.in. Oz 7,7).
Przypisy
- ↑ Wg chronologii E. R. Thielego. Niektóre inne chronologie zawarte są w sekcji Królestwo Izraela (państwo północne)#Władcy.
Bibliiografia [edytuj]
- Alfred Tschirschnitz: Dzieje ludów biblijnych. Wyd. I. Warszawa: M. Sadren i S-ka, 1994, s. 253. ISBN 83-86340-00-3.
| Poprzednik Szallum |
 |
król Izraela (królestwo północne) 752-742 p.n.e |
|
Następca Pekachiasz |
| Ojciec Gadi |
 |
Postać biblijna Występuje w księgach: 2Krl |
|
Synowie Pekachiasz |
