Methemoglobinemia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Methemoglobinemia
Methemoglobinaemia
ICD-10 74 D 74

Methemoglobinemia (łac. methaemoglobinaemia, ang. methaeminoglobinaemia) – choroba polegająca na występowaniu hemoglobiny, której cząsteczka hemu zawiera żelazo na +3 stopniu utlenienia zamiast na +2, co skutkuje utratą zdolności do przyłączania i przenoszenia tlenu. W zależności od stopnia nasilenia, może nie powodować żadnych objawów lub w przypadkach zawartości methemoglobiny powyżej 70% może powodować zgon. W przypadku stężenia methemoglobiny powyżej 1,5 g/l chorobie towarzyszy sinica.

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Przyczyny choroby można podzielić na wrodzone i nabyte:

Objawy chorobowe[edytuj | edytuj kod]

Jak wspomniano, objawy zależą od stężenia methemoglobiny. W lżejszych przypadkach poza występującą sinicą nie występują inne objawy. W ten sposób przebiegają postaci wrodzone choroby. W przypadkach nabytych, najczęściej powstających w wyniku zatruć, występują następujące objawy:

  • poziom methemoglobiny (MetHb) poniżej 40% – brak objawów
  • poziom MetHb 40 – 50% – męczliwość, duszność przy wysiłku, przyspieszenie akcji serca, ból głowy, zawroty głowy
  • poziom MetHb 50 – 60% – senność lub śpiączka
  • poziom MetHb powyżej 60% – pogłębienie śpiączki, zgon

W badaniach dodatkowych stwierdza się niedokrwistość hemolityczną oraz ciałka Heinza w erytrocytach (erytrocyty przyjmują postać pierścionka z oczkiem). Inkubacja z błękitem metylenowym pozwala na rozróżnienie postaci wrodzonych. W przypadku niedoboru reduktaz zachodzi szybka redukcja methemoglobiny pod wpływem błękitu, natomiast w przypadku występowania hemoglobiny M – redukcja nie zachodzi.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Z uwagi na odmienne mechanizmy powstania, leczenie postaci wrodzonej i nabytej różni się od siebie.

Profilaktyka[edytuj | edytuj kod]

Unikanie substancji chemicznych i leków mogących wywołać powstanie MetHb.

Methemoglobinemia u zwierząt[edytuj | edytuj kod]

Do rozwoju methemoglobinemii może dochodzić również u zwierząt. Szczególnie często zdarza się po spożyciu cebuli z uwagi na dwusiarczki, które powstają w procesach metabolicznych w świetle przewodu pokarmowego. Spożycie cebuli w ilości większej niż 0,5% masy ciała zwierzęcia może doprowadzać do śmierci. Szczególnie wrażliwe na zatrucie cebulą są koty[3].

Przypisy

  1. Panadol
  2. Co w wodzie piszczy.. hydroter.republika.pl. [dostęp 2013-01-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-01)].
  3. Klinika Weterynaryjna THERIOS – zatrucie cebulą

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

"Choroby wewnętrzne" pod red. A. Szczeklika, str. 1454 – 1455 ISBN 83-7430-069-8

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.