Meriones tristrami
| Meriones tristrami[1] | |
| Thomas, 1892 | |
 Meriones tristrami |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | gryzonie |
| Rodzina | myszowate |
| Podrodzina | suwaki |
| Rodzaj | Meriones |
| Podrodzaj | Pallasiomys |
| Gatunek | Meriones tristrami |
| Synonimy | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Meriones tristrami – gatunek gryzonia z podrodziny suwaków w rodzinie myszowatych, występujący w zachodniej części Azji: w Izraelu, Libanie, zachodniej Jordanii, Turcji, Syrii, północnym Iraku, północno-zachodnim Iranie i na Zakaukaziu[3].
Spis treści |
Systematyka [edytuj]
Podział systematyczny nie jest ostatecznie zbadany. W 2008 roku naukowcy przedstawili wyniki badań genetycznych trzech populacji w Turcji i wykazali, że ze względu na zróżnicowanie należy rozróżnić trzy podgatunki[4]:
- M. t. intraponticus
- M. t. lycaon
- M. t. blackleri
Wspomniane badania nie obejmowały jednak innych populacji gatunku.
Morfologia [edytuj]
Futro na części grzbietowej ma zróżnicowane ubarwienie: od czerwono-brązowego, przez szarawo-żółty do czerwono-brązowego. Część brzuszna ma kolor brudnobiały z lekkim odcieniem żółtym[5].
| Cecha | przedział | średnia |
|---|---|---|
| całkowita długość ciała z głową (mm) |
|
|
| długość tułowia z głową (mm) |
|
|
| długość ogona (mm) |
|
|
| długość tylej łapy (mm) |
|
|
| długość ucha (mm) |
|
|
| masa ciała (g) |
|
|
Cykl życia [edytuj]
Samica może rodzić przez cały rok. Ciąża trwa około 25–29 dni, a zwykle rodzi się 1–6 młodych. Oseski nie mają futer, a ich skóra jest różowa. Rodzice wspólnie troszczą się o potomstwo – samiec może opiekować się młodymi w gnieździe w ciągu dnia, podczas gdy samica żeruje. Malce stały pokarm zaczynają przyjmować około 22 dnia życia[5].
Rozmieszczenie geograficzne [edytuj]
M. tristrami występuje powszechnie w zachodniej części Azji: w Izraelu, Libanie, zachodniej Jordanii, Turcji, Syrii, północnym Iraku, północno-zachodnim Iranie i na Zakaukaziu[3].
Ekologia [edytuj]
M. tristrami żeruje na powierzchni. Żywi się częściami zielonymi roślin i nasionami[2] (pszenica, jęczmień, koniczyna, winorośl), ale w treści żołądka badanych osobników z populacji tureckiej, naukowcy odnaleźli resztki mrówek z rodzaju Formica. Na M. tristrami pasożytują kleszcz pospolity i Nosopshyllus durii[5].
Siedlisko [edytuj]
M. tristrami zamieszkuje stepy i półpustynie, w obszarach o opadach większych niż 100 mm rocznie. Wyjątkiem są tereny w północno-wschodniej Syrii i Jordanii, gdzie zasiedla tereny pustynne. Zarówno typy gleb siedlisk, jak i ukształtowanie nory jest zróżnicowane[2]. Nora badana przez tureckich zoologów została odnaleziona na terenie płaskim, lekko opadającym. Miała od 3 do 5 wejść o średnicy 7 cm, a tunele opadały pod kątem 30°–45° na głębokość około 30 cm. Komora gniazdowa ma około 8 cm szerokości, a spiżarnia do składowania żywności około 10 cm. Komora gniazdowa wysłana była wysuszonymi częściami roślin, rozdrobnionymi resztkami papieru i śmieciami[5].
Przypisy [edytuj]
- ↑ Meriones tristrami w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Meriones tristrami. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 3,0 3,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Meriones (Pallasiomys) tristrami. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2 stycznia 2013]
- ↑ Şafak Bulut, Nuri Yiğit. Allozyme Variations on Subspecies of Meriones tristrami (Rodentia: Gerbillinae) In Western Anatolia. „Hacettepe J. Biol. & Chem.”. 39 (1), s. 51–56, 2011. Hitit University, Faculty of Science and Art, Department of Biology, Çorum, Turkey (ang.).
- ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Yasin DEMİRBAŞ, Nahit PAMUKOĞLU. The Bioecology of Meriones tristrami Thomas, 1892 in Kırıkkale Province (Mammalia: Rodentia). „International Journal of Natural and Engineering Sciences”. 2 (3), s. 39-44, 2008. University of Kırıkkale. ISSN 1307-1149 (ang.).
