Mezon fi
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Mezon fi | |
| Symbol | φ |
| Typ | bozon |
| Klasyfikacja | mezon |
| Ładunek | 0 |
| Masa | 1019,455±0,020 MeV/c2[1] |
| Szerokość | 4,26±0,04 MeV[1] |
| Spin | 1– |
| Najczęstsze rozpady | K+K–, K0LK0S,![]() |
| Postulowana | Murray Gell-Mann, 1961 |
| Odkryta | 1963 |
Mezon φ (fi) – mezon wektorowy, o izospinie 0, złożony z kwarku i antykwarku s. Ściślej mówiąc, zawiera także niewielką domieszkę uu + dd. Rozpada się silnie, z czasem życia rzędu 10–22 s najczęściej na parę kaonów. Jest swoją własną antycząstką.
Mezon φ został zaobserwowany w roku 1963, równolegle w Lawrence Berkeley National Laboratory i w Brookhaven National Laboratory[2]. Wcześniej istnienie takiej cząstki postulował Murray Gell-Mann, proponując swój schemat klasyfikacji hadronów, nazwany przez niego „ośmioraką ścieżką”.
Znany jest jeden stan radialnie wzbudzony tego mezonu, o masie około 1680 MeV[1].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Particle Data Group
- ↑ Not As a Stranger, Time 26.04.1963
