Michał Maksymilian Borwicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Michał Maksymilian Borwicz, pierwotnie Maksymilian Boruchowicz (ur. 11 października 1911 w Krakowie, zm. 31 sierpnia 1987 w Paryżu) – polski poeta, prozaik, publicysta pochodzenie żydowskiego, piszący w językach polskim, jidysz i francuskim.

Ukończył Wydział Filozoficzny na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1953 uzyskał stopień doktora z dziedziny socjologii na Sorbonie (Paryż).

Debiutował w 1934 na łamach prasy pod oryginalnym nazwiskiem jako krytyk literacki. W 1938 ogłosił powieść Miłość i rasa. W latach 1939-1942 przebywał we Lwowie. W latach 1942-1943 był więźniem Obozu Janowskiego - pseudonim Ilian, skąd udało mu się zbiec. Po ucieczce z obozu działał w partyzantce pod pseudonimem Zygmunt. W latach 1945-1947 był kierownikiem Wojewódzkiej Żydowskiej Komisji Historycznej w Krakowie. Od 1947 mieszkał w Paryżu.

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Brzozowski i Malraux (szkic, Lwów 1937)
  • Fizjologia rozpaczy i nihilizmu (rozważania, Kraków 1937)
  • Miłość i rasa (powieść, Kraków 1938)
  • Uniwersytet zbirów (wspomnienia, Kraków 1946)
  • Literatura w obozie (szkice, Kraków 1946)
  • Ze śmiercią na ty (poezje, Warszawa 1946)
  • Spod szubienicy w teren (wspomnienia)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współczesni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.