Michèle Morgan
| Michèle Morgan | |||||||||||||
Michèle Morgan (1995) |
|||||||||||||
| Imię i nazwisko | Simone Renée Roussel | ||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 29 lutego 1920 Neuilly-sur-Seine |
||||||||||||
| Zawód | aktorka | ||||||||||||
| Współmałżonek | 1. William Marshall 2. Henri Vidal 3. Gérard Oury |
||||||||||||
|
|||||||||||||
| Odznaczenia | |||||||||||||
Michèle Morgan, właśc. Simone Renée Roussel (ur. 29 lutego 1920 w Neuilly-sur-Seine)[1] – francuska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna. Była niekwestionowaną gwiazdą francuskiego kina od lat 30. do 60. XX w.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Jako piętnastolatka przeniosła się ze swojej rodzinnej miejscowości do pobliskiego Paryża, gdzie pobierała lekcje gry aktorskiej i zadebiutowała na dużym ekranie, występując początkowo w nieznaczących epizodach. Na jej nieprzeciętną urodę zwrócił uwagę reżyser Marc Allégret, który zaproponował jej główną rolę w filmie Serce Paryża (1937).
Rozgłos ogólnoświatowy przyniosła jej rola w Ludziach za mgłą (1938) Marcela Carné, gdzie zagrała u boku legendarnego Jeana Gabina. Z aktorem tym spotkała się ponownie na planie filmu S.O.S. (1941). Obydwa obrazy ugruntowały jej pozycję w kinie francuskim.
Gdy we Francji rozpoczęła się niemiecka okupacja, Morgan wyjechała do USA, gdzie kontynuowała karierę, ale bez większych sukcesów. Najbardziej znanym filmem hollywoodzkim z jej udziałem była Droga do Marsylii (1944) Michaela Curtiza.
Po wojnie aktorka powróciła do Francji, gdzie zaczęła ponownie odnosić sukcesy, głównie za sprawą współpracy z reżyserem Jeanem Delannoy. Za rolę niewidomej Gertrudy w jego Symfonii pastoralnej (1946) Morgan otrzymała nagrodę Złotej Palmy dla najlepszej aktorki na pierwszym w historii festiwalu w Cannes. U Delannoy zagrała także postać Joanny d'Arc w nowelowym filmie Elżbieta, Joanna, Lizystrata (1954) oraz artystki cyrkowej w Obsesji (1954).
Występowała w filmach największych reżyserów francuskich, takich jak René Clair, Yves Allégret, Claude Autant-Lara, René Clément, André Cayatte, Claude Chabrol czy Claude Lelouch.
Od końca lat 60. pojawiała się w filmach, teatrze i telewizji jedynie sporadycznie. Czas poświęcała głównie swojej wielkiej pasji, czyli malowaniu obrazów. W 1977 opublikowała autobiografię pt. Avec ces yeux-là.
W uznaniu dla jej zasług dla francuskiego kina w 1969 została kawalerem Legii Honorowej. Jest również laureatką honorowego Cezara (1992) oraz Złotego Lwa na MFF w Wenecji (1996) za całokształt twórczości.
Życie prywatne [edytuj]
Morgan była trzykrotnie zamężna. Pierwsze małżeństwo, zawarte w 1942 w czasie pobytu w Hollywood z amerykańskim aktorem Williamem Marshallem, zakończyło się rozwodem w 1948. Para miała syna, Mike'a Marshalla (1944-2005), który był jedynym dzieckiem Morgan i swoją karierę zawodową również związał z aktorstwem.
Drugim mężem Michèle Morgan był francuski aktor Henri Vidal. Wzięli ślub w 1950 i byli razem aż do jego niespodziewanej śmierci w 1959. Kolejne, trzecie małżeństwo aktorki ze znanym francuskim reżyserem Gérardem Oury trwało 46 lat (od 1960 do jego śmierci w lipcu 2006).
Morgan ma sześcioro wnuków, w tym modelkę i aktorkę Sarę Marshall.
Odznaczenia [edytuj]
- 1960 Kawaler Orderu Sztuki i Literatury
- 1967 Médaille de vermeil de la ville de Paris
- 1969 Kawaler Legii Honorowej
- 1975 Oficer Narodowego Orderu Zasługi
- 1994 Komandor Legii Honorowej
- 2009 Wielki Oficer Legii Honorowej[2]
Wybrana filmografia [edytuj]
- 1935 Córeczka tatusia (Une fille à papa)
- 1936 Mes tantes et moi
- 1937 Serce Paryża (Gribouille)
- 1938 Ludzie za mgłą (Le quai des brumes)
- 1940 Muzykanci z nieba (Les musiciens du ciel)
- 1941 S.O.S. (Remorques)
- 1942 Joan of Paris
- 1944 Droga do Marsylii (Passage to Marseille)
- 1946 Symfonia pastoralna (La symphonie pastorale)
- 1948 Stracone złudzenia (The Fallen Idol)
-
- Oczami wspomnień (Aux yeux du souvenir)
- 1950 Szklany zamek (Le château de verre)
- 1952 Minuta prawdy (La minute de vérité)
-
- Siedem grzechów głównych (Les sept péchés capitaux)
- 1954 Elżbieta, Joanna, Lizystrata (Destinées)
-
- Obsesja (Obsession)
- 1955 Wielkie manewry (Les grandes manœuvres)
-
- Perła nocy (Marguerite de la nuit)
- 1958 Le miroir à deux faces
- 1959 Ludzie w hotelu (Menschen im Hotel)
- 1960 Fortunat
- 1961 Les lions sont lâchés
- 1962 Landru
- 1964 Les pas perdu
-
- Les yeux cernés
- 1968 Benjamin, czyli pamiętnik cnotliwego młodzieńca (Benjamin ou Les mémoires d'un puceau)
- 1975 Kot i mysz (Le chat et la souris)
- 1986 Kobieta i mężczyzna - dwadzieścia lat później (Un homme et une femme: Vingt ans déjà)
- 1990 Wszyscy mają się dobrze (Stanno tutti bene)
Przypisy
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Michèle Morgan w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Michèle Morgan w bazie filmweb.pl