Mercedes-Benz W111

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mercedes-Benz W 111
Mercedes-Benz W 111
Producent Mercedes-Benz
Okres produkcji 1959-1968
Miejsce produkcji  Niemcy, Sindelfingen
Poprzednik Mercedes-Benz W105/W180/W128
Następca Mercedes-Benz W108/W109
Dane techniczne
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
Silniki Benzynowe: 2195 - 3499 cm³
Długość 4875 - 4880 mm
Szerokość 1795 - 1845 mm
Wysokość 1423 - 1500 mm
Rozstaw osi 2750 mm
Masa własna 1320 - 1630 kg
Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze
Mercedes-Benz W110 Mercedes-Benz W112
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Mercedes-Benz 220Sb (W111, seria I)
Mercedes-Benz 220Sb (W111, seria I)
Mercedes-Benz W111C 280 SE
Mercedes-Benz W111C 280 SE - tył pojazdu

Mercedes-Benz W111 – generacja limuzyn klasy wyższej, zaprezentowana na salonie samochodowym we Frankfurcie w 1959 roku. Niedługo potem zadebiutowały modele W112 i W110, oparte na podobnych rozwiązaniach konstrukcyjnych i stylistycznych.

Opis modelu[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniający szczegół: chromowane "płetwy" na błotniku
Mercedes-Benz 230S, W111 w wersji z podwójnymi reflektorami (rynek USA)

Seria W111 zastąpiła w ofercie popularnego "Pontona" (W105/W180/W128), toteż napędzana była tym samym, 6-cylindrowym silnikiem (typ M180/M127). Seria W112 zaś uchodziła za bardziej luksusową - miała mocniejszy, również 6-cylindrowy silnik, przedłużone o 10 cm nadwozie oraz była standardowo wyposażona w pneumatyczne zawieszenie. Modele o kodzie W110 natomiast były adresowane do uboższej klienteli - napędzały je silniki 4-cylindrowe (w tym również diesle), nadwozie pozbawione było wielu chromowanych wykończeń.

Wspólną cechą wszystkich trzech modeli były charakterystyczne zakończenia kantów klapy bagażnika. Niemcy nazwali ten zabieg stylistyczny Heckflosse (niem. heck - tył, Flosse - płetwa), anglicy zaś - Fintail (ang. tail - tył, fin - płetwa). Owe "płetwy z tyłu", zaprojektowane przez zespół Karla Wilferta, nawiązywały do stylistyki ówczesnych amerykańskich krążowników (m.in. Cadillac Eldorado, Buick Le Sabre). Miało to ułatwić modelom Mercedesa debiut w USA.

W111, choć nie był konstrukcją całkiem nową (zawieszenie i silnik "odziedziczone" po "Pontonie"), zawierał kilka innowacyjnych rozwiązań. Najważniejszym z nich były strefy kontrolowanego zgniotu, które w razie wypadku pochłaniały energię, pozwalając tym samym zachować sztywność kabinie pasażerskiej.

Modele (Sedan)[edytuj | edytuj kod]

Seria I (1959-1965)[edytuj | edytuj kod]

W 1959 do produkcji wdrożono:

  • 220b
  • 220Sb
  • 220SEb

Litera "b" w nazewnictwie modeli W111 pierwszej serii nawiązuje do litery "a" figurującej w nazwach (niektórych) modeli poprzednika - "Pontona". Przez ówczesnych inżynierów Mercedesa, W111 nazywany był po prostu "Pontonem B". Litera istniała jednak tylko formalnie - nigdy nie widniała obok emblematów na klapie bagażnika (tam tylko: 220, 220S lub 220SE).

Wszystkie trzy modele napędzane były rzędowym, 6-cylindrowym silnikiem benzynowym o pojemności 2195 cm³, przy czym różniły się układem zasilania w paliwo - 220 i 220S wyposażone były w dwa gaźniki Solexa (typ M180), 220SE zaś - w pompę wtryskową Boscha (typ M127). Standardowo silniki sprzężone były z manualną skrzynią biegów. W modelach 220S/SE za dopłatą dostępny był czterobiegowy automat.

Wersje różniły się od siebie wyposażeniem standardowym i wyglądem zewnętrznym. 220 stanowił najuboższy wariant. Od swoich "bogatszych" braci różnił się m.in.:

  • kołpakami (pozbawionymi ozdobnego, chromowanego rantu z dwunastoma otworami);
  • pasem przednim (dokładniej, przestrzenią między grillem a światłami, ozdobioną nie dwoma, jak w 220S/SE, lecz jednym poziomym, chromowanym paskiem);
  • "płetwami" (ich pozioma część jest pozbawiona chromowanej listwy, obecnej w 220S/SE);
  • tylnymi światłami (mniejsze, inaczej ukształtowane, niż w 220S/SE);
  • zderzakami (pojedyncze, podczas gdy w 220S/SE - podwójne).

W 1963 W111 przeszedł kilka drobnych zmian. Były to m.in.:

  • nowe umiejscowienie lusterka bocznego (na drzwiach, a nie, jak dotąd, na lewym błotniku);
  • nowy kształt świateł w modelu 220 (wygładzona powierzchnia).

Wytwarzanie pierwszej serii W111 zakończono w 1965. Wyprodukowano prawie 297 000 egzemplarzy.

Seria II (1965-1968)[edytuj | edytuj kod]

W 1968 na rynku pojawił się następca W111 - Mercedes-Benz W108, toteż zredukowano paletę niemodnych już Heckflossów do jednego modelu:

  • 230S

Oprócz silnika oraz kilku detali stylistycznych, nie różnił się on od 220S.

230S napędzany był motorem o większej, niż w 220S, pojemności skokowej i innym układzie zasilania w paliwo - dwa gaźniki Zenith (nadal jednak - typ M180). Dyskretne zmiany w nadwoziu to:

  • więcej chromowanych ozdób w tylnej części nadwozia (przy światłach, na słupkach C);
  • nowy kształt lamp tylnych.

W ciągu trzech lat produkcji, fabrykę w Sindelfingen opuściło ponad 41 000 sztuk 230S, przy czym w ostatnim roku wytwarzania - tylko 80.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. www.zmiennicy.com (dostęp: 11/11/11)