Mezon fi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mezon fi
Symbol φ
Typ bozon
Klasyfikacja mezon
Ładunek 0
Masa 1019,455±0,020 MeV/c²[1]
Szerokość 4,26±0,04 MeV[1]
Spin 1
Najczęstsze rozpady K+K, K0LK0S,
\pi^+\pi^-\pi^0
Postulowana Murray Gell-Mann, 1961
Odkryta 1963

Mezon φ (fi) – mezon wektorowy, o izospinie 0, złożony z kwarku i antykwarku s. Ściślej mówiąc, zawiera także niewielką domieszkę uu + dd. Rozpada się silnie, z czasem życia rzędu 10–22 s, najczęściej na parę kaonów (ze względu na regułę OZI). Jest swoją własną antycząstką.

Mezon φ został zaobserwowany w roku 1963, równolegle w Lawrence Berkeley National Laboratory i w Brookhaven National Laboratory[2]. Wcześniej istnienie takiej cząstki postulował Murray Gell-Mann, proponując swój schemat klasyfikacji hadronów, nazwany przez niego „ośmioraką ścieżką”.

Znany jest jeden stan radialnie wzbudzony tego mezonu, o masie około 1680 MeV[1].

Przypisy