Mezangium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schemat budowy ciałka nerkowego
Wpływ wieku na objętość oraz liczebność komórek macierzystych ciałku nerkowym

Mezangium (gr. mesos – między; angeion – naczynie) – element budowy ciałka nerkowego, będący rodzajem tkanki łącznej[1] zlokalizowanej pomiędzy naczyniami. W skład mezangium wchodzą komórki mezangialne (mezangiocyty, komórki krezki naczyniowej[2]) oraz istota podstawowa (matriks mezangialny, substancja międzykomórkowa)[1][3].

Ze względu na lokalizację wyróżniamy dwa rodzaje mezangium:

Na obszarze centralnym naczyń włosowatych kłębuszka komórki mezangium kontaktują się bezpośrednio z osoczem (około ¼ obwodu[4]), natomiast na pozostałym obszarze (zawierającym błonę podstawną) kontakt zachodzi przez komórki śródbłonka.

Na powierzchni komórek mezangium znajdują się liczne receptory. Substancje oddziałując przez te receptory powodują skurcz lub rozkurcz komórek mezangium (dzięki dużej zawartości miofibryli[4]), a przez to wpływają na powierzchnię filtracji kłębuszkowej i jej przepuszczalność. Do substancji kurczących należy m.in.: angiotensyna II, endotelina, nukleotydy adeninowe, adenozyna[3] wazopresyny[4]. Natomiast głównymi substancjami rozkurczającymi są: ANP[3] oraz NO[5].

Obecne są również receptory wielu innych substancji, takich jak: IL-2, PDGF, TGF-β, białek układu dopełniacza, immunoglobulin.[3] Obecność tych receptorów wskazuje na rolę mezangium w procesie zapalnym[4].

Mezagniocyty syntezują substancję mezangialną, w której skład wchodzi m.in.: kolagen (typ IV i V), fibronektyna, lamininy, proteoglikany.[3]. Mają również zdolność do syntezy cytokin: IL-1, PDGF, czy nabłonkowego czynnika wzrostu (EGF)[4].

Komórki mezangialne charakteryzują się zdolnością egz- i fagocytozy związków wielkocząsteczkowych (w tym kompleksów immunologicznych).[3][5].

Liczba komórek mezangium, które zachowują zdolność do proliferacji, z wiekiem zwiększa się o około 30-40%[3][5](nawet 50%)[4].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 22. Układ moczowy. W: Wojciech Sawicki: Histologia. Wyd. V. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008. ISBN 978-83-200-3710-4.
  2. Układ Moczowy. W: Andrzej Myśliwski: Podstawy cytofizjologii i histologii. Wyd. 8. Gdańsk: Akademia Medyczna w Gdańsku, 2007. ISBN 978-83060253-33-5.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Stefan Angielski, Maciej Jankowski, Jan Stępień: Anatomia i fizjologia nerek. W: Andrzej Książek, Bolesław Rutkowski: Nefrologia. Wyd. I. Lublin: Wyd. Czelaj, 2004. ISBN 83-89309-36-X.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Anatomia i fizjologia nerek. W: Michał Myśliwiec: Choroby nerek. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008. ISBN 978-83-200-3528-5.
  5. 5,0 5,1 5,2 Struktura i funkcja kłębuszków. W: Bolesław Rutkowski, Marian Klinger: Kłębuszkowe choroby nerek. Wyd. I. Gdańsk: MAKmed, 2003. ISBN 83-88322-16-8.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.