Miasto ucieczki

Położenie miast ucieczki

Miasto ucieczki, miasto schronienia (hebr: עיר מקלט) – według Biblii - miejscowości służące za schronienie dla nieumyślnych zabójców (Wj. 21:13; Lb. 35:22-23, Joz.20:2-9).

Położenie miast

Wybrane sześć miast położone były po obu stronach Jordanu (Lb.35:13-16), aby każdy mieszkaniec Izraela miał jedno z nich w pobliżu. Drogi do nich musiały być dobrze utrzymane i oznakowane (Pw19:3). Zgodnie z tradycją rabiniczną raz do roku wyrównywano je i usuwano z nich kamienie, aby uciekający nie stracił cennego czasu, kiedy biegł do najbliższego miasta.

Sam Mojżesz wyznaczył najpierw trzy takie miasta po wschodniej stronie Jordanu (Pwt 4:43; Joz 21:27, 36, 38):

• Beser (Becer) - na wschód od północnego wybrzeża Morza Martwego na terenie plemienia Rubena.
• Ramot - w części środkowej w Gileadzie na terenie plemienia Gada.
• Golan - na północy w Baszanie na terenie plemienia Manassesa

Następnie Jozue wyznaczył trzy następne miasta po zachodniej stronie Jordanu (Joz 21:13, 21, 32):

• Hebron - na południu kraju, na terenie plemienia Judy.
• Sychem (Szechem) - w centralnym, górzystym regionie na terenie plemienia Efraima,
• Kedesz - na północy na terenie plemienia Naftalego w Galilea.

Wszystkie te miasta należały do Lewitów, a dodatkowo Hebron, było miastem kapłańskim.

Rozpatrywanie winy i ochrona

Uciekinier po dotarciu do jednego z miast, musiał w bramie przedstawić swą sprawę starszym miasta. Wpuszczano winowajce do środka, ale potem odsyłano na rozprawę do starszych w bramach miasta sprawującego władzę sądowniczą nad terenem, na którym doszło do zabójstwa. Tam też uciekinier mógł dowieść swej niewinności. Oni też ustalali na podstawie zeznań świadków, czy uciekinier nie popełnił przestępstwa umyślnie. Jeżeli tak postąpił musieli go wydać macierzystej miejscowości z której zdołał uciec. Jeżeli natomiast został uznany za niewinnego mógł pozostać w mieście ucieczki, aż do swojej śmierci lub do śmierci arcykapłana, wtedy to mógł bezpiecznie powrócić do rodzinnej okolicy (Lb 35:22-29, 32; Joz 20:4-6). Nieumyślny zabójca miał obowiązek przebywać w samym mieście schronienia lub w obrębie 1000 łokci (około 450 metrów) od jego murów (Lb 35:2-4). Poza tą granicą mógłby natknąć się na mściciela krwi, który miałby wówczas prawo pozbawić go życia. Nieumyślny zabójca nie był zakuwany w kajdany ani więziony. Jako mieszkaniec miasta ucieczki, miał się nauczyć jakiegoś zawodu, podjąć pracę i być użytecznym członkiem społeczeństwa.

Miasta ucieczki i schronienia ratowały życie wielu winowajcom w Izraelu, gdyż zapobiegały karze wymierzonej pochopnie przez tłum, a także przelaniu niewinnej krwi przez mściciela krwi, czyli najbliższego krewnego człowieka zabitego nieumyślnie. Prawo to wyróżniają się na tle innych starożytnych religii swoim humanitaryzmem. Odróżniały się od innych starożytych świątyń w których mogli się ukrywać również umyślni przestępcy. W Izraelu rozmyślnym zabójcom nie przysługiwało prawo azylu (Wj 21:12-14). Również jeżeli przyczyną śmierci było zaniedbanie, Prawo Mojżeszowe nie uznawało tego za powód do ułaskawienia (Pw 22:8; Wj 21:28-32).