Międzynarodowy Konkurs Bachowski w Lipsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lipski kościół ewangelicko-reformowany, w którym odbywa się część przesłuchań konkursowych

Międzynarodowy Konkurs Bachowski (Internationaler Johann-Sebastian-Bach-Wettbewerb) – konkurs muzyczny w Lipsku poświęcony przede wszystkim twórczości Jana Sebastiana Bacha. Obejmuje sześć kategorii wykonawczych: organy, fortepian, klawesyn, śpiew, skrzypce oraz wiolonczela. Uważany jest za jeden z najważniejszych międzynarodowych konkursów dla młodych artystów. Od 1965 roku należy do Światowej Federacji Międzynarodowych Konkursów Muzycznych z siedzibą w Genewie.

Po raz pierwszy odbył się w 1950, natomiast w latach 1964–1996 odbywał się regularnie co cztery lata. Obecnie organizowany jest co dwa lata, za każdym razem w trzech kategoriach. Mogą w nim wziąć udział instrumentaliści w wieku od 16 do 32 lat lub wokaliści w wieku od 16 do 34 lat. Oczekuje się od nich nie tylko wysokiego poziomu wykonawczego i doświadczenia scenicznego, ale także wiedzy i umiejętności w zakresie wykonawstwa muzyki dawnej. Repertuar konkursowy powinien być przygotowywany na podstawie wydań bazujących na rękopisach kompozytora (tzw. wydań urtekstowych).

1950[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy konkurs zorganizowany został w 1950 roku, w ramach uroczystych obchodów dwusetnej rocznicy śmierci Bacha, wkrótce po proklamowaniu Republiki Demokratycznej Niemiec. Do konkursowego jury zaproszony został radziecki kompozytor Dymitr Szostakowicz. Wraz z nim ze Związku Radzieckiego przybyła także liczna grupa wykonawców, wśród których znalazła się 26-letnia pianistka Tatiana Nikołajewa, absolwentka Konserwatorium Moskiewskiego. W przeciwieństwie do pozostałych uczestników, którzy oznajmiali, które preludium i fugę z Bachowskiego Das Wohltemperierte Klavier wykonają, Nikołajewa zadeklarowała gotowość wykonania z pamięci dowolnej pary wybranej przez jurorów. Otrzymała złoty medal, sam konkurs zaś zakończył się wykonaniem przez Dymitra Szostakowicza, Tatianę Nikołajewą, Pawła Serebriakowa oraz Orkiestrę Symfoniczną Radia Berlińskiego pod batutą Kiryła Kondraszyna Bachowskiego koncertu d-moll na trzy fortepiany[1].

Pod wpływem konkursu Szostakowicz, po powrocie do ojczyzny, napisał 24 preludia i fugi op. 87. Zbiór ten zadedykował Nikołajewej, która dokonała jego publicznej premiery w 1952 roku i stała się najsłynniejszą interpretatorką cyklu. 13 listopada 1993 roku w San Francisco podczas jego wykonania doznała udaru mózgu i zmarła dziewięć dni później[2]. Dziś jest to utwór obowiązkowy w programie przygotowywanym przez uczestników konkursu w kategorii fortepianu.

Jury[edytuj | edytuj kod]

W jury konkursu zasiadali między innymi:

oraz Christopher Hogwood (w kategorii wokalnej, 2012[3]).

Polacy w konkursie[edytuj | edytuj kod]

Wśród laureatów konkursu znaleźli się m.in. pianista Waldemar Maciszewski (III miejsce ex aequo, 1950), klawesynistka Magdalena Myczka (V miejsce, 1972), śpiewaczka Jadwiga Rappé (I miejsce, 1980) i klawesynistka Magdalena Malec (II miejsce, 2010). Skrzypaczka Wanda Wiłkomirska podaje w swoim biogramie, że zajęła II miejsce w 1950 r., jednak informacji tej nie potwierdza lista laureatów.

W jury zasiadali: Bronisław Rutkowski (1964, zmarł w trakcie trwania konkursu), Jan Ekier (1964), Halina Czerny-Stefańska, Elżbieta Stefańska (1992) i Magdalena Myczka (2000, 2010).

Przypisy

  1. Richard Taruskin, On Russian music. University of California Press, 2009, s. 332-333. ISBN 978-0-520-26806-7.
  2. Biogram Nikołajewej w serwisie Bach-cantatas.
  3. 3,0 3,1 3,2 Bach-Archiv Leipzig : Jury

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]