Michaił Diewiatajew
| Michaił Diewiatajew Михаил Девятаев |
|
| 25[1] zwycięstw | |
| Data i miejsce urodzenia | 8 lipca 1917 Torbiejewo |
| Data i miejsce śmierci | 24 lutego 2002 Kazań, Rosja |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne |  Armia Czerwona |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa, Wielka Wojna Ojczyźniana |
| Odznaczenia | |
 |
|
Michaił Pietrowicz Diewiatajew (ur. 8 lipca 1917 w Torbiejewie, zm. 24 lutego 2002 w Kazaniu) – radziecki as myśliwski II wojny światowej. Po wojnie i okresie zesłania pracował jako kapitan żeglugi śródlądowej[1].
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Dzieciństwo i służba wojskowa [edytuj]
Michaił urodził się jako 13 dziecko w rodzinie chłopskiej. W 1938 roku ukończył szkolenie jako kapitan i został kapitanem na małej łódce na Wołdze. W tym samym roku został powołany do wojska i rozpoczął szkolenie na pilota. Po ataku Niemiec na ZSRR zestrzelił samolot Junkers Ju 87. 23 września 1941 został poważnie ranny. Po długim pobycie w szpitalu powrócił do latania jako pilot samolotu transportującego rannych. Po spotkaniu z Aleksandrem Pokryszkinem w 1944 postanowił powrócić do latania na myśliwcach.
Niewola i ucieczka [edytuj]
13 lipca 1944 został zestrzelony i ranny dostał się do niewoli. Po nieudanej próbie ucieczki został przeniesiony do obozu Karlshagen I, w którym więźniowie pracowali w ramach niemieckiego programu budowy pocisków V1 i V2.
Michaił Diewiatajew wsławił się brawurową ucieczką z obozu koncentracyjnego na wyspie Uznam. 8 lutego 1945 Michaił wraz z grupką 10 więźniów uprowadzili sprawny niemiecki samolot bombowy Heinkel He 111 z bazy wojskowej Peenemünde. Porwanym samolotem przelecieli na wschód w stronę postępujących na zachód oddziałów Armii Czerwonej. Więźniowie do ucieczki przygotowywali się od dłuższego czasu. Diewiatajew jako pilot uczył się obsługi niemieckiego bombowca na podstawie części z rozbitych maszyn, które były składowane obok obozu[2]. W 1956 dzięki wstawiennictwu Korolowa odznaczono go Złotą Gwiazdą Bohatera ZSRR.
Po ucieczce komendant obozu został z rozkazu Göringa zdegradowany, a następnie rozstrzelany[2]. Z kolei Diewiatajew po przejściu filtracji pomagał Korolowowi w badaniach Peenemünde, a w październiku 1945 został zdemobilizowany[1].
