Międzyamerykański Bank Rozwoju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Międzyamerykański Bank Rozwoju (ang. Inter-American Development Bank) – bank rozwoju wielostronnego z siedzibą w Waszyngtonie. Powstał w 1959 roku aby wspierać rozwój gospodarczy i społeczny Ameryki Łacińskiej i Karaibów.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Bank jest własnością 47 państw członkowskich. Na jego czele stoi Rada Gubernatorów, która przekazuje nadzór nad operacjami bankowymi zarządowi. Każdy kraj członkowski ma swojego przedstawiciela w Radzie Gubernatorów, a jego prawo głosu jest proporcjonalne do wielkości kapitału, który wnosi dane państwo. Prezydent banku jest wybierany przez Radę Gubernatorów na okres 5 lat, pełni on funkcję reprezentanta prawnego a także kieruje codzienną działalnością banku.

Państwa członkowskie[edytuj | edytuj kod]

Międzyamerykański Bank Rozwoju powstał jako związek 19 państw Ameryki Łacińskiej i Stanów Zjednoczonych. W ciągu następnych lat liczba państw członkowskich powiększała się i obecnie jest ich 47. Państwa członkowskie dzielą się na 2 grupy. Od państw członkowskich wymagany jest zapis na akcje a także wkład do funduszu na operacje specjalne.

  • Państwa pożyczkobiorcy

26 państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów. Aby należeć do tej grupy państwo musi być wcześniej członkiem Organizacji Państw Amerykańskich. W sumie państwa te mają 50,02% głosów w zarządzie instytucji. Od 1999 roku istnieje podział tych państw na dwie grupy, aby ułatwić kontrolę dystrybucji pożyczek:

    • Grupa I
Państwa, którym w sumie udzielane jest 65% pożyczek: Argentyna, Bahamy, Barbados, Brazylia, Chile, Meksyk, Trynidad i Tobago, Urugwaj, Wenezuela
    • Grupa II
Państwa, którym z racji ich mniejszego wkładu udzielane jest w sumie 35% pożyczek: Belize, Boliwia, Dominikana, Ekwador, Gwatemala, Gujana, Haiti, Honduras, Jamajka, Kolumbia, Kostaryka, Nikaragua, Panama, Paragwaj, Peru, Salwador, Surinam

Oprócz pożyczek bank powinien też przekazywać 50% swoich transakcji i 40% swoich środków na programy społeczne promujące równość społeczną i mające na celu walkę z ubóstwem.

  • Państwa nieotrzymujące pożyczek

Są to państwa spoza regionu, które aby należeć do banku muszą być również członkami Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Państwa te nie otrzymują pożyczek, a ich korzyści z członkostwa wynikają z możliwości dostarczania dóbr i usług w ramach projektów finansowanych przez bank.

W chwili obecnej są to: Stany Zjednoczone, Kanada, Japonia, Izrael, Korea Południowa oraz 16 państw europejskich: Austria, Belgia, Chorwacja, Dania, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Niemcy, Norwegia, Portugalia, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Wielka Brytania i Włochy.

Rozkład głosów:

  • Stany Zjednoczone – 30%
  • Kanada – 4%
  • Japonia – 5%
  • pozostałe państwa – 11%

Kapitał[edytuj | edytuj kod]

Kapitał zwykły banku wynosi 101 mld USD, z czego 4,3% to bezpośredni wkład państw członkowskich, a 95,7% to kapitał wypłacany na żądanie, zagwarantowany przez rządy państw członkowskich.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Celem banku jest wspieranie zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego w krajach Ameryki Łacińskiej i na Karaibach poprzez:

  • pożyczki
  • kierowanie inicjatywami regionalnymi
  • badania i szerzenie wiedzy

Ponadto, współpracuje przy tworzeniu strategii rozwoju, dostarcza pomoc techniczną i finansową potrzebną do osiągnięcia zrównoważonego wzrostu gospodarczego i zwiększenia konkurencyjności.

W przeciwieństwie do innych programów pomocy, udziela pożyczek oprocentowanych według stopy procentowej, która zależy od kosztów uzyskania środków na rynkach kapitałowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]