Mezzotinta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwig von Siege, Portret Amelii Elizabeth von Hessen, mezzotinta, 1642
Valentine Green, reprodukcja obrazu N. Dance-Hollanda, mezzotinta, 1797

Mezzotinta (sztuka czarna, fr. manière noire, wł. mezzotintopółton) – technika druku wklęsłego należąca do technik suchych, czyli niewymagających trawienia.

Rysunek wykonuje się gładzikiem na chropowatej powierzchni płyty miedzianej, uprzednio równomiernie posiekanej specjalnymi narzędziami – chwiejakiem lub ruletką. Przez wygładzenie określonych partii płyty skrobakiem lub gładzikiem uzyskuje się właściwą formę ryciny. Im bardziej wypolerowane zostaną odpowiednie fragmenty, tym dadzą jaśniejszy ton na odbitce, gdyż przyjmą mniej farby drukarskiej. Odbitki posiadają subtelne przejścia od czerni do bieli i niezwykle miękkie półtony. Jest to najbardziej malarska ze wszystkich technik graficznych. Była często używana do portretów i reprodukcji malarstwa[1].

Historia mezzotinty[edytuj | edytuj kod]

Technika mezzotinty została wynaleziona przez Ludwiga von Siegen (1609-1680) w pierwszej połowie XVII w. Najwcześniejsza znana grafika wykonana w tej technice pochodzi z roku 1642 – jest to portret Amelii Elizabeth, księżnej Hesji-Kassel.[potrzebne źródło]

W 2. połowie XVII wieku technika ta rozpowszechniła się w Holandii, a w wieku XVIII także w Niemczech[1]. Największy rozkwit techniki nastąpił w Anglii i Wiedniu pod koniec wieku XVIII[2]. Mistrzami mezzotinty w Anglii byli m.in. John Raphael Smith, Valentin Green, Thomas Watson, Richard Earlom, William Dickinson[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Jordi Catafal, Clara Oliva: Techniki graficzne. Warszawa: Arkady, 2004, s. 61-63. ISBN 83-213-4319-8.
  2. Krystyna Czarnocka, Półtora wieku grafiki polskiej, Wiedza Powszechna, Warszawa 1962.
Wikimedia Commons

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]