Michał Elwiro Andriolli
| Michał Elwiro Andriolli | |
 Grób na cmentarzu w Nałęczowie |
|
| Imiona i nazwisko | Michał Elwiro Andriolli |
| Data i miejsce urodzenia | 2 listopada 1836 Wilno |
| Data i miejsce śmierci | 23 sierpnia 1893 Nałęczów |
| Narodowość | polska |
| Dziedzina sztuki | malarstwo, rysunek |
| Styl | romantyzm |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
Michał Elwiro Andriolli[1] (ur. 2 listopada 1836 w Wilnie, zm. 23 sierpnia 1893 w Nałęczowie) – polski rysownik, ilustrator i malarz, przedstawiciel romantyzmu.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Michał Elwiro Andriolli był synem Franciszka, rzeźbiarza, osiadłego w Wilnie kapitana wojsk napoleońskich pochodzenia włoskiego.
W latach 1855-1858 studiował w Moskiewskiej Szkole Malarstwa i Rzeźby oraz w Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Sankt Petersburgu, a od 1861 w Akademii Świętego Łukasza w Rzymie.
Andriolli brał udział w powstaniu styczniowym w oddziale Ludwika Narbutta. Po aresztowaniu w 1864 roku uciekł z więzienia i przedostał się do Londynu a następnie do Paryża. Do kraju wrócił jako emisariusz Komitetu Emigracji Polskiej, w 1866 został aresztowany i zesłany do Wiatki w środkowej Rosji.
[edytuj] Kariera artystyczna
Ułaskawiony w 1871, przyjechał do Warszawy, gdzie pracował jako ilustrator czasopism (m.in. Tygodnika Ilustrowanego) oraz utworów literackich (Mickiewicza, Słowackiego, Kraszewskiego, Orzeszkowej i in.).
Szczególnie znane są jego ilustracje do Pana Tadeusza oraz Konrada Wallenroda Adama Mickiewicza, wykonane w latach 1879–1882. W latach 1883-1886 pracował w Paryżu dla wydawnictwa Firmin-Didot, wykonując ilustracje m.in. do dzieł Szekspira i powieści J. F. Coopera. Malował również obrazy, m.in. dla kościołów w Kownie. Do 1880 roku kilkakrotnie przyjeżdżał do Nałęczowa, rysował jego pejzaże.
Do 1880 roku Andriolli mieszkał w Stasinowie (dziś część Mińska Mazowieckiego), gdzie kupił dwór z ogrodem od rodziny Tarczyńskich. W dalszych latach osiedlił się na północ od Karczewa, w folwarku Anielin (o powierzchni 200 hektarów) zakupionym od Zygmunta Kurtza, byłego właściciela majątku Otwock Wielki. W swojej posiadłości nad Świdrem wybudował oprócz swojej willi również kilkanaście domów na wynajem wg własnych projektów, nadając im specyficzny styl, dla którego określenia upowszechniła się nazwa świdermajer, wymyślona przez Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego[2] coś pomiędzy stylem mazowieckim, zabudową rosyjskich miast i alpejskimi schroniskami.
Michał Elwiro Andriolli został pochowany na cmentarzu w Nałęczowie.
[edytuj] Książki ilustrowane przez Andriollego
- Józef Ignacy Kraszewski "Stara baśń" wydanie z roku 1879,
- Adam Mickiewicz "PAN TADEUSZ" 7 ilustracji, Wydawnictwo Arkady 1959,
- Malczewski Antoni. Marya. Powieść ukraińska. Z 8 ilustracjami E.M. Andriollego. Warszawa 1876. Nakład Gebethnera i Wolffa
- Ignacy Chodźko "PAMIĘTNIKI KWESTARZA" z 8 ilustracjami Andriollego., Nakład Gebethnera i Wolffa, 1924
[edytuj] Galeria ilustracji
-
"Dyngus"
-
"Konrad Wallenrod"
- Alf i Halban -
"Konrad Wallenrod" - cz. IV
Powrót Litwinów
[edytuj] Bibliografia
- Gabriela Socha (1988). Andriolli i rozwój drzeworytu w Polsce. Lwów-Wrocław: Ossolineum. p. 277. ISBN 83-04-02685-6.
- Janina Wiercińska (1981). Andriolli; opowieść biograficzna. Warsaw: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza. ISBN 83-205-3215-9.
- Michał Elwiro Andriolli. Władysława Jaworska, Janina Wiercińska. ed. Andriolli - świadek swoich czasów; listy i wspomnienia. Wrocław, Warszawa
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
[edytuj] Literatura uzupełniająca
- Tadeusz Jabłoński, w: Polski Słownik Biograficzny. T. 1. Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1935, s. 95–96. Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, ISBN 83-04-03484-0
