Michał Maksymilian Borwicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Michał Maksymilian Borwicz (ur. 11 października 1911 w Krakowie - zm. 31 sierpnia 1987 w Paryżu) - polski poeta, prozaik, publicysta pochodzenie żydowskiego. Pisywał także w językach jidysz i francuskim.

Ukończył Wydział Filozoficzny na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1953 uzyskał stopień doktora z dziedziny socjologii na Sorbonie (Paryż).

Debiutował w 1934 r. na łamach prasy pod nazwiskiem Maksymilian Boruchowicz jako krytyk literacki. W 1938 r. ogłosił powieść Miłość i rasa. W latach 1939-42 przebywał we Lwowie. W latach 1942-43 był więźniem Obozu Janowskiego - pseudonim Ilian, skąd udało mu się zbiec. Po ucieczce z obozu działał w partyzantce pod pseudonimem Zygmunt. W latach 1945-47 był kierownikiem Wojewódzkiej Żydowskiej Komisji Historycznej w Krakowie. Od roku 1947 mieszkał w Paryżu.


Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Brzozowski i Malraux (szkic, Lwów 1937)
  • Fizjologia rozpaczy i nihilizmu (rozważania, Kraków 1937)
  • Miłość i rasa (powieść, Kraków 1938)
  • Uniwersytet zbirów (wspomnienia, Kraków 1946)
  • Literatura w obozie (szkice, Kraków 1946)
  • Ze śmiercią na ty (poezje, Warszawa 1946)
  • Spod szubienicy w teren (wspomnienia)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współczesni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.