MiG-25

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MiG-25
MiG-25
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Lotnicze Sokół
Konstruktor MiG
Typ samolot myśliwski
Konstrukcja duralowa, półskorupowa
Załoga 1 pilot
Historia
Data oblotu 6 marca 1964
Lata produkcji 1969-1984
Dane techniczne
Napęd 2 silniki turboodrzutowe Tumański R-15BD-300
Ciąg każdy 109,75 kN (z dopalaniem)
Wymiary
Rozpiętość 13,38 m
Długość 21,55 m
Wysokość 6,50 m
Powierzchnia nośna 56,0 m²
Masa
Własna 20 000 kg
Startowa 41 200 kg
Zapas paliwa 17 660 l (22960 l z dodatkowymi zbiornikami)
Osiągi
Prędkość maks. około 3470 km/h
(2,83 Ma)
Prędkość minimalna 270 km/h
Prędkość wznoszenia 200 m/s
Pułap 32 000 m
Zasięg 1730 km bojowy, 2400 km maksymalny
Rozbieg 500 m
Dobieg 400 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 × pociski rakietowe R-40 pod skrzydłami
Użytkownicy
Algieria, Armenia, Azerbejdżan, Bułgaria, Egipt, Irak, Kazachstan, Libia, Syria, Turkmenistan, ZSRR
World operators of the MiG-25.png
Rzuty
Rzuty samolotu

MiG-25 (ros. МиГ-25) (oznaczenie NATO Foxbat) – radziecki samolot naddźwiękowy osiągający prędkość maksymalną odpowiadającą liczbie Macha równej 2,83.

Zakładano dla niego różne funkcje, w tym przenoszenie pocisków manewrujących jak również mały 5 do 7 osobowy transport pasażerski, ale głównym celem było stworzenie nowego samolotu rozpoznawczego latającego na dużych wysokościach oraz ciężkiego myśliwca przechwytującego.

Produkcje seryjną rozpoczęto na początku 1969 roku. Ogółem wyprodukowano 1190 MiG-25 – przechwytujące MiG-25 P oraz rozpoznawczo-bombowe MiG-25 R, w kilkunastu wersjach aż do zakończenia produkcji w 1984 roku.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samolot jest naddźwiękowym jednomiejscowym, dwusilnikowym górnopłatem w układzie klasycznym. Wykonany całkowicie ze stopów duralowo-stalowych, z elementami tytanowymi w miejscach narażonych na działanie wysokich temperatur. Kadłub samolotu z przodu jest owalny przechodząc stopniowo w przekrój zbliżony do prostokąta, regulowane wloty powietrza znajdują się po bokach kadłuba. Kabina pilota hermetyzowana z fotelem wyrzucanym typu KM-1, ruchoma część osłony kabiny odchylana w prawo. Skrzydła samolotu mają skos 40° i ujemny wznios -4°.Usterzenie poziome płytowe, pionowe podwójne, z tyłu kadłuba znajduje się spadochron hamujący. Paliwo znajduje się w czterech zbiornikach w kadłubie i w dwóch skrzydłowych. Podwozie przednie dwukołowe składane i chowane do przodu kadłuba, koła podwozia tylnego pojedyncze o średnicy ok. 1,2 m. Samolot napędzany jest dwoma silnikami R-15, każdy o ciągu ok. 75 kN bez dopalania, z dopalaniem 110 kN. Każdy z silników ma około 1,5 metra średnicy i 6 m długości. Dla dodatkowego zwiększenia ciągu w silnikach stosuje się wtrysk wody z metanolem. Samolot wyposażony jest w celownik radiolokacyjny i wyposażenie do lotów bez widzialności. Wersje rozpoznawcze wyposażone w aparaty fotograficzne i systemy rozpoznania elektronicznego i radiowego. [1]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy lot prototypu w 1965 roku. W latach 1966 i 1967 na wersji rekordowej E-266 ustalono światowe rekordy prędkości i wysokości. W 1967 roku powstała seria informacyjna. Kolejna, ulepszona wersja rekordowa to E-266M z silnikami R-266 po 14 000 daN.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Starszy porucznik Wiktor Iwanowicz Bielenko odbył 6 lotów na MiG-25, a potem z 7. nie wrócił. Wszelkie domysły o katastrofie się nie potwierdziły. Bielenko nie zbłądził i nie zginął. 6 września 1976 o godzinie 13:05 wylądował na lotnisku w Japonii w celu przekazania samolotu Amerykanom. W ojczyźnie zostawił żonę i syna Dmitrija.
  • Izraelskie radary wykryły w 1973 roku MiGa-25R, który leciał z prędkością prawie 3,26 Ma.
  • Pierwszym samolotem utraconym przez wojska koalicji w czasie operacji Pustynna Burza był F/A-18C, który został zestrzelony przez pocisk rakietowy R-40 wystrzelony z irackiego MiGa-25.
  • 2 marca 1989 roku miała miejsce katastrofa szkoleniowego samolotu Mig-25RU. W jej wyniku zginęło dwóch pilotów radzieckich: kapitan Wiktor Grinik i porucznik Anatolij Zigolienko. Przy drodze Stary OtokOława postawiono pomnik, z którego do dnia dzisiejszego pozostał tylko fundament[2].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Samolot był w użyciu od 1970 roku w wersji myśliwskiej przechwytującej, a od 1976 w wersji rozpoznawczej. Używany był w ZSRR, Algierii, Bułgarii (4 samoloty; wycofany), Indiach, Iraku, Libii, Syrii, a w latach 1971-1975 w Egipcie – pilotowany przez radzieckich pilotów i obsługiwany przez radzieckich techników.

Na samolocie E-266 oraz E-266M w latach 1965-1976 ustalono 25 rekordów świata, m.in. prędkości 2980 km/h i wznoszenia 25 000 m w 2,5 min. 31 sierpnia 1977 roku pilot doświadczalny Aleksandr Fiedotow wzniósł się zmodyfikowanym Mig-25 E-266M na wysokość 37 650 m (123 523,58 stóp).

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • E-266 – wersja rekordowa
  • E-266M – ulepszona wersja rekordowa
  • MiG-25P – Product 84 Interceptor (przechwytujący) "Foxbat-A"
  • MiG-25PD / PDS – Product 84D Interceptor (przechwytujący) "Foxbat-D"
  • MiG-25R / RBK / RB / RBS /RBV /RBT – Product 02 Recon (rozpoznawczy) "Foxbat-B"
  • MiG-25PU / RU – Product 39, 22 wersja dwumiejscowa treningowa „Foxbat-C”

Przypisy

  1. Piotr Butowski „Samoloty MiG”, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności 1987, str. 257, 258 ISBN 83-206-0606-3
  2. http://mig25.netpak.pl mig25.netpak.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • F. Crosby: Samoloty myśliwskie świata
  • Piotr Butowski „Samoloty MiG”, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności 1987 ISBN 83-206-0606-3