Mi-10

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mi-10
Śmigłowiec Mi-10
Śmigłowiec Mi-10
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Lotnicze Rostvertol w Rostowie nad Donem
Konstruktor Biuro konstrukcyjne Michaiła Mila,
Typ śmigłowiec transportowy i pasażerski
Konstrukcja metalowa
Załoga 5 osób
Historia
Data oblotu 15 czerwca 1960
Lata produkcji 1960-1971
Dane techniczne
Napęd 2 silniki turbinowe Da-25
Moc 5500 KM (4044 kW) każdy
Wymiary
Średnica wirnika 35,00 m
Długość 41,89 m
Długość kadłuba 32,86 m
Wysokość 9,90 m
Masa
Własna 27 000 kg
Użyteczna do 15 000 kg (ładunek na platformie)
8 000 kg (ładunek podwieszany)
Startowa 43 700 kg (Mi-10K - 38 000 kg)
Zapas paliwa 5 605 l
Osiągi
Prędkość maks. 250 km/h
Prędkość przelotowa 180 km/h (z ładunkiem, gdy masa łączna wynosi 38 000 kg)
Pułap 4 800 m (maksymalny)
3 000 m (przy maksymlnym obciążeniu)
Zasięg 640 km
Dane operacyjne
Przestrzeń ładunkowa
kabina ładunkowa:
14,04 m × 2,50 m (szerokość) × 1,68 m (wysokość), ok. 59 m³
platforma na podwoziu:
8,53 m × 3,54 m
Użytkownicy
 ZSRR
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mi-10 (ros. Ми-10, kod NATO: Harke) – radziecki śmigłowiec transportowy i pasażerski opracowany w 1960 roku w biurze konstrukcyjnym Michaiła Leontowicza Mila.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad śmigłowcem Mi-10 rozpoczęły się w 1960 roku, na bazie śmigłowca Mi-6, prototyp został oblatany 15 czerwca 1960 roku. Produkcję seryjną tego śmigłowca rozpoczęto w 1960 roku. Śmigłowiec produkowany w Rostowie nad Donem w kilku wersjach. Choć konstrukcja była podobna, wersje różniły się wyposażeniem, przystosowanym do zadań jakie miały wykonywać.

Produkowane wersje[edytuj | edytuj kod]

Śmigłowiec produkowany był w następujących wersjach:

  • Mi-10 – wersja podstawowa
  • Mi-10K – wersja z niższym podwoziem, lecz o zwiększonym udźwigu do 11000 kg, produkowana od 1966 roku
  • Mi-10R – wersja specjalna do bicia rekordów, zbudowana w 1965 roku
  • Mi-10P – wersja z wyposażeniem elektronicznym do badań naukowych
  • Mi-10PP – wersja wojskowa do walki radioelektronicznej
  • Mi-10RVK – wersja do transportu głowic nuklearnych
  • Mi-10UPL – wersja wyposażona w polowe laboratorium

Łącznie w latach 1960–1971 wyprodukowano 55 śmigłowców Mi-10 wszystkich wersji.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Śmigłowiec użytkowany był w armii radzieckiej jak również w lotnictwie cywilnym, szczególnie na terenie Syberii.

Jeden egzemplarz Mi-10, został użyty w czasie wojny w Afganistanie, jako śmigłowiec walki elektronicznej. Przenosił on, na zewnętrznej platformie, kontener z aparaturą zakłócającą.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Mi-10 jest śmigłowcem dwusilnikowym o układzie jednowirnikowym ze śmigłem ogonowym. Wirnik nośny pięciołopatowy, ogonowy – czterołopatowy. Podwozie czteropodporowe stałe. Charakterystyczną cechą tego śmigłowca jest długi i smukły kadłub oraz szeroko rozstawione wysokie podwozie, dzięki czemu może on najeżdżać na przedmioty o dość dużych gabarytach. Ładunki mogą być umieszczane wewnątrz kadłuba przy pomocy podnośnika hydraulicznego bądź mocowane na platformie między goleniami podwozia. Wewnątrz jest miejsce dla 28 pasażerów.