Międzynarodowa Organizacja Pomocy Rewolucjonistom
Międzynarodowa Organizacja Pomocy Rewolucjonistom (MOPR)[1], ros. Международная организация помощи борцам революции (МОПР) – organizacja komunistyczna założona w 1922 roku w Moskwie w celu niesienia pomocy rewolucjonistom w zwalczaniu kapitalizmu (wspierała więźniów politycznych i ich rodziny). Podporządkowana była Międzynarodówce Komunistycznej. Rozwiązana w 1947, poza ZSRR działała do wojny.
Przewodniczącymi organizacji byli:
- Julian Marchlewski 1922 - 1925
- Clara Zetkin 1925 - 1927
- Jelena Stasowa 1927 - 1937
MOPR tworzyła sekcje krajowe (najczęściej nielegalne).
W Polsce była to Czerwona Pomoc w Polsce (formalnie obejmująca trzy organizacje – osobną dla terenów polskich, Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi) – koordynowana i nadzorowana przez Komunistyczną Partię Polski. Rozwiązana z KPP.
Jej amerykańską sekcją była Międzynarodowa Obrona Pracy.
Pierwsza kampania MOPR wspomagała bułgarskie ofiary kontrrewolucji po upadku powstania wrześniowego w 1923 roku. MOPR organizowała również m.in. masowe żądania uwolnienia Antonio Gramsciego we Włoszech i Georgi Dymitrowa w Niemczech czy też Sacco i Vanzettiego w USA.
Przypisy
- ↑ W książce Anne Applebaum "Gułag" organizacja ta nosi nazwę: Międzynarodowe Towarzystwo Pomocy Bojownikom Rewolucji.
Bibliografia [edytuj]
- Anne Applebaum, Gułag, Świat Książki, Warszawa 2005.
