Michael Chang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michael Chang
Michael Chang
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Mercer Island, Waszyngton, USA
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1972
Hoboken, New Jersey, USA
Wzrost 175 cm
Masa ciała 73 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1988
Zakończenie kariery 2003
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 34
Najwyżej w rankingu 2 (9 września 1996)
Australian Open F (1996)
Roland Garros W (1989)
Wimbledon QF (1994)
US Open F (1996)
Gra podwójna
Najwyżej w rankingu 199 (19 kwietnia 1993)
Strona internetowa

Michael Chang (chiń. upr.: 张德培; chiń. trad.: 張德培; pinyin: Zhāng Dépéi; ur. 22 lutego 1972 w Hoboken, New Jersey) − amerykański tenisista pochodzenia chińskiego, zwycięzca wielkoszlemowego French Open 1989, wicelider rankingu światowego gry pojedynczej, zdobywca Pucharu Davisa. Wraz z liderami rankingu światowego - Pete Samprasem, Jimem Courierem i Andre Agassim, a także Davidem Wheatonem i Toddem Martinem tworzył pokolenie tenisistów amerykańskich, dominujących w latach 90. na światowych kortach.

Jest synem Joe i Betty z domu Tung, emigrantów tajwańskich, po matce wnukiem dyplomaty Michaela Tunga (m.in. ambasadora Tajwanu w Indiach). Uczęszczał do szkoły w Kalifornii, ale przerwał edukację w stosunkowo młodym wieku, by poświęcić się karierze zawodowego tenisisty. Odniósł wiele sukcesów w amerykańskich rozgrywkach juniorskich (regularnie pokonywał w tym czasie starszego o rok Samprasa), zdobywając m.in. tytuł mistrza kraju do lat 18. W 1987 debiutował w gronie seniorów, stając się w wieku 16 lat najmłodszym zwycięzcą meczu w turnieju głównym US Open, kiedy pokonał znanego Australijczyka Paula McNamee w czterech setach. Również w 1987 jako najmłodszy zawodnik w historii osiągnął półfinał turnieju zawodowego w Scottsdale (Arizona) oraz wygrał turniej niższej rangi (challenger) w Las Vegas.

W 1988 oficjalnie przyjął status zawodowca. Wygrał w t.r. roku swój pierwszy turniej głównego cyklu rozgrywek, pokonując w finale w San Francisco Johana Krieka; miał wówczas 16 lat i siedem miesięcy. Dzięki temu wynikowi, a także m.in. osiągnięciu 1/8 finału na US Open (pokonał rozstawionego Szweda Svenssona, przegrał z Agassim), sezon 1988 zakończył w czołowej trzydziestce na świecie.

W 1989 osiągnął największy sukces w swojej karierze. Jako pierwszy od ponad 30 lat Amerykanin, był rozstawiony z numerem piętnastym, wygrał wielkoszlemowy turniej na kortach im. Rolanda Garrosa, pokonując po drodze m.in. Samprasa (6:1, 6:1, 6:1), Ivana Lendla (po zaciętym, pięciosetowym pojedynku, w którym faworyzowany czeski lider rankingu nie wykorzystał prowadzenia 2:0 w setach, a Chang zmagał się z kurczami mięśni), Haitańczyka Agenora, Rosjanina Czesnokowa, wreszcie w finale Szweda Edberga (ponownie w pięciu setach). Chang przeszedł do historii tenisa nie tylko jako najmłodszy zwycięzca French Open (17 lat i 3 miesiące), ale także dzięki wielu nietypowym zachowaniom (piłki grane niezwykle wysoko, co pozwalało mu na odpoczynek, serwis z dołu, próby odbioru drugiego podania przeciwnika zaraz za karem serwisowym, co prowokowało do ryzykownych serwisów, a w efekcie często do podwójnych błędów serwisowych).

Sukces Changa w Paryżu dał mu awans na pozycją nr 6 w rankingu światowym, a dalsze udane starty (m.in. 1/8 finału Wimbledonu i US Open, wygrana w Wembley, finał w San Francisco) pozwoliły mu awansować o jeszcze jedno miejsce w sierpniu 1989, dzięki czemu stał się również najmłodszym tenisistą w historii notowanym w najlepszej "piątce" na świecie. Pod koniec sezonu debiutował w turnieju Masters.

Od 1989 ustabilizował swoją pozycję w ścisłej czołówce światowej. W 1990 nie obronił tytułu wielkoszlemowego we Francji (odpadł w ćwierćfinale), ale wygrał prestiżowe otwarte mistrzostwa Kanady. Do 1999 nieprzerwanie wygrywał przynajmniej jeden turniej zawodowy rocznie, chociaż w Wielkim Szlemie nie udało mu się już triumfować. Był natomiast w finałach French Open w 1995 (pokonał m.in. Sticha i obrońcę tytułu Bruguerę, przegrał z Austriakiem Musterem), Australian Open 1996 (pokonał w półfinale broniącego tytułu Agassiego, w finale uległ Niemcowi Beckerowi) i US Open 1996 (w półfinale ponownie lepszy od Agassiego, przegrał decydujący mecz z Samprasem). W tym ostatnim turnieju był o jedną piłkę od awansu na pozycję lidera rankingu światowego; nie był to jednak punkt, na który mógł mieć jakikolwiek wpływ - w ćwierćfinale Sampras musiał bronić piłki meczowej przeciwko Hiszpanowi Corretji i gdyby nie uczynił tego skutecznie, Chang zająłby jego miejsce na szczycie klasyfikacji. Sampras poradził sobie jednak zarówno z Corretją, jak i w półfinale z Chorwatem Ivaniševiciem, by w finale wygrać również bezpośredni pojedynek z Changiem. Miejsce, które Michael Chang zajmował we wrześniu 1996 po turnieju US Open - nr 2 na świecie - pozostało najwyższym w jego karierze.

W 1992 wygrał trzy turnieje (w tym dwie wielkie imprezy w Key Biscaine i Indian Wells), w 1993 pięć turniejów, w 1994 sześć. W Indian Wells wygrywał również w 1996 i 1997. Regularnie uczestniczył w turniejach Masters, w 1995 doszedł do finału (przegrał z Beckerem). Był również w finale Pucharu Wielkiego Szlema w 1991 (przegrał z Wheatonem) i 1992 (przegrał ze Stichem). Ostatnie zwycięstwo turniejowe odniósł w 2000; wygrywając turniej w Los Angeles (w finale z Janem-Michaelem Gambillem) stał się drugim obok Agassiego aktywnym zawodnikiem z wygranymi turniejowymi w trzech kolejnych dekadach. Był to jednak już schyłek kariery Changa. Rok wcześniej nie wygrał żadnej imprezy i zakończył rok poza najlepszą "czterdziestką" rankingu światowego, a w 2001 wypadł z "pięćdziesiątki". W tym samym roku po raz pierwszy w 15 startach został wyeliminowany z US Open już w I rundzie. Również pierwszy raz w ciągu długiej kariery został zmuszony do poddania meczu z powodu kontuzji (na turnieju w Hongkongu).

Po kolejnym nieudanym sezonie 2002, kiedy w rankingu obsunął się poza pierwszą "setkę" i występował nawet na poziomie challengerów, zdecydował się zakończyć karierę sportową. Pożegnał się ze światowymi kortami w sierpniu 2003 na turnieju US Open, odpadając w I rundzie z Chilijczykiem Fernando Gonzálezem. W czasie tego samego turnieju zakończenie kariery ogłosił jego wieloletni rywal, Pete Sampras. Chang wystąpił łącznie w 57 turniejach wielkoszlemowych, wygrał 34 turnieje, w dalszych 24 osiągnął finały. Jego zarobki na korcie przekroczyły 19 milionów dolarów amerykańskich.

Kariera Changa była w zasadzie ograniczona do gry pojedynczej. W deblu występował sporadycznie, głównie w parze ze starszym bratem i swoim wieloletnim trenerem Carlem. W kwietniu 1993 został sklasyfikowany na pozycji nr 199 w rankingu światowym deblistów.

Reprezentował barwy narodowe w Pucharze Davisa. Debiutował w lutym 1989 w meczu z Paragwajem, po raz ostatni wystąpił w listopadzie 1997, w przegranym finale ze Szwecją. Bilans jego występów (grał wyłącznie jako singlista) zamknął się 8 wygranymi i 4 porażkami. Miał swój udział w zdobyciu Pucharu Davisa przez USA w 1990, kiedy pokonał w finale Australijczyka Darrena Cahilla. Przyczynił się także do awansu do finału w 1997, ale w decydującym meczu nie sprostał ani Jonasowi Björkmanowi, ani Magnusowi Larssonowi. W 1993 był liderem reprezentacji amerykańskiej, która sięgnęła po Drużynowy Puchar Świata. Startował również na olimpiadzie w Sydney w 2000, ale bez powodzenia.

Michael Chang cieszył się szczególną popularnością - ze względu na swoje pochodzenie - wśród kibiców w Azji; był jednym z najskuteczniejszych graczy w turniejach na tym kontynencie. Jego gra opierała się na doskonałym przygotowaniu fizycznym, wybieganiu, umiejętności przebicia niemal każdej piłki. Był mistrzem loba i returnu. Brakowało mu natomiast kończących uderzeń, a przede wszystkim wygrywającego serwisu; zaliczał się do najniższych zawodników w gronie tenisistów zawodowych. Bekhend grał oburącz.

W 2001 uczestniczył w kampanii na rzecz przyznania organizacji igrzysk olimpijskich 2008 Pekinowi jako ambasador dobrej woli. Jest zaangażowany w działalność charytatywną i religijną (chrześcijańską). W 2002 opublikował autobiografię Holding Serve: Persevering On and Off the Court.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Finały turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. Zwycięzca 1989 Francja French Open Ceglana Szwecja Stefan Edberg 6:1, 3:6, 4:6, 6:4, 6:2
2. Przegrany 1995 Francja French Open Ceglana Austria Thomas Muster 5:7, 2:6, 4:6
3. Przegrany 1996 Australia Australian Open Twarda Niemcy Boris Becker 2:6, 4:6, 6:2, 2:6
4. Przegrany 1996 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 1:6, 4:6, 6:7(3)

Finały Pucharu Wielkiego Szlema[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. Przegrany 1991 Niemcy Monachium Dywanowa Stany Zjednoczone David Wheaton 5:7, 2:6, 4:6
2. Przegrany 1992 Niemcy Monachium Dywanowa Niemcy Michael Stich 2:6, 3:6, 2:6

Finały turnieju Masters Cup[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. Przegrany 1995 Niemcy Frankfurt Dywanowa Niemcy Boris Becker 6:7(3), 0:6, 6:7(5)

Finały turniejów Masters[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. Zwycięzca 1990 Kanada Toronto Twarda Stany Zjednoczone Jay Berger 4:6, 6:3, 7:6(2)
2. Zwycięzca 1992 Stany Zjednoczone Indian Wells (1) Twarda Rosja Andriej Czesnokow 6:3, 6:4, 7:5
3. Zwycięzca 1992 Stany Zjednoczone Miami Twarda Argentyna Alberto Mancini 7:5, 7:5
4. Zwycięzca 1993 Stany Zjednoczone Cincinnati (1) Twarda Szwecja Stefan Edberg 7:5, 0:6, 6:4
5. Zwycięzca 1994 Stany Zjednoczone Cincinnati (2) Twarda Szwecja Stefan Edberg 6:2, 7:5
6. Przegrany 1995 Stany Zjednoczone Cincinnati Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 5:7, 2:6
7. Zwycięzca 1996 Stany Zjednoczone Indian Wells (2) Twarda Holandia Paul Haarhuis 7:5, 6:1, 6:1
8. Przegrany 1996 Stany Zjednoczone Cincinnati Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 6:7(4), 4:6
9. Zwycięzca 1997 Stany Zjednoczone Indian Wells (3) Twarda Czechy Bohdan Ulihrach 4:6, 6:3, 6:4, 6:3

Finały turniejów ATP Championship Series i ATP World Series tournaments[edytuj | edytuj kod]

Legenda
ATP Championship Series
ATP World Series tournaments
Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. Zwycięzca 1988 Stany Zjednoczone San Francisco (1) Dywanowa Stany Zjednoczone Johan Kriek 6:2, 6:3
2. Przegrany 1989 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Aaron Krickstein 6:2, 4:6, 2:6
3. Zwycięzca 1989 Wielka Brytania Wembley Dywanowa Francja Guy Forget 6:2, 6:1, 6:1
4. Przegrany 1990 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Szwecja Stefan Edberg 6:7(4), 6:2, 6:7(3)
5. Przegrany 1990 Wielka Brytania Wembley Dywanowa Szwajcaria Jakob Hlasek 6:7(7), 3:6
6. Zwycięzca 1991 Wielka Brytania Birmingham Dywanowa Francja Guillaume Raoux 6:3, 6:2
7. Zwycięzca 1992 Stany Zjednoczone San Francisco (2) Twarda Stany Zjednoczone Jim Courier 6:3, 6:3
8. Przegrany 1992 Chińska Republika Ludowa Hongkong Twarda Stany Zjednoczone Jim Courier 5:7, 3:6
9. Zwycięzca 1993 Indonezja Dżakarta (1) Twarda Niemcy Carl-Uwe Steeb 2:6, 6:2, 6:1
10. Zwycięzca 1993 Japonia Osaka Twarda Izrael Amos Mansdorf 6:4, 6:4
11. Przegrany 1993 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Holandia Richard Krajicek 6:0, 6:7(3), 6:7(5)
12. Przegrany 1993 Stany Zjednoczone Long Island Twarda Szwajcaria Marc Rosset 4:6, 6:3, 1:6
13. Zwycięzca 1993 Malezja Kuala Lumpur Twarda Szwecja Jonas Svensson 6:0, 6:4
14. Zwycięzca 1993 Chińska Republika Ludowa Pekin (1) Dywanowa Wielka Brytania Greg Rusedski 7:6(5), 6:7(6), 6:4
15. Zwycięzca 1994 Indonezja Dżakarta (2) Twarda Czechy David Rikl 6:3, 6:3
16. Przegrany 1994 Stany Zjednoczone San José Twarda Włochy Renzo Furlan 6:3, 3:6, 5:7
17. Zwycięzca 1994 Stany Zjednoczone Filadelfia Dywanowa Holandia Paul Haarhuis 6:3, 6:2
18. Przegrany 1994 Japonia Tokio Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 4:6, 2:6
19. Zwycięzca 1994 Chińska Republika Ludowa Hongkong (1) Twarda Australia Patrick Rafter 6:1, 6:3
20. Zwycięzca 1994 Stany Zjednoczone Atlanta (1) Ceglana Stany Zjednoczone Todd Martin 6:7(4), 7:6(4), 6:0
21. Przegrany 1994 Japonia Tokio Dywanowa Chorwacja Goran Ivanišević 4:6, 4:6
22. Zwycięzca 1994 Chińska Republika Ludowa Pekin (2) Dywanowa Szwecja Anders Järryd 7:5, 7:5
23. Przegrany 1995 Stany Zjednoczone San José Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 2:6, 6:1, 3:6
24. Przegrany 1995 Stany Zjednoczone Filadelfia Dywanowa Szwecja Thomas Enqvist 6:0, 4:6, 0:6
25. Zwycięzca 1995 Chińska Republika Ludowa Hongkong (2) Twarda Szwecja Jonas Björkman 6:3, 6:1
26. Zwycięzca 1995 Stany Zjednoczone Atlanta (2) Ceglana Stany Zjednoczone Andre Agassi 6:2, 6:7(6), 6:4
27. Zwycięzca 1995 Japonia Tokio Dywanowa Australia Mark Philippoussis 6:3, 6:4
28. Zwycięzca 1995 Chińska Republika Ludowa Pekin (3) Dywanowa Włochy Renzo Furlan 7:5, 6:3
29. Przegrany 1996 Chińska Republika Ludowa Hongkong Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 4:6, 6:3, 4:6
30. Zwycięzca 1996 Stany Zjednoczone Waszyngton (1) Twarda Republika Południowej Afryki Wayne Ferreira 6:2, 6:4
31. Zwycięzca 1996 Stany Zjednoczone Los Angeles (1) Twarda Holandia Richard Krajicek 6:4, 6:3
32. Przegrany 1996 Singapur Singapur Dywanowa Stany Zjednoczone Jonathan Stark 4:6, 4:6
33. Zwycięzca 1997 Stany Zjednoczone Memphis Twarda Australia Todd Woodbridge 6:3, 6:4
34. Zwycięzca 1997 Chińska Republika Ludowa Hongkong (3) Twarda Australia Patrick Rafter 6:3, 6:3
35. Zwycięzca 1997 Stany Zjednoczone Orlando Ceglana Republika Południowej Afryki Grant Stafford 4:6, 6:2, 6:1
36. Zwycięzca 1997 Stany Zjednoczone Waszyngton (2) Twarda Czechy Petr Korda 5:7, 6:2, 6:1
37. Przegrany 1998 Stany Zjednoczone Memphis Twarda Australia Mark Philippoussis 3:6, 2:6
38. Przegrany 1998 Stany Zjednoczone Orlando Ceglana Stany Zjednoczone Jim Courier 5:7, 6:3, 5:7
39. Zwycięzca 1998 Stany Zjednoczone Boston Twarda Holandia Paul Haarhuis 6:3, 6:4
40. Zwycięzca 1998 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Dywanowa Chorwacja Goran Ivanišević 4:6, 6:1, 6:2
41. Przegrany 2000 Nowa Zelandia Auckland Twarda Szwecja Magnus Norman 6:3, 3:6, 5:7
42. Zwycięzca 2000 Stany Zjednoczone Los Angeles (2) Twarda Stany Zjednoczone Jan-Michael Gambill 6:7(2), 6:3, krecz

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]