Międzynarodowa Organizacja Radia i Telewizji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Międzynarodowa Organizacja Radia i Telewizji (OIRT; Organisation Internationale de Radiodiffusion et de Télévision), częściej określana jako Interwizja (ang. Intervision, ros. Интервидение) – powołana do życia w 1946 sieć nadawców telewizyjnych, której głównym celem była wymiana programów telewizyjnych między państwami europejskimi. Po powstaniu w 1950 konkurencyjnej wobec niej Europejskiej Unii Nadawców (EBU), która skupiła większość państw zachodnich, siedzibę OIRT przeniesiono z Brukseli do Pragi. Organizację opuściły wtedy także państwa nie pozostające w orbicie Związku Radzieckiego. Wyjątkiem była Finlandia, która po 1950 należała równolegle do OIRT i EBU. Członkami oganizacji pozostała większość krajów Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej przy której OIRT została afiliowana. W szczególności były to Bułgaria, Czechosłowacja, NRD, Polska, Rumunia, Węgry i ZSRR.

Prefiks inter- był stosowany w nazwach dużej części organizacji międzynarodowych krajów RWPG, np przykład Interelektro czy też Intermetall. Interwizja korzystała z sieci satelitów telekomunikacyjnych organizacji Intersputnik.

Interwizja, podobnie jak Eurowizja, 1977 do 1980 organizowała swój Konkurs Piosenki Interwizji w czasie sopockiego festiwalu, na wzór Konkursu Piosenki Eurowizji.

Jednym z postanowień OIRT było użycie tzw. „niskiego” zakresu (66 – 74 MHz) częstotliwości fal radiowych w paśmie UKF, w przeciwieństwie do „wysokiego” (87,5 – 108 MHz) nazywanego CCIR. Warto tu nadmienić, że pierwsze nadajniki radiofoniczne UKF na terenie Polski, uruchomione w latach 50., pracowały w zakresie górnym (Warszawa – 97,6 MHz uruchomiony 1 października 1954, Katowice (Ruda Śląska/ Będzin) – 89,8 MHz uruchomiony 3 września 1957, Opole – 95 MHz uruchomiony na przełomie 1957 i 1958 r.). Nadajniki te zostały wyłączone około roku 1970[1][2].

W 1993 roku OIRT połączyła się z EBU.

Przypisy