Michaił Ippolitow-Iwanow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michaił Ippolitow-Iwanow

Michaił Michajłowicz Ippolitow-Iwanow (ros. Михаил Михайлович Ипполитов-Иванов) (ur. 19 listopada 1859 w Gatczynie koło Petersburga, zm. 28 stycznia 1935 w Moskwie) – kompozytor i dyrygent rosyjski.

Urodził się w rodzinie rzemieślnika Michaiła Iwanowa. W roku 1881 dodał do swojego nazwiska nazwisko panieńskie matki, by odróżnić się od innego kompozytora noszącego także te same imiona i popularne nazwisko Iwanow. W latach 1872-1875 był członkiem chóru chłopięcego petersburskiego soboru św. Isaaka. W roku 1875 rozpoczął studium kompozycji w Konserwatorium Petersburskim u Nikołaja Rimskiego-Korsakowa, które ukończył pomyślne w roku 1882. W tym samym roku został dyrektorem szkoły muzycznej w Tbilisi, którą wkrótce przekształcił w konserwatorium. W roku 1893 został powołany na profesora Konserwatorium Moskiewskiego. W latach 1905-1922 pełnił funkcję dyrektora tej uczelni. W roku 1925 został dyrygentem teatru operowego Bolszoj. Zajmował się też muzykologią, m.in. gruzińskimi pieśniami ludowymi. Do jego uczniów zaliczał się m. in. Reinhold Glière.

W twórczości Ippolitowa-Iwanowa widoczny jest wpływ Nikołaja Rimskiego-Korsakowa. Oprócz melodii folkloru rosyjskiego można zauważyć wpływ muzyki ludowej Gruzji – skutek jedenastoletniego pobytu w Tbilisi. Ippolitow-Iwanow pozostał niechętny awangardowym kierunkom w muzyce, nie sprzeciwiał się wymaganiom realizmu socjalistycznego.

Oprócz dwóch symfonii, sześciu oper i kilku utworów kameralnych stworzył wiele popularnych utworów symfonicznych, przeważnie stanowiących opracowania melodii ludowych z różnych regionów ZSRR.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mieczysława Hanuszewska: 1000 kompozytorów, Państwowe Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1974