Messerschmitt Me 163

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Messerschmitt Me 163 B-1
Messerschmitt Me 163
Messerschmitt Me 163
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Messerschmitt
Typ samolot myśliwski
Załoga 1 pilot
Historia
Data oblotu 13 lutego 1941
Lata produkcji 1944-1945
Dane techniczne
Napęd rakietowy Walter HWK 109-509B-1
Ciąg 2000 kG
Wymiary
Rozpiętość 9,30 m
Długość 5,92 m
Wysokość 2,76 m
Powierzchnia nośna 19,6 m²
Masa
Startowa 3100 kg
Do lądowania 2100 kg
Zapas paliwa 1660 litrów
Osiągi
Prędkość maks. na poziomie morza - 830 km/h
na wysokości 3000 m. - 950 km/h
Prędkość dopuszczalna 950 km/h
Prędkość wznoszenia 160 m/s [1]
Pułap 15 500 m
Zasięg 100 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 działka MK 108 kal. 30 mm
Użytkownicy
 III Rzesza
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Messerschmitt Me 163 Kometrakietoplan, samolot myśliwski – przechwytujący konstrukcji niemieckiej z okresu II wojny światowej.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Jednomiejscowy średniopłat bezogonowy, o skośnych skrzydłach, konstrukcja mieszana, silnik rakietowy, podwozie kołowe odrzucane przy starcie, przy lądowaniu używana wysuwana płoza i kółko ogonowe. Wersje rozwojowe: Me 163B-1a, Me 163S, Me 163C. Dzięki zastosowaniu trójkątnych skrzydeł o dużym skosie Me 163 w odróżnieniu od radzieckiego myśliwca rakietowego BI-1 całkowicie zachowywał stateczność i sterowność przy prędkościach okołodźwiękowych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1938 konstruktor samolotu, prof. Alexander Lippisch rozpoczął w DFS (Niemiecki Instytut Szybownictwa) prace nad bezogonowym samolotem doświadczalnym do prób z napędem rakietowym, o oznaczeniu DFS 194. W 1939 roku projekt przekazano do Messerschmitta. Projekt DFS 194 został ukończony i oblatany w 1940 roku z silnikiem Walter HWK R.I. Zespół prof. Lippischa podjął pracę nad nowym szybkim rakietowym samolotem doświadczalnym Me 163A, w układzie bezogonowym. Prototypy (V4, V5) ukończono w 1941 roku i oblatane jako szybowce (oznaczenia prototypów V1-V3 zarezerwowane były dla wcześniejszego samolotu łącznikowo-obserwacyjnego Bf 163). W sierpniu 1941, Me 163 AV4 odbył pierwszy lot napędzany silnikiem rakietowym Walter HWK R.II o ciągu 7,5 kN. Pilot Heini Dittmar (2 października 1941) uzyskał prędkość niemal 1004 km/h. Podjęto prace nad prototypem V1 docelowej odmiany bojowej Me-163B, a 13 wyprodukowanych samolotów Me-163A przeznaczono do szkolenia. Samolot Me 163B został kompletnie przeprojektowany, zaproponowano nowy silnik Walter-509 spalający paliwo złożone ze składników: T (nadtlenek wodoru) i C (mieszanka wodzianu hydrazyny z alkoholem metylowym), mieszanych w komorze spalania. Silnik Walter HWK R.II pracował z paliwem jednoskładnikowym: nadtlenek wodoru, rozkładającym się pod wpływem nadmanganianu wapnia jako katalizatora. Prototyp V3 ukończono w maju 1942 roku i podjęto produkcję seryjną w odmianie B-0 i B-1. Zbudowano około 40 samolotów zanim w sierpniu 1942 dotarł pierwszy silnik umożliwiający rozpoczęcie prób w locie. Zbudowano około 320[2] samolotów, z czego do jednostek bojowych Luftwaffe dostarczono 279 sztuk.

Użycie bojowe[edytuj | edytuj kod]

Dla potrzeb szkolenia i sformowania jednostki bojowej wyposażonej w Me 163 wyznaczono lotnisko w okolicy wsi Zendek i Mierzęcice (obecne lotnisko Katowice-Pyrzowice). Utworzono tam Erprobungskommando 16 (16. Oddział Doświadczalny). Następnie na bazie Erganzugstaffel Jagdgeschwader 400 (I/JG 400) czyli dodatkowego oddziału pułku myśliwskiego 400 zorganizowano w maju 1944 jednostkę szkoleniową. Użycie bojowe nastąpiło w lipcu 1944. We wrześniu sformowano dwie eskadry – 13. dowodzoną przez porucznika Adolfa Niemeyera i 14. dowodzoną przez porucznika Mano Zieglera oraz zalążek 15 eskadry. Jesienią 1944 roku przeprowadzono loty testowe Me 163 z podwieszonymi pod skrzydłami pociskami rakietowymi R4/M kalibru 55 mm klasy powietrze – powietrze. Samoloty wyposażono w 12 wyrzutni szynowych, po 6 pod każdym skrzydłem. Po testach wyposażono w takie uzbrojenie 12 myśliwców Me 163B.

Myśliwce Me-163B Komet weszły do akcji przeciwko formacjom latających fortec (Boeing B-17) nadlatujących nad teren III Rzeszy, używane były często do obrony lotnisk. W ramach działań wojennych I Gruppe JG 400 jest potwierdzone zniszczenie 9 samolotów przeciwnika, przy stracie 14 maszyn własnych. Znacząca większość strat własnych była spowodowana wypadkami (zwłaszcza w trakcie lądowania). Pięć Me 163 zostało zestrzelonych przez aliantów.

Przypisy

  1. Wolfgang Späte Der streng geheime Vogel Me 163'm (w języku niemieckim), strona 200, Eggolsheim, Germany: Dörfler im Nebel Verlag GmbH, 2003. ISBN 978-3-89555-142-0
  2. Mark Sołonin "Na uśpionych lotniskach" Rebis Poznań 2009 s. 350 podaje liczbę 360

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]