Merenre I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Merenre I
władca starożytnego Egiptu
Okres panowania XXIII wiek p.n.e.
Dane biograficzne
Dynastia VI dynastia
Miejsce pochówku piramida Merenre I w Sakkarze
Ojciec Pepi I
Matka Anchnesmerire I lub Nubunet
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Merenre I – władca starożytnego Egiptu z VI dynastii z okresu Starego Państwa.

Lata panowania[edytuj | edytuj kod]

  • 2285–2279 p.n.e. (Kwiatkowski)
  • ok. 2250 p.n.e. (Schneider)
  • 2255-2246 p.n.e. (Tiradritti/De Luca)

Kontrowersje co do okresu panowania[edytuj | edytuj kod]

Kanon Turyński podaje 6 lat i 4 miesiące panowania Merenre, Maneton - 7 lat. Większość badaczy skłania się do tezy, że panował krótko – 6 lub 10 lat (Schneider), 9 lub 10 (Grimal), niektórzy tylko uważają, że dłużej – 14 lat (Bauv/Dobrev) lub nawet 44 (Smith, Vercouter), co jednak wydaje się nieprawdopodobne. Fakt, że zmarł w młodym wieku potwierdzałaby mumia młodego mężczyzny znaleziona w jego piramidzie, o ile bylibyśmy pewni, że jest to mumia władcy, a nie pochodzi z innego, późniejszego pochówku.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Merenre I był synem poprzedniego władcy Pepiego I i jego żony Anchnesmerire I, choć są tacy (Vercouter), którzy uważają, że matką jego była Nubunet, pierwsza żona Pepiego I, która popadła w niełaskę. Jego siostrą była Neit, żona brata przyrodniego i następcy Merenre, Pepiego II.

Polityka wewnętrzna[edytuj | edytuj kod]

Już pod koniec życia ojca był współrządcą Egiptu. Samodzielne rządy zaczął po jego śmierci. Reforma administracyjna za jego rządów cechowała się decentralizacją, m.in. nomarchowie i naczelnik Górnego Egiptu nie rezydowali w stolicy, lecz w swoich prowincjach, gdzie również byli chowani. Za redukcją liczby urzędników w stolicy szło zwiększenie liczby urzędników na prowincji. Następowało dalsze osłabienie władzy centralnej.

Na niwie gospodarcze nadal eksploatował kopalnie na Synaju oraz kamieniołomy w Nubii, na Elefantynie i w Hatnub, pozyskując stamtąd materiał, którego użył do budowy swojej piramidy.

Polityka zagraniczna[edytuj | edytuj kod]

W polityce zagranicznej daje się zauważyć szczególne zainteresowanie władcy obszarem Nubii. Dążył do nawiązania stosunków gospodarczych i wojskowych z Nubią oraz do kolonizacji i rozszerzenia swoich wpływów na te tereny wszelkimi metodami. W tym celu Merenre wysyłał tam trzykrotnie wyprawy pod dowództwem namiestnika Elefantyny Harchufa oraz wspierał działalność Uniego, która miała umożliwić penetrację Nubii przez Egipcjan i w tym celu w ciągu roku Uni próbował wykopać pięć kanałów omijających I kataraktę. Gwałtowność prądu rzecznego udaremniła jednak jego pracę.

Wyprawy te doprowadziły do uzyskania dużych zysków i zmusiły do uległości szczepy nubijskie, czego wyrazem był hołd wodzów Dolnej Nubii, który przyjął sam faraon osobiście na Elefantynie podczas podróży inspekcyjnej na południe kraju. Zasięg egipskiej penetracji kończył się w tym czasie aż na terenach na południe od III katarakty.

Piramida Merenre I w Sakkarze

Zespół grobowy[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Piramida Merenre I.

Został pochowany w swojej niedokończonej piramidzie w Sakkarze.


Poprzednik
Pepi I
HekaNemesNechacha PioMs.svg Stare Państwo
Merenre I – VI dynastia

2285 – 2279 p.n.e.
HekaNemesNechacha PioMs.svg Następca
Pepi II

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Domniemana mumia Merenre I - opis i zdjęcie (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grimal N. „Dzieje starożytnego Egiptu”, PIW, Warszawa 2004, s. 92-96, ISBN 83-06-02917-8
  • Kwiatkowski B. „Poczet faraonów”, Iskry, Warszawa 2002, s. 187-188, ISBN 83-207-1677-2
  • Schneider Th. „Leksykon faraonów”, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2001, s. 80-81, ISBN 83-01-13479-8
  • Tiradritti F., De Luca A. „Skarby egipskie”, Muza SA, Warszawa, s. 24, 89, ISBN 83-7200-635-0