Michał Wyszewic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michał Wyszewic
książę Zahumla
Władca Zahumla
Okres panowania od 910
do ok. 950
Dane biograficzne

Michał Wyszewic – władca Zahumla od 910 do około 950 roku, syn Wysza.

Współczesny Michałowi Konstantyn VII Porfirogeneta podaje, że Michał wyprowadzał swój ród znad Wisły[1]. Część uczonych (m.in. H. Łowmiański) uważa, że ojciec Michała, Wysz, był księciem lub naczelnikiem plemienia Lędzian, istnieje również teoria dopatrująca się w Wyszu nieznanego z imienia księcia Wiślan wzmiankowanego w Żywocie Metodego[2].

Państwo Michała Wyszewica zajmowało obszar od ujścia Neretwy do Baru i Kotoru, z wyjątkiem Dubrownika, który, na zarządzenie cesarza Bazylego I, płacił książętom Zahumla trybut w wysokości 36 nomizmów rocznie. Gdy Piotr Gojniković zajął kraj Narentan Michał porzucił sojusz z Bizancjum i sprzymierzył się z Bułgarią przeciw Serbii (912). W okolicy Cetiny pochwycił najpierw Piotra, syna doży Ursusa Patriciahusa, sprzymierzeńca Bizancjum i wydał go Symeonowi bułgarskiemu[1]. Po świetnym zwycięstwie bułgarskim nad Bizancjum pod Anchialos Symeon za namową Michała uderzył na Serbię i uwięził Piotra Gojnikovicia, a osadził na tronie serbskim swojego pretendenta. Nowa wyprawa w 924 roku doprowadziła do przyłączenia Serbii do Bułgarii - państwo księcia Michała na całej wschodniej i północnej granicy zetknęło się wówczas z Bułgarią [3]. Michał brał udział w przygotowaniach do synodu w Splicie (925). Natomiast jego udział w nim jest sporny[4]. W 926 roku Michał poprowadził morską wyprawę przez Adiatyk do Apulii - być może broniąc interesów Bizancjum przeciw Arabom, choć bardziej prawdopodobne jest, że działał jako wróg Bizancjum, do którego ponownie zbliżył się dopiero po śmierci Symeona (927) i odbudowaniu przez Czasława Klonimirovicia państwa serbskiego. Otrzymał wówczas godność prokonsula (antypasta) i patrycjusza, o czym wspomina Konstantyn Porfirogeneta. O późniejszych stosunkach Michała z Serbią Czasława Klonimirovicia nic nie wiadomo, poza tym że Serbowie znajdowali schronienie w Humie w razie niepowodzeń w walkach z Bizancjum[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Wincenty Swoboda: Słownik starożytności słowiańskich. T. 3. s. 241.
  2. Jerzy Strzelczyk: Od Prasłowian do Polaków. s. 71-72.
  3. T. Wasilewski: Historia Jugosławii. s. 64.
  4. Wincenty Swoboda: Słownik kultury dawnych Słowian. s. 233.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]