Mercury-Little Joe 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mercury-Little Joe 1
Little Joe on launcher at Wallops Island - GPN-2000-001883.jpg
Inne nazwy LILJOE-1, LJ-1
Zaangażowani NASA (USA)
Rakieta nośna Little Joe
Miejsce startu Wallops Flight Facility, USA
Orbita (docelowa, początkowa)
Okrążane ciało niebieskie Ziemia
Perycentrum lot suborbitalny
Apocentrum 0,6 km
Okres obiegu 20 s (czas lotu)
Czas trwania
Początek misji 21 sierpnia 1959
Koniec misji 21 sierpnia 1959
Wymiary
Masa aparatury naukowej Boiler Plate Capsule: 1,007 kg

Mercury-Little Joe 1 - jedna z misji testowych programu Mercury, wchodząca w skład podprogramu Mercury-Little Joe.

Był to test przerwania misji i odrzucenia kapsuły (ang. Abort and Escape) w warunkach maksymalnego ciśnienia dynamicznego. Celem misji było określenie, jak wydajnie będzie pracować niewielka rakieta odrzucająca kapsułę w takich warunkach, jakich spodziewano się podczas wystrzelenia rakiety Mercury-Atlas (rakieta ta miała docelowo wynosić kapsuły załogowe).

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Test miał nieoczekiwany przebieg. Na 35 minut przed startem - zgodnie z planem - przeprowadzono ewakuację obszaru przylegającego do wyrzutni, a także zostały naładowane baterie zasilające programator lotu i system zniszczenia (ewentualnego - na wypadek komplikacji lotu) dolnego stopnia rakiety. Niespodziewanie, na pół godziny przed planowanym momentem wystrzelenia, nastąpił błysk eksplozji. Kiedy zniknął dym, stało się jasne, że został wystrzelony jedynie górny stopień rakiety (a więc układ kapsuła-wieżyczka odrzucająca) - po trajektorii zbliżonej do zaplanowanego toru lotu całej rakiety. Dolny stopień rakiety (dopalacz) i dołączony do niego pośredniczący pierścieniowy zacisk pozostały nietknięte na wyrzutni. W pobliżu punktu apogeum - na wysokości ok. 600 metrów - ten zacisk pierścieniowy, który łączył wieżyczkę z kapsułą został zwolniony i odpaliła niewielka pirorakieta odrzucająca wieżyczkę na bok.[1]

Raport z wypadku LJ-1, jaki został opublikowany 18 września 1959 roku, za przyczynę przedwczesnego odpalenia górnego stopnia rakiety przyjmuje przebicie elektryczne lub 'prądy samowzbudne' (jak określili to inżynierowie rakietowi) na obwodzie przekaźnika. Usterkę znaleziono na cewce zaprojektowanej do ochrony próbek biologicznych przed uszkodzeniem w trakcie powrotu.[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]