Mewa białogłowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mewa białogłowa
Larus cachinnans[1]
(Pallas, 1811)
Mewa białogłowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Infragromada neognatyczne
Rząd siewkowe
Rodzina mewowate
Rodzaj Larus
Gatunek mewa białogłowa
Podgatunki
  • L. cachinnans cachinnans
  • L. cachinnans barabensis
  • L. cachinnans mongolicus
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mewa białogłowa (Larus cachinnans) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny mewowatych (Laridae), zamieszkujący w zależności od podgatunku:

Systematyka tego gatunku to jeden z najbardziej skomplikowanych przypadków w ornitologii. Do niedawna wydzielany podgatunek Larus cachinnans michahellis, zamieszkujący zachodnią i południową Europę oraz Maghreb i basen Morza Śródziemnego, od 2003 r. uważany jest za osobny gatunek - mewę romańską (Larus michahellis). Natomiast mewa atlantycka, dawniej Larus cachinnans atlantis (zamieszkująca Azory, Madera i Wyspy Kanaryjskie) to według najnowszej systematyki podgatunek mewy romańskiej (Larus michahellis) - Larus michahellis atlantis.

Klasyfikacja pozostałych podgatunków też bywa sporna - z L. c. cachinnans wydziela się niekiedy kolejne dwa podgatunki: L. c. ponticus i L. c. omissus; czasem podgatunki L. c. atlantis, L. c. barabensis i L. c. mongolicus łączy się w jeden. W przeszłości (do 1982 r.) Larus cachinnans był uznawany za podgatunek mewy srebrzystej (Larus argentatus).

Gatunek zwiększa swą liczebność i zasięg. W Polsce coraz liczniejszy i spotykany w całym kraju, szczególnie latem po okresie lęgowym. Lęgi głównie w południowej części kraju, wzdłuż Wisły najdalej na północ we Włocławku.

Cechy gatunku 
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Upierzenie zasadniczo białe, grzbiet i pokrywy skrzydłowe popielate, na końcówkach skrzydeł kolor czarny z białymi plamami. Dziób żółty z jasnoczerwoną plamą na żuchwie, nogi żółte, tęczówka bladożółta. Osobniki młodociane brązowe. Podgatunki różnią się między sobą wielkością, odcieniem popielu na wierzchu ciała i rozmiarem ciemnych plam na skrzydłach, jednak są to cechy również silnie zmienne wewnątrz poszczególnych podgatunków.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 60-68 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 140-150 cm
waga ok. 800-1500 g
Biotop 
Zamieszkuje zarówno różnorodne wybrzeża morskie jak i śródlądowe jeziora i brzegi rzek.
Gniazdo 
Na ziemi, w pobliżu wody, zarówno w roślinności, jak i na piaszczystych łachach. W przeciwieństwie do podobnych gatunków - mewy srebrzystej i romańskiej, unika gniazdowania na skalnych klifach i dachach budynków [3]. Tworzy kolonie liczące do 30 tysięcy ptaków.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając pod koniec marca 2-4 oliwkowozielone jaja.
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 27-29 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta zdobywają zdolność do lotu w wieku około 40 dni.
Pożywienie 
Wszystkożerna. W diecie przeważają różnorodne ryby, owady, mięczaki, a także odpady, drobne zwierzęta lądowe czy jaja i pisklęta innych ptaków.
Ochrona 
Gatunek częściowo chroniony.

Przypisy

  1. Larus cachinnans w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Larus cachinnans. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Ronald Klein, Andreas Buchheim: Die westliche Schwarzmeerküste als Kontaktgebiet zweier Großmöwenformen der Larus cachinnans-Gruppe. Vogelwelt 118, 1997. [dostęp 16 listopada 2012]. s. 61-70.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Galeria zdjęć[edytuj | edytuj kod]

Przypisy