Metoda Mohra (chemia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Metoda Mohra, to sposób na oznaczanie chlorku w nieznanych roztworach wodnych. Metoda ta polega na bezpośrednim miareczkowaniu obojętnego roztworu chlorku mianowanym roztworem AgNO3 w obecności K2CrO4 jako wskaźnika.

W czasie miareczkowania wytrąca się trudno rozpuszczalny osad AgCl:

Ag+ + Cl → AgCl

Gdy cała ilość jonów Cl zostanie wytrącona, nadmiar roztworu AgNO3 wytrąca chromian srebra, którego brunatnoczerwone zabarwienie wskazuje na koniec miareczkowania:

2Ag+ + CrO42− → Ag2CrO4

Odczyn badanego roztworu powinien mieścić się w granicach 7 < pH < 10,5, ponieważ w roztworach kwaśnych (pH<7), jony wodorowe łączą się z jonami CrO42−:

2CrO42− + 2H+ → Cr2O72− + H2O

Natomiast w roztworach zasadowych (pH>10,5) następuje wytrącenie osadu Ag2O:

2Ag+ + 2OH → Ag2O + H2O

Innymi jonami przeszkadzającymi są:

  • Br, J, PO43−, CO32−
  • Ba2+, Sr2+, Pb2+, Fe2+