Michael Chang

Michael Chang
Państwo	Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania	Mercer Island, Waszyngton, USA
Data i miejsce urodzenia	22 lutego 1972 Hoboken, New Jersey, USA
Wzrost	175 cm
Masa ciała	73 kg
Gra	praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny	1988
Zakończenie kariery	2003
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	34
Najwyżej w rankingu	2 (9 września 1996)
Australian Open	F (1996)
Roland Garros	W (1989)
Wimbledon	QF (1994)
US Open	F (1996)
Gra podwójna
Najwyżej w rankingu	199 (19 kwietnia 1993)
Strona internetowa

Michael Chang (chin. upr.: 张德培; chin. trad.: 張德培; pinyin: Zhāng Dépéi; ur. 22 lutego 1972 w Hoboken, New Jersey) − amerykański tenisista pochodzenia chińskiego, zwycięzca wielkoszlemowego French Open 1989, wicelider rankingu światowego gry pojedynczej, zdobywca Pucharu Davisa. Wraz z liderami rankingu światowego - Pete Samprasem, Jimem Courierem i Andre Agassim, a także Davidem Wheatonem i Toddem Martinem tworzył pokolenie tenisistów amerykańskich, dominujących w latach 90. na światowych kortach.

Jest synem Joe i Betty z domu Tung, emigrantów tajwańskich, po matce wnukiem dyplomaty Michaela Tunga (m.in. ambasadora Tajwanu w Indiach). Uczęszczał do szkoły w Kalifornii, ale przerwał edukację w stosunkowo młodym wieku, by poświęcić się karierze zawodowego tenisisty. Odniósł wiele sukcesów w amerykańskich rozgrywkach juniorskich (regularnie pokonywał w tym czasie starszego o rok Samprasa), zdobywając m.in. tytuł mistrza kraju do lat 18. W 1987 debiutował w gronie seniorów, stając się w wieku 16 lat najmłodszym zwycięzcą meczu w turnieju głównym US Open, kiedy pokonał znanego Australijczyka Paula McNamee w czterech setach. Również w 1987 jako najmłodszy zawodnik w historii osiągnął półfinał turnieju zawodowego w Scottsdale (Arizona) oraz wygrał turniej niższej rangi (challenger) w Las Vegas.

W 1988 oficjalnie przyjął status zawodowca. Wygrał w t.r. roku swój pierwszy turniej głównego cyklu rozgrywek, pokonując w finale w San Francisco Johana Krieka; miał wówczas 16 lat i siedem miesięcy. Dzięki temu wynikowi, a także m.in. osiągnięciu 1/8 finału na US Open (pokonał rozstawionego Szweda Svenssona, przegrał z Agassim), sezon 1988 zakończył w czołowej trzydziestce na świecie.

W 1989 osiągnął największy sukces w swojej karierze. Jako pierwszy od ponad 30 lat Amerykanin, był rozstawiony z numerem piętnastym, wygrał wielkoszlemowy turniej na kortach im. Rolanda Garrosa, pokonując po drodze m.in. Samprasa (6:1, 6:1, 6:1), Ivana Lendla (po zaciętym, pięciosetowym pojedynku, w którym faworyzowany czeski lider rankingu nie wykorzystał prowadzenia 2:0 w setach, a Chang zmagał się z kurczami mięśni), Haitańczyka Agenora, Rosjanina Czesnokowa, wreszcie w finale Szweda Edberga (ponownie w pięciu setach). Chang przeszedł do historii tenisa nie tylko jako najmłodszy zwycięzca French Open (17 lat i 3 miesiące), ale także dzięki wielu nietypowym zachowaniom (piłki grane niezwykle wysoko, co pozwalało mu na odpoczynek, serwis z dołu, próby odbioru drugiego podania przeciwnika zaraz za karem serwisowym, co prowokowało do ryzykownych serwisów, a w efekcie często do podwójnych błędów serwisowych).

Sukces Changa w Paryżu dał mu awans na pozycją nr 6 w rankingu światowym, a dalsze udane starty (m.in. 1/8 finału Wimbledonu i US Open, wygrana w Wembley, finał w San Francisco) pozwoliły mu awansować o jeszcze jedno miejsce w sierpniu 1989, dzięki czemu stał się również najmłodszym tenisistą w historii notowanym w najlepszej "piątce" na świecie. Pod koniec sezonu debiutował w turnieju Masters.

Od 1989 ustabilizował swoją pozycję w ścisłej czołówce światowej. W 1990 nie obronił tytułu wielkoszlemowego we Francji (odpadł w ćwierćfinale), ale wygrał prestiżowe otwarte mistrzostwa Kanady. Do 1999 nieprzerwanie wygrywał przynajmniej jeden turniej zawodowy rocznie, chociaż w Wielkim Szlemie nie udało mu się już triumfować. Był natomiast w finałach French Open w 1995 (pokonał m.in. Sticha i obrońcę tytułu Bruguerę, przegrał z Austriakiem Musterem), Australian Open 1996 (pokonał w półfinale broniącego tytułu Agassiego, w finale uległ Niemcowi Beckerowi) i US Open 1996 (w półfinale ponownie lepszy od Agassiego, przegrał decydujący mecz z Samprasem). W tym ostatnim turnieju był o jedną piłkę od awansu na pozycję lidera rankingu światowego; nie był to jednak punkt, na który mógł mieć jakikolwiek wpływ - w ćwierćfinale Sampras musiał bronić piłki meczowej przeciwko Hiszpanowi Corretji i gdyby nie uczynił tego skutecznie, Chang zająłby jego miejsce na szczycie klasyfikacji. Sampras poradził sobie jednak zarówno z Corretją, jak i w półfinale z Chorwatem Ivaniševiciem, by w finale wygrać również bezpośredni pojedynek z Changiem. Miejsce, które Michael Chang zajmował we wrześniu 1996 po turnieju US Open - nr 2 na świecie - pozostało najwyższym w jego karierze.

W 1992 wygrał trzy turnieje (w tym dwie wielkie imprezy w Key Biscaine i Indian Wells), w 1993 pięć turniejów, w 1994 sześć. W Indian Wells wygrywał również w 1996 i 1997. Regularnie uczestniczył w turniejach Masters, w 1995 doszedł do finału (przegrał z Beckerem). Był również w finale Pucharu Wielkiego Szlema w 1991 (przegrał z Wheatonem) i 1992 (przegrał ze Stichem). Ostatnie zwycięstwo turniejowe odniósł w 2000; wygrywając turniej w Los Angeles (w finale z Janem-Michaelem Gambillem) stał się drugim obok Agassiego aktywnym zawodnikiem z wygranymi turniejowymi w trzech kolejnych dekadach. Był to jednak już schyłek kariery Changa. Rok wcześniej nie wygrał żadnej imprezy i zakończył rok poza najlepszą "czterdziestką" rankingu światowego, a w 2001 wypadł z "pięćdziesiątki". W tym samym roku po raz pierwszy w 15 startach został wyeliminowany z US Open już w I rundzie. Również pierwszy raz w ciągu długiej kariery został zmuszony do poddania meczu z powodu kontuzji (na turnieju w Hongkongu).

Po kolejnym nieudanym sezonie 2002, kiedy w rankingu obsunął się poza pierwszą "setkę" i występował nawet na poziomie challengerów, zdecydował się zakończyć karierę sportową. Pożegnał się ze światowymi kortami w sierpniu 2003 na turnieju US Open, odpadając w I rundzie z Chilijczykiem Fernando Gonzálezem. W czasie tego samego turnieju zakończenie kariery ogłosił jego wieloletni rywal, Pete Sampras. Chang wystąpił łącznie w 57 turniejach wielkoszlemowych, wygrał 34 turnieje, w dalszych 24 osiągnął finały. Jego zarobki na korcie przekroczyły 19 milionów dolarów amerykańskich.

Kariera Changa była w zasadzie ograniczona do gry pojedynczej. W deblu występował sporadycznie, głównie w parze ze starszym bratem i swoim wieloletnim trenerem Carlem. W kwietniu 1993 został sklasyfikowany na pozycji nr 199 w rankingu światowym deblistów.

Reprezentował barwy narodowe w Pucharze Davisa. Debiutował w lutym 1989 w meczu z Paragwajem, po raz ostatni wystąpił w listopadzie 1997, w przegranym finale ze Szwecją. Bilans jego występów (grał wyłącznie jako singlista) zamknął się 8 wygranymi i 4 porażkami. Miał swój udział w zdobyciu Pucharu Davisa przez USA w 1990, kiedy pokonał w finale Australijczyka Darrena Cahilla. Przyczynił się także do awansu do finału w 1997, ale w decydującym meczu nie sprostał ani Jonasowi Björkmanowi, ani Magnusowi Larssonowi. W 1993 był liderem reprezentacji amerykańskiej, która sięgnęła po Drużynowy Puchar Świata. Startował również na olimpiadzie w Sydney w 2000, ale bez powodzenia.

Michael Chang cieszył się szczególną popularnością - ze względu na swoje pochodzenie - wśród kibiców w Azji; był jednym z najskuteczniejszych graczy w turniejach na tym kontynencie. Jego gra opierała się na doskonałym przygotowaniu fizycznym, wybieganiu, umiejętności przebicia niemal każdej piłki. Był mistrzem loba i returnu. Brakowało mu natomiast kończących uderzeń, a przede wszystkim wygrywającego serwisu; zaliczał się do najniższych zawodników w gronie tenisistów zawodowych. Bekhend grał oburącz.

W 2001 uczestniczył w kampanii na rzecz przyznania organizacji igrzysk olimpijskich 2008 Pekinowi jako ambasador dobrej woli. Jest zaangażowany w działalność charytatywną i religijną (chrześcijańską). W 2002 opublikował autobiografię Holding Serve: Persevering On and Off the Court.

Statystyki turniejowe

Gra pojedyncza

Finały turniejów wielkoszlemowych

Nr	Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
1.	Zwycięzca	1989	French Open	Ceglana	Stefan Edberg	6:1, 3:6, 4:6, 6:4, 6:2
2.	Przegrany	1995	French Open	Ceglana	Thomas Muster	5:7, 2:6, 4:6
3.	Przegrany	1996	Australian Open	Twarda	Boris Becker	2:6, 4:6, 6:2, 2:6
4.	Przegrany	1996	US Open	Twarda	Pete Sampras	1:6, 4:6, 6:7(3)

Finały Pucharu Wielkiego Szlema

Nr	Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
1.	Przegrany	1991	Monachium	Dywanowa	David Wheaton	5:7, 2:6, 4:6
2.	Przegrany	1992	Monachium	Dywanowa	Michael Stich	2:6, 3:6, 2:6

Finały turnieju Masters Cup

Nr	Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
1.	Przegrany	2001	Frankfurt	Dywanowa	Boris Becker	6:7(3), 0:6, 6:7(5)

Finały turniejów Masters

Nr	Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
1.	Zwycięzca	1990	Toronto	Twarda	Jay Berger	4:6, 6:3, 7:6(2)
2.	Zwycięzca	1992	Indian Wells (1)	Twarda	Andriej Czesnokow	6:3, 6:4, 7:5
3.	Zwycięzca	1992	Miami	Twarda	Alberto Mancini	7:5, 7:5
4.	Zwycięzca	1993	Cincinnati (1)	Twarda	Stefan Edberg	7:5, 0:6, 6:4
5.	Zwycięzca	1994	Cincinnati (2)	Twarda	Stefan Edberg	6:2, 7:5
6.	Przegrany	1995	Cincinnati	Twarda	Andre Agassi	5:7, 2:6
7.	Zwycięzca	1996	Indian Wells (2)	Twarda	Paul Haarhuis	7:5, 6:1, 6:1
8.	Przegrany	1996	Cincinnati	Twarda	Andre Agassi	6:7(4), 4:6
9.	Zwycięzca	1997	Indian Wells (3)	Twarda	Bohdan Ulihrach	4:6, 6:3, 6:4, 6:3

Finały turniejów ATP Championship Series i ATP World Series tournaments

Legenda

ATP Championship Series

ATP World Series tournaments

Nr	Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
1.	Zwycięzca	1988	San Francisco (1)	Dywanowa	Johan Kriek	6:2, 6:3
2.	Przegrany	1989	Los Angeles	Twarda	Aaron Krickstein	6:2, 4:6, 2:6
3.	Zwycięzca	1989	Wembley	Dywanowa	Guy Forget	6:2, 6:1, 6:1
4.	Przegrany	1990	Los Angeles	Twarda	Stefan Edberg	6:7(4), 6:2, 6:7(3)
5.	Przegrany	1990	Wembley	Dywanowa	Jakob Hlasek	6:7(7), 3:6
6.	Zwycięzca	1991	Birmingham	Dywanowa	Guillaume Raoux	6:3, 6:2
7.	Zwycięzca	1992	San Francisco (2)	Twarda	Jim Courier	6:3, 6:3
8.	Przegrany	1992	Hongkong	Twarda	Jim Courier	5:7, 3:6
9.	Zwycięzca	1993	Dżakarta (1)	Twarda	Carl-Uwe Steeb	2:6, 6:2, 6:1
10.	Zwycięzca	1993	Osaka	Twarda	Amos Mansdorf	6:4, 6:4
11.	Przegrany	1993	Los Angeles	Twarda	Richard Krajicek	6:0, 6:7(3), 6:7(5)
12.	Przegrany	1993	Long Island	Twarda	Marc Rosset	4:6, 6:3, 1:6
13.	Zwycięzca	1993	Kuala Lumpur	Twarda	Jonas Svensson	6:0, 6:4
14.	Zwycięzca	1993	Pekin (1)	Dywanowa	Greg Rusedski	7:6(5), 6:7(6), 6:4
15.	Zwycięzca	1994	Dżakarta (2)	Twarda	David Rikl	6:3, 6:3
16.	Przegrany	1994	San José	Twarda	Renzo Furlan	6:3, 3:6, 5:7
17.	Zwycięzca	1994	Filadelfia	Dywanowa	Paul Haarhuis	6:3, 6:2
18.	Przegrany	1994	Tokio	Twarda	Pete Sampras	4:6, 2:6
19.	Zwycięzca	1994	Hongkong (1)	Twarda	Patrick Rafter	6:1, 6:3
20.	Zwycięzca	1994	Atlanta (1)	Ceglana	Todd Martin	6:7(4), 7:6(4), 6:0
21.	Przegrany	1994	Tokio	Dywanowa	Goran Ivanišević	4:6, 4:6
22.	Zwycięzca	1994	Pekin (2)	Dywanowa	Anders Järryd	7:5, 7:5
23.	Przegrany	1995	San José	Twarda	Andre Agassi	2:6, 6:1, 3:6
24.	Przegrany	1995	Filadelfia	Dywanowa	Thomas Enqvist	6:0, 4:6, 0:6
25.	Zwycięzca	1995	Hongkong (2)	Twarda	Jonas Björkman	6:3, 6:1
26.	Zwycięzca	1995	Atlanta (2)	Ceglana	Andre Agassi	6:2, 6:7(6), 6:4
27.	Zwycięzca	1995	Tokio	Dywanowa	Mark Philippoussis	6:3, 6:4
28.	Zwycięzca	1995	Pekin (3)	Dywanowa	Renzo Furlan	7:5, 6:3
29.	Przegrany	1996	Hongkong	Twarda	Pete Sampras	4:6, 6:3, 4:6
30.	Zwycięzca	1996	Waszyngton (1)	Twarda	Wayne Ferreira	6:2, 6:4
31.	Zwycięzca	1996	Los Angeles (1)	Twarda	Richard Krajicek	6:4, 6:3
32.	Przegrany	1996	Singapur	Dywanowa	Jonathan Stark	4:6, 4:6
33.	Zwycięzca	1997	Memphis	Twarda	Todd Woodbridge	6:3, 6:4
34.	Zwycięzca	1997	Hongkong (3)	Twarda	Patrick Rafter	6:3, 6:3
35.	Zwycięzca	1997	Orlando	Ceglana	Grant Stafford	4:6, 6:2, 6:1
36.	Zwycięzca	1997	Waszyngton (2)	Twarda	Petr Korda	5:7, 6:2, 6:1
37.	Przegrany	1998	Memphis	Twarda	Mark Philippoussis	3:6, 2:6
38.	Przegrany	1998	Orlando	Ceglana	Jim Courier	5:7, 6:3, 5:7
39.	Zwycięzca	1998	Boston	Twarda	Paul Haarhuis	6:3, 6:4
40.	Zwycięzca	1998	Szanghaj	Dywanowa	Goran Ivanišević	4:6, 6:1, 6:2
41.	Przegrany	2000	Auckland	Twarda	Magnus Norman	6:3, 3:6, 5:7
42.	Zwycięzca	2000	Los Angeles (2)	Twarda	Jan-Michael Gambill	6:7(2), 6:3, krecz

Linki zewnętrzne

• Michael Chang sylwetka na stronie ATP World Tour (ang.)
• Michael Chang sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.)
• Sylwetka na stronie ITF (ang.)