Meru (góra)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pałac Indry na szczycie góry Meru, Wat Pho w Bangkoku

Meru ( również zwana Mahameru, Sumeru[1] ) - mityczna góra, stanowiąca oś świata według kosmologii hinduistycznej . Jej zbocza są złotego koloru[2].

Mieszkańcy[edytuj | edytuj kod]

Na szczycie Meru mitologia hinduistyczna lokalizuje dziewięć niebiańskich obszarów (np. Brahmaloka), gdzie swoje siedziby mają istoty boskie takie jak Brahma , manasaputras i saptariszi[3] . Na jej stokach znajdują się 33 trajastrinśa - "raje" poszczególnych bóstw (dewa)), z których najważniejszym jest i Indra zamieszkujący Indralokę.

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Purany mówią o Meru , jako górze centralnej w grupie dziewięciu . Pozostałe góry to:

  1. Tara, Dewakuta,
  2. Pawamana, Parijatra
  3. Kailasa, Karawira
  4. Triśrynga, Makaragiri[4].

Górę Meru otaczają 4 oceany i 4 kontynenty. Jednym z tych kontynentów jest Dźambudwipa, utożsamiany z subkontynentem indyjskim [5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Meru. W: Swami Harshananda: A Concise Encyclopeaedia of Hinduism. Wyd. 1. T. 2: H - P. Bangalore: Ramakrishna Math, April 2008, s. 315. ISBN 978-81-7907-057-4. (ang.)
  2. Góra i jaskinia górska w micie krysznaickim. W: Barbara Grabowska: Kryszna. Z dziejów literatury indyjskiej. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2008, s. 108. ISBN 978-83-235-0553-2.
  3. Meru. W: Swami Harshananda: A Concise Encyclopeaedia of Hinduism. Wyd. 1. T. 2: H - P. Bangalore: Ramakrishna Math, April 2008, s. 316. ISBN 978-81-7907-057-4. (ang.)
  4. Navagraha Kosa, s.101
  5. Meru. W: Louis Frédéric: Słownik cywilizacji indyjskiej. Przemysław Piekarski (red.nauk.). Wyd. 1. T. 2. Katowice: Wydawnictwo "Książnica", 1998, s. 54, seria: Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy". ISBN 83-7132-370-0.