Michał Janiszewski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michał Janiszewski
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1926
Poznań, Polska 
Przebieg służby
Lata służby 19501991
Stanowiska szef gabinetu ministra obrony narodowej i przewodniczącego KOK
Późniejsza praca minister-szef URM,
szef Kancelarii Prezydenta PRL/RP
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Złoty Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Srebrny Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Brązowy Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Medal Komisji Edukacji Narodowej Brązowa Odznaka "Za zasługi w ochronie porządku publicznego" Order Czerwonej Gwiazdy (Czechosłowacja) Order Przyjaźni Narodów (ZSRR) Medal "Za umacnianie braterstwa broni" (ZSRR) Medal jubileuszowy 60-lecia Sił Zbrojnych ZSRR
Michał Janiszewski
Szef Urzędu Rady Ministrów
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 1981
do 1 sierpnia 1989
Poprzednik Stanisław Marcinkowski
Następca Jacek Ambroziak
Szef Kancelarii Prezydenta PRL/RP
Przynależność polityczna bezpartyjny
Okres urzędowania od września 1989
do 21 grudnia 1990

Michał Janiszewski (ur. 15 czerwca 1926 w Poznaniu) – generał dywizji Wojska Polskiego, doktor nauk wojskowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1950 służył w Wojsku Polskim, początkowo w Wojskach Łączności, a następnie w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. Od 1972 pełnił funkcję szefa gabinetu generała Wojciecha Jaruzelskiego (w latach 1972–1981 jako ministra obrony narodowej, a w okresie 1983–1989 jako przewodniczącego Komitetu Obrony Kraju). Kierował także Urzędem Rady Ministrów od 1981 w czasie pełnienia funkcji premiera przez Jaruzelskiego oraz w kolejnych gabinetach – Zbigniewa Messnera i Mieczysława Rakowskiego (od 1985 jako członek rządu, minister-szef Urzędu Rady Ministrów). Od września 1989 do 21 grudnia 1990 był szefem Kancelarii Prezydenta PRL/RP.

Od grudnia 1981 do lipca 1983 wchodził w skład Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Od 1984 był także szefem Gabinetu Wojskowego Przewodniczącego Komitetu Obrony Kraju.

W 1976 został awansowany do stopnia generała brygady, a w 1983 do stopnia generała dywizji. Był doktorem nauk wojskowych. W grudniu 1990 zakończył zawodową służbę wojskową, a w styczniu 1991 został przeniesiony w stan spoczynku.

Od 1950 należał do PZPR.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon historii Polski z 1995, s. 273
  • J. Królikowski,Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, tom II, str. 47–50