Metro-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przypuszczalny kształt linii Metro-2 opracowany przez amerykański wywiad wojskowy. Mapa opublikowana w "Military forces in transition. Department of Defence. 1991"

Metro-2 - nieformalne określenie prawdopodobnie jedynego na świecie, tajnego systemu metra w Moskwie. Funkcjonuje on niezależnie od głównej sieci publicznego metra. Określany kryptonimem D-6 (Д-6), zaś od czasu publikacji w 1992 w czasopiśmie "Ogoniok" bardziej znany właśnie jako "Metro-2". System według dostępnych, ale nigdy oficjalnie niepotwierdzonych relacji, składa się z 3 linii przeznaczonych jedynie dla wtajemniczonych członków aparatu władzy, a kontrolowany jest przez służby specjalne (w szczególności, według obecnego podziału zadań, przez Federalną Służbę Ochrony). Według relacji byłego mera Moskwy Gawriiła Popowa[1], "Metro-2" użyte zostało w sierpniu 1991 do ewakuacji uczestników tzw. puczu moskiewskiego.

Linia 1[edytuj | edytuj kod]

Budowana w latach 1947-1967 ze stacjami: Biblioteka im. Lenina, tzw. żółty dom z wieżyczką dla dostojników państwowych na placu Smoleńskim, była rezydencja pierwszego i kolejnego prezydenta ZSRR[potrzebne źródło] na Wzgórzach Leninowskich, podziemne miasteczko pod osiedlem Ramieńki (połączone korytarzem z MGU - Moskiewskim Uniwersytetem Państwowym), położona nieopodal wioski olimpijskiej Akademia Federalnej Służby Bezpieczeństwa, Akademia Sztabu Generalnego, rządowy port lotniczy Wnukowo-2 - łącznie 27 km. Istnieją przesłanki, że w latach 1986-1987 przedłużono ją do wojskowych osiedli - Własicha, tj. Odińcowo-10 (siedziba podziemnego kompleksu dowództw) oraz Krasnoznamensk, tj. Golicyno-2 (Centrum Koordynacji Lotów Kosmicznych Wojsk Kosmicznych).

Linia 2[edytuj | edytuj kod]

Uruchomiona w 1987 o długości 60 km, łączy Kreml z rządowym pensjonatem Bor, będącym w istocie zapasowym punktem dowodzenia Sztabu Generalnego. Według innych danych jest dłuższa - prawdopodobnie łączy też kompleks dowodzenia Woronowo (od Kremla 74 km na południe) lub poprowadzono ją jeszcze dalej, aż do kompleksu Ałaczkowo (Czechow-2).

Linia 3[edytuj | edytuj kod]

Oddana również w 1987, o długości 20 km, rozpoczyna się pod Kremlem, przebiega pod Łubianką, sztabem Obrony Przeciwlotniczej Moskiewskiego Okręgu Wojskowego na ul. Mjaśnickiej 33, stalinowskim bunkrem nieopodal „Czerwonych Wrot” do centralnego punktu dowodzenia obrony przeciwlotniczej, zlokalizowanego w osiedlu wojskowym koło wsi Zarja w powiecie Bałaszychińskim.

Linia 4[edytuj | edytuj kod]

W budżecie Rosji na 1997 była przewidziana suma na budowę kolejnej, 4. linii. Miała rozpoczynać ona swój bieg w dzielnicy Smoleńskiej lub Kosygina jako odgałęzienie od pierwszej linii, a więc przebiegać pod Parkiem Zwycięstwa, obsługiwać nowy bunkier Obrony Cywilnej przy szosie Rublewskiej 48, dom Jelcyna przy bulwarze Osennym oraz kompleks sanatoryjny w Barwisze. Nie wiadomo, czy podjęto się jej realizacji.

Eksploatacja i tabor[edytuj | edytuj kod]

System Metro-2 nadzorowany był najpierw przez 15 zarząd KGB, obecnie przez Służbę Obiektów Specjalnych Głównego Zarządu Programów Specjalnych Prezydenta GUSP (ГУСП). Jego głównym zadaniem jest utrzymywanie gotowości do ewakuacji. Tabor składa się z wyprodukowanych w latach 1972-1974 oraz 1986-1987 w podmoskiewskich Zakładach Produkcji Wagonów Mietrowagonmasz (Метровагонмаш) w Mytiszczach 6 elektrowozów E (9). Jeden elektrowóz wyłączony z eksploatacji, stoi rozbity w Elektrowozowni Wychino, również z zasilaniem akumulatorowym, przygotowanych na bazie wagonów Eż3 (+03) 4 salonek serii Eż1 (+06), 2 wagonów Eż3 (+03), z wyprodukowanej w 1995 w Zakładach Produkcji Lokomotyw Ljudinowotiepłowoz (Людиновотепловоз) w Ludinowie koło Kaługi 1 czterowagonowej jednostki spalinowej DPS-01 (ДПС-01) oraz z platform towarowych UP-2 (IA-2) i MK 2/15. Na zasilaniu akumulatorowym tabor rozwija prędkość jedynie 15 km/godz. Obsługę serwisową prowadzą Zajezdnie w Moskwie - Izmajłowie, Sokoł, Wychino oraz Zakłady Remontu Jednostek Elektrycznych ZREPS (ЗРЭПС) w Moskwie. Linie są jednotorowe i umożliwiają poruszanie się nimi również samochodom, zwłaszcza używanym tu o napędzie akumulatorowym mikrobusom "Latvia", prod. łotewskich zakładów RAF. Tunele przebiegają na głębokości 40-84 m i mają przekrój o około 50% większy od tuneli zasadniczego metra. Wykonawcą Metra-2 były firmy: A-10, obecnie znana jako Transinżstroj (Трансинжстрой) oraz Mietrostroj (Метрострой).

Tunele drogowe[edytuj | edytuj kod]

Przed II wojną światową wybudowano również dwa tunele drogowe. Jeden łączył Ministerstwo Obrony przy ul. Miaśnickiej 37 przez Kreml z daczą Stalina w Kuńcewie, drugi zaś przebiegał w kierunku stacji metra Sokolniki. W ich budowie wykorzystano podobno tunele zaprojektowane dla metra. a przez nie niewykorzystane, zaś na niektórych odcinkach w jednym obszernym wykopie położono dwa tunele obok siebie lub jeden nad drugim - dla metra i tunelu drogowego. Podobnie czasami biegną tunele obu systemów metra.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy