Miazga zęba
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Miazga zęba (łac. pulpa dentis) – tkanka wypełniająca jamę zęba. Jest to bogato unerwiona i unaczyniona, niedojrzała tkanka łączna typu embrionalnego. Przez otwór anatomiczny, kanały boczne i komorowo-ozębnowe łączy się z przyzębiem.
[edytuj] Budowa histologiczna
Morfologicznie można wyróżnić w niej kilka warstw:
- środkową część tworzy strefa bogatokomórkowa zawierająca komórki mezenchymatyczne oraz fibroblasty, tędy przebiegają wnikające przez otwór wierzchołkowy naczynia krwionośne i nerwy
- ubogokomórkową warstwę, zwaną strefą Weila
- leżące na obwodzie odontoblasty (komórki zębinotwórcze)
- najbardziej zewnętrzna część to prazębina przylegająca od strony zewnętrznej do zębiny, a składająca się z siatki włókien kolagenowych
Wraz z zębiną stanowi jedność strukturalno-funkcjonalną czyli endodontium.
W zależności od położenia wyróżnia się[1]:
- Miazgę koronową (pulpa coronalis) - wypełnia komorę (cavum dentis)
- Miazgę korzeniową (pulpa radicularis) - wypełnia kanał korzenia (canalis radicis dentis)
[edytuj] Przypisy
- ↑ Wiesław Łasiński: Anatomia głowy dla stomatologów. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1985, s. 119. ISBN 83-200-0797-6.
|
|||||||||||||