Michał Lubomirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Michał Lubomirski[1] książę herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. w 1752 roku – zm. w 1825 roku w Dubnie) – generał lejtnant.

Syn Stanisława Lubomirskiego[1] wojewody Kijowskiego i Bracławskiego, rodzony brat Józefa również generała lejtnanta.

Pułkownik wojsk koronnych w 1776 r.[1] Szef 13. Regimentu Pieszego w latach 1779-1794[1], generał major komenderujący w Dywizji Ukraińskiej i Podolskiej w 1785 roku, w 1790 r. generał lejtnant[1] komenderujący Dywizją Wołyńską i Kijowską, następnie Wołyńsko-Podolską.

Był wolnomularzem[1], namiestnikiem małopolskim Wielkiego Wschodu Narodowego Polski w 1784 roku[2].

W 1790 roku odznaczony Orderem Orła Białego[1], w 1784 roku został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[3].

W 1792 przeszedł na stronę Targowicy, wydając zapasy armii polskiej pod Dubnem wojskom rosyjskim, za co został zdymisjonowany przez króla Poniatowskiego.[4]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Michał Lubomirski. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 24.10.13].
  2. Stanisław Załęski, O masonii w Polsce, od roku 1738 do 1822: na źródłach wyłącznie masońskich Kraków 1908, s. 108.
  3. Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki, Wojsko koronne. Sztaby i kawaleria, Kraków 2002, s. 30.
  4. Alex Storozynski (2011). Kosciuszko Ksiaze chlopow. W.A.B.. s. 226-227