Michał Seweryński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Seweryński
Michał Seweryński Kancelaria Senatu.jpg
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1939
Łódź
Minister nauki i szkolnictwa wyższego
Okres urzędowania od 5 maja 2006
do 11 września 2007
Poprzednik Michał Kleiber
Następca Barbara Kudrycka
Minister edukacji i nauki
Okres urzędowania od 31 października 2005
do 5 maja 2006
Poprzednik Mirosław Sawicki
Następca Roman Giertych
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal pro Ecclesia et Pontifice Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Michał Seweryński (ur. 1 lipca 1939 w Łodzi) – polski profesor nauk prawnych, polityk, w latach 2005–2007 minister edukacji narodowej oraz minister nauki i szkolnictwa wyższego w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, senator VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1962 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 1971–1972 studiował w Międzynarodowej Szkole Porównawczego Prawa Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Trieście, a w 1977 na paryskiej Sorbonie. W 1987 otrzymał tytuł profesorski. Od 1990 zajmuje stanowisko profesora zwyczajnego.

Specjalizuje się w zakresie polskiego i międzynarodowego prawa pracy. Na Uniwersytecie Łódzkim kierował Zakładem Zbiorowych Stosunków Pracy i Polityki Społecznej. Objął funkcję kierownika Katedry Prawa Europejskiego. Od 1990 do 1996 sprawował urząd rektora Uniwersytetu Łódzkiego. Wykładał gościnnie na uczelniach wyższych we Francji, Kanadzie, Szwajcarii, Hiszpanii i Japonii. Pracuje także na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach.

Przewodniczy Krajowej Radzie Katolików Świeckich, wchodził w skład Papieskiej Rady ds. Świeckich. Był też konsulem honorowym Republiki Francuskiej w Łodzi. Opublikował ponad 140 prac naukowych z zakresu prawa pracy. Zasiadał w krajowych i zagranicznych towarzystwach naukowych. Pełnił funkcję przewodniczącego Konferencji Rektorów Uniwersytetów Polskich. Był członkiem Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów, wiceprzewodniczącym rządowej Komisji ds. Reformy Prawa Pracy oraz przewodniczącym Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Pracy.

W latach 1997–2000 współpracował z ministrem edukacji narodowej Mirosławem Handke, przygotowywał projekt ustawy o szkolnictwie wyższym (ostatecznie nieuchwalony). W 2004 bez powodzenia kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego z ramienia Narodowego Komitetu Wyborczego Wyborców zorganizowanego przez Macieja Płażyńskiego. W 2005 wszedł w skład Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich.

Od 31 października 2005 do 5 maja 2006 sprawował funkcję ministra edukacji i nauki. Od 5 maja 2006 do 7 września 2007 i ponownie od 11 września 2007 do 16 listopada 2007 był ministrem nauki i szkolnictwa wyższego, pomiędzy tymi okresami zajmował stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego i kierownik tego resortu.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 z listy Prawa i Sprawiedliwości po raz drugi kandydował bezskutecznie do Parlamentu Europejskiego. W wyborach w 2011 uzyskał mandat senatora VIII kadencji. Kandydując z ramienia PiS w okręgu wyborczym nr 27, otrzymał 33 770 głosów[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1993)[2], papieskim medalem Pro Ecclesia et Pontifice. Jest kawalerem Palm Akademickich, najwyższego francuskiego odznaczenia akademickiego. Otrzymał tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Jean Moulin III w Lyonie.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]