Metal neoklasyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
metal neoklasyczny
Pochodzenie Heavy metal
Speed metal
Rock progresywny
Muzyka poważna
Czas i miejsce powstania przełom lat 70. i 80. XX wieku,
 Wielka Brytania
 Szwecja
 Stany Zjednoczone
Instrumenty gitara elektryczna,
instrumenty klawiszowe,
gitara basowa,
perkusja
Największa popularność druga połowa lat 80. XX wieku
Gatunki pokrewne Metal symfoniczny
Power metal
Metal progresywny

Metal neoklasyczny – gatunek muzyczny, odmiana heavy metalu z dużymi wpływami muzyki poważnej, charakteryzująca się technicznym graniem, wirtuozowskimi, często przeplatanymi solówkami oraz niezwykle skomplikowaną kompozycją i harmonią (jak na utwory metalowe). Instrumentalizacje są zazwyczaj wzorowane na muzycznych dokonaniach okresu baroku oraz klasycyzmu. Bardzo często występują utwory lub wręcz całe albumy instrumentalne[1].

Historia gatunku[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie lat 60. i 70. grupa Deep Purple zarejestrowała koncertowe wykonanie słynnego Concerto for Group and Orchestra. Koncert był napisany przez Jona Lorda, był wykonywany przez zespół rockowy oraz orkiestrę symfoniczną. Później gitarzysta zespołu, Ritchie Blackmore, wykorzystywał wielokrotnie zagrywki w stylu klasycznym, szczególnie podczas kariery w Rainbow. Oprócz niego styl neoklasyczny charakteryzował również grę takich gitarzystów, jak Uli Jon Roth czy Randy Rhoads[1].

Zachwycony dokonaniami Blackmore'a Yngwie Malmsteen poszedł o krok dalej: połączył rockowo-metalowe brzmienie ze stylem kompozytorskim Paganiniego oraz Bacha, kreując właściwie nowy gatunek muzyczny, neoklasyczny rock/metal. Wydany w 1984 roku jego debiutancki album Rising Force stał się momentem przełomowym w historii tego gatunku muzyki. Natomiast w 1987 roku zadebiutowała grupa Cacophony ze swoim wydawnictwem Speed Metal Symphony, które przedstawiało nieco inne spojrzenie na ów muzykę.

Pomimo zainteresowania techniką Malmsteena, Beckera czy Friedmana, metal neoklasyczny nie zdobył szerszej popularności. Mimo to wielu wykształconych i sprawnych technicznie gitarzystów wykorzystywało ten styl w swoich kompozycjach i solówkach. Do tego grona zaliczają się m.in. Tony MacAlpine, Vinnie Moore, Joey Tafolla, Paul Gilbert, David T. Chastain. W latach późniejszych dołączyli do nich m.in. Vitalij Kuprij, Carl Johan Grimmark (Narnia), Luca Turilli (Rhapsody) oraz zespoły, np. Stratovarius czy Symphony X.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stephan Forté, « Metal néoclassique » in Guitarist Magazine Pedago, Hors Série #29, « Les secrets du metal- Etudes de Style », March 2009, pp.14-15.