Metoda Mohra (chemia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Metoda Mohra – metoda argentometryczna oznaczania chlorków w nieznanych roztworach wodnych. Metoda ta polega na bezpośrednim miareczkowaniu obojętnego roztworu chlorku mianowanym roztworem AgNO3 w obecności K2CrO4 jako wskaźnika. Metodę Mohra można wykorzystać także od oznaczania bromków, nie nadaje się natomiast do oznaczenia jodków i tiocyjanianów z uwagi na silną adsorpcje jonów chromianowych przez ich sole srebrowe[1].

Reakcje zachodzące podczas oznaczania[edytuj | edytuj kod]

W czasie miareczkowania wytrąca się trudno rozpuszczalny osad AgCl:

Ag+ + Cl → AgCl↓

Gdy cała ilość jonów Cl zostanie wytrącona, nadmiar roztworu AgNO3 wytrąca chromian srebra, którego brunatnoczerwone zabarwienie wskazuje na koniec miareczkowania:

2Ag+ + CrO42− → Ag2CrO4

Odczyn badanego roztworu powinien mieścić się w granicach 7–10,5, ponieważ w roztworach kwaśnych (pH<7) z chromianów powstają dichromiany:

2CrO42− + 2H+ → Cr2O72− + H2O

Natomiast w roztworach zasadowych (pH>10,5) następuje wytrącenie osadu Ag2O:

2Ag+ + 2OH → Ag2O↓ + H2O

Powstanie powyższych związków może być przyczyną dużego błędu miareczkowania.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Innymi jonami przeszkadzającymi oznaczeniu są:

  • jony tworzące trudno rozpuszczalne sole srebra: Br, J, PO43−, CO32−, AsO43-,
  • jony tworzące trudno rozpuszczalne chromiany: Ba2+, Pb2+,
  • jony mogące zredukować srebro: Fe2+.

Przypisy

  1. Andrzej Cygański: Chemiczne metody analizy ilościowej. Wyd. 6. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 2005, s. 362-365. ISBN 8320430550.