Metody scenariuszowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Metody scenariuszowe


Metoda ta służy do analizy związków między zjawiskami występującymi w otoczeniu, badaniu oddziaływania tych zjawisk na organizację czy charakteryzowaniu różnych punktów widzenia danej sytuacji.

Budowa długookresowych prognoz w sytuacjach, w których[edytuj | edytuj kod]

  • Nie dysponuje się dostateczna wiedza o prawidłowościach analizowanych zjawisk,
  • Zjawisko ma charakter nieciągły, więc istnieje przeskok między przeszłością

a teraźniejszością oraz teraźniejszością a przyszłością,

  • Zjawiska nie poddają się sformalizowanemu opisowi czy mają charakter jakościowy.

Istota[edytuj | edytuj kod]

Istotą tej metody jest opis zjawisk oraz wskazanie logicznego i spójnego następstwa, a przez to do ustalenia sposobu, w jaki będą się one rozwijał w przyszłości. Scenariusze są układem zdarzeń powiązanych w logiczną, na ogół chronologiczną sekwencję, które powinny:

  • Być istotne dla zjawiska, dla którego sporządzany jest scenariusz,
  • Odnosić się do określonego czasu,
  • Być ze sobą powiązane za pomocą różnego rodzaju relacji ( formalno-prawnych, przyczynowo-skutkowych itp.),


Podstawowe grupy[edytuj | edytuj kod]

1.Scenariusze możliwych zdarzeń[edytuj | edytuj kod]

Oparte na intuicji i doświadczeniu ekspertów, służy do formułowania zbioru wydarzeń, które mogą zaistnieć w przyszłości.

Sekwencja etapów:

  • Ustalenie zakresu analizy ( podejmowanie decyzji strategicznych- mają długookresowe konsekwencje)
  • Identyfikacja czynników determinujących wyniki decyzji strategicznych

( każda decyzja wywołuje określony skutek).

  • Określenie sił zewnętrznych ( mających podst. znaczenie dla rozwoju sektora)
  • Ustalenie logiki scenariuszy (scenariusze powinny opisywać szanse i zagrożenia otoczenia organizacji).
  • Analiza skutków scenariuszy,
  • Analiza skutków decyzji ( scenariusze mogą prowadzić do podejmowania określonych decyzji, których skutki są następnie analizowane i stają się przesłanka oceny tych scenariuszy).

2.Scenariusze symulacyjne[edytuj | edytuj kod]

Ocena opcji strategicznych poprzez formułowanie, uzyskanych wskutek symulacji, wariantów scenariuszy.
Etapy realizacji:
1)Budowa modelu ekonometrycznego, opisującego warunki funkcjonowania organizacji. Kroki badawcze:
  • Ustalenie zjawisk czy problemów, które determinują sytuacje strategiczną,
  • Określenie tendencji czy wydarzeń, które mają wpływ na przyszłe zjawiska,
  • Ustalenie prawdopodobieństwa wystąpienia każdej z tzw. zmiennych objaśniających,
  • Dobór postaci analitycznej modelu i jego weryfikacja.
2)Przeprowadzenie symulacji opracowanie scenariuszy ( wykonanie eksperymentów na modelu)
3)Formułowanie opcji strategicznych i wybór strategii.

3.Scenariusze stanów otoczenia[edytuj | edytuj kod]

Należy do jakościowych instrumentów badawczych.
Rodzaje scenariuszy odnoszące się do stanów otoczenia:
  • Scenariusz optymistyczny,
  • Scenariusz pesymistyczny,
  • Scenariusz niespodziankowy,
  • Scenariusz najbardziej prawdopodobny.
Etapy tworzenia:
1)Identyfikacja otoczenia organizacji,
2)Diagnoza tendencji procesów otoczeniu organizacji,
3)Formułowanie scenariuszy stanów otoczenia,
4)Graficzna prezentacja scenariuszy stanów otoczenia i ich ocena.

4.Scenariusze procesów w otoczeniu[edytuj | edytuj kod]

Jest uszczegółowieniem metody stanów otoczenia.
Etapy badania:
1)Identyfikacja procesów w otoczeniu organizacji. Sprowadza się do osiągnięcia 2 celów:
  • Ustalenie w otoczeniu organizacji dwóch rodzajów procesów, ważnych z punktu widzenia istoty metody, za które uznaje się:
-Procesy kluczowe,
-Procesy zmian nieciągłych
  • Określenie zjawisk, które kształtują każdy z wybranych wcześniej procesów
2)Diagnoza tendencji procesów,
3)Formułowanie scenariuszy procesów w otoczeniu i ich ocena.
  • Budowanie scenariuszy. Trzy najczęściej spotykane trendy opisujące natężenie zjawiska:
-Wzrost analizowanego procesu w otoczeniu,
-Spadek procesu w otoczeniu,
-Stabilizację procesu.
  • Ocena scenariuszy (wskazanie: spodziewanych skutków scenariuszy; tych obszarów, dla których skutki będą miały najistotniejsze znaczenie; kierunków szeroko rozumianych działań).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]