Michael Franti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michael Franti
Michael Franti and Spearhead @ Fremantle Park (17 4 2011) (5648770710).jpg
Franti, Fremantle Park, 2011
Imię i nazwisko Michael Franti
Data i miejsce urodzenia 21 kwietnia 1967
Oakland
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Instrument gitara akustyczna
Gatunek hip-hop, reggae, R'n'B, funk
Wytwórnia płytowa ANTI-
Zespół
The Disposable Heroes of Hiphoprisy, Spearhead
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Michael Franti (ur. 21 kwietnia 1967 w Oakland[1]) - amerykański muzyk, piosenkarz i raper. Charakterystyczną cechą jego twórczości jest silne zaangażowanie społeczno-polityczne jego tekstów. Był z tego powodu porównywany z Gilem Scottem-Heronem i Marvinem Gaye[1]. Lider grup The Beatnigs, The Disposable Heroes of Hiphoprisy oraz Michael Franti and Spearhead.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Franti urodził się w 1967 roku w kalifornijskim Oakland. Jego matka była Amerykanka pochodzenia niemiecko-irlandzkiego, ojciec był Afroamerykaninem o indyjskich korzeniach. Tuż po urodzeniu adoptowała go jednak para pochodzenia fińskiego, wychowująca dodatkowo troje własnych dzieci oraz jeszcze jednego afroamerykańskiego chłopca[1][2]. Ta nietypowa sytuacja rodzinna była źródłem wielu napięć, co Franti wyraził m.in. w utworze "Socio-Genetic Experiment" z albumu Hypocrisy Is the Greatest Luxury The Disposable Heroes of Hiphoprisy.

Franti studiował na University of San Francisco[2].

Jego kariera muzyczna zaczęła się w trakcie studiów - w 1986 roku założył z Rono Tse zespół The Beatnigs, tworzący muzykę z pogranicza punku i industrialu. Po wydaniu jednego albumu zespół przerodził się w The Disposable Heroes of Hiphoprisy, charakteryzujący się znacznie bardziej hip-hopowym brzmieniem. Po wydaniu Hypocrisy Is the Greatest Luxury i Spare Ass Annie z Williamem Burroughsem zespół się rozpadł.

W połowie lat 90. Franti założył zespół Spearhead. Jego muzyka, wydawana zarówno pod nazwą nowej grupy, jak i jako wydawnictwa solowe, oddaliła się od brzmienia Beatnigs i Heroes w kierunku "lżejszej", bardziej przystępnej mieszanki elementów reggae, rhythm and bluesa, funku i muzyki akustycznej. Franti przestał rapować, a zaczął śpiewać i grać na gitarze akustycznej. Jego Spearhead współpracowali m.in. z Pink, Gentlemanem, Sly & Robbie.

Franti znany jest z tego, że preferuje chodzenie boso[3]. Jest weganinem[4].

Zaangażowanie polityczne[edytuj | edytuj kod]

Franti jest zaangażowany społeczno-politycznie nie tylko przez swoją muzykę. Album Yell Fire! powstał, razem z filmem I Know I'm Not Alone, w wyniku podróży artysty w 2004 roku po Bliskim Wschodzie[5].

W czasie kampanii wyborczej Baracka Obamy w 2008 roku Franti skomponował i opublikował na YouTube utwór będący wyrazem poparcia dla kandydata Demokratów[3].

W 2011 Franti odwiedził demonstrantów okupujących w ramach Occupy Wall Street Zuccotti Park w Nowym Jorku, gdzie zaśpiewał kilka piosenek i rozmawiał z uczestnikami protestów[6].

W 2012 roku jego interpretacja utworu "Subterranean Homesick Blues" Boba Dylana ukazała się na kompilacji Chimes of Freedom: The Songs of Bob Dylan, nagranej i wydanej specjalnie z okazji 50-lecia istnienia Amnesty International.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Travis Drageset: Michael Franti - Music Biography (ang.). AllMusic.com. [dostęp 2013-07-02].
  2. 2,0 2,1 Meet Michael (ang.). michaelfranti.com. [dostęp 2013-07-02].
  3. 3,0 3,1 Jon Behm: Nine questions for Michael Franti (ang.). Twin Cities Daily Planet, 2009-02-07. [dostęp 2013-07-02].
  4. Michael Franti: Charity Work & Causes (ang.). Look to the Stars. [dostęp 2013-07-02].
  5. Jeff Tamarkin: Yell Fire! Live - Michael Franti and Spearhead (ang.). AllMusic.com. [dostęp 2013-07-02].
  6. Nick Pinto: Jeff Magnum and Michael Franti Play Occupy Wall Street (ang.). The Village Voice, 2011-10-05. [dostęp 2013-07-02].