Michaił Jużny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Michaił Jużny
Michaił Jużny
Państwo  Rosja
Miejsce zamieszkania Moskwa
Data i miejsce urodzenia 25 czerwca 1982
Moskwa
Wzrost 182 cm
Masa ciała 72 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1999
Zakończenie kariery aktywny
Trener Boris Sobkin
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 8
Najwyżej w rankingu 8 (28 stycznia 2008)
Australian Open QF (2008)
Roland Garros QF (2010)
Wimbledon 4R (2001, 2002, 2005, 2007, 2008, 2011)
US Open SF (2006, 2010)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 9
Najwyżej w rankingu 38 (11 kwietnia 2011)
Australian Open 2R (2002-2005, 2007-2009, 2011)
Roland Garros 3R (2006)
Wimbledon 1R (2004, 2006)
US Open QF (2006)

Michaił Michaiłowicz Jużny, ros. Михаил Михайлович Южный (ur. 25 czerwca 1982 w Moskwie) – rosyjski tenisista, zwycięzca turniejów ATP Tour w singlu i deblu, reprezentant w Pucharze Davisa.

Karierę tenisową Jużny rozpoczął w roku 1999. W tym samym roku wygrał cztery turnieje z serii Futures. W następnym roku zaczął częściej grać w rozgrywkach challengerowych oraz ponadto doszedł pod koniec sezonu do ćwierćfinału turnieju ATP Tour w Moskwie. W 2001 Rosjanin osiągnął IV rundę Wimbledonu oraz dodatkowo doszedł do półfinału turnieju w Kopenhadze.

Na początku lipca 2002 wygrał turniej w Stuttgarcie, gdzie w pojedynku finałowym pokonał Guillermo Cañasa. Pod koniec października osiągnął również finał zawodów w Petersburgu, jednak w finale nie sprostał Sébastienowi Grosjeanowi.

Sezon 2003 Rosjanin zakończył bez żadnego turniejowego zwycięstwa, natomiast w 2004, pod koniec września doszedł do finału w Pekinie, przegrywając finałowy mecz z Maratem Safinem. Miesiąc później Jużny zatriumfował w Petersburgu, a w finale pokonał Karola Becka.

Rok 2005 Jużny rozpoczął od deblowego finału w Ad-Dauhsze, gdzie razem z Andrei Pavelem przegrał w finale z Hiszpanami Albertem Costą i Rafaelem Nadalem. Kolejny deblowy finał rozegrał w Pekinie (wspólnie z Dmitrijem Tursunowem), natomiast w Moskwie wygrał swój pierwszy turniej w grze podwójnej, tworząc parę z Maksem Mirnym. W finale pokonał Igora Andriejewa i Nikołaja Dawydienkę.

W 2006, podczas wielkoszlemowego US Open Jużny awansował do półfinału, eliminując po drodze m.in. Tommy'ego Robredo oraz Rafaela Nadala. Pojedynek o finał zawodów przegrał z Andym Roddickiem.

W roku 2007 Rosjanin wygrał w lutym singlowy turniej w Rotterdamie, pokonując w finale Ivana Ljubičicia. Dodatkowo triumfował także w rozgrywkach deblowych w Ad-Dauhsze (w parze z Nenadem Zimonjiciem) oraz Monachium (wspólnie z Philippem Kohlschreiberem). Ponadto w marcu doszedł do finału zawodów singlowych w Dubaju (porażka z Rogerem Federerem) oraz Monachium (porażka z Philippem Kohlschreiberem).

Na początku 2008 Jużny wygrał w Madras tracąc w meczu finałowym z Nadalem jednego gema, natomiast podczas Australian Open osiągnął ćwierćfinał, eliminując m.in. Nikołaja Dawydienke; przegrał z Jo-Wilfriedem Tsongą. W lutym, razem z Kohlschreiberem uzyskał finał gry podwójnej w Rotterdamie, z kolei w czerwcu wygrał swój czwarty deblowy tytuł w Halle, będąc z parze z Mischą Zverevem. Kolejny triumf deblowy odniósł na przełomie września i października w Tokio, grając ponownie razem ze Zverevem.

W 2009 pierwszy finał w sezonie Jużny rozegrał w Monachium, jednak spotkanie finałowe przegrał z Tomášem Berdychem. W czerwcu zdobył deblowy tytuł w Londynie (dzielnica Queen's), partnerując Wesley'owi Moodiemu. W październiku awansował do finału singla w Tokio (porażka z Jo-Wilfriedem Tsongą), a następnie zwyciężył w Moskwie, nie tracąc w turnieju seta. Na początku listopada osiągnął finał w Walencji, jednak przegrał decydujący mecz z Andym Murrayem.

W lutym 2010 Rosjanin awansował do dwóch finałów w grze pojedynczej, najpierw w Rotterdamie, przegrywając w finale przez krecz w drugim secie z Robinem Söderlingiem, a następnie w Dubaju, gdzie został pokonany przez Novaka Đokovicia). Na początku maja zwyciężył w Monachium. W finale pokonał Chorwata Marina Čilicia. Podczas wielkoszlemowego Roland Garrosa uzyskał ćwierćfinał, w którym przegrał z Tomášem Berdychem. W czerwcu wygrał deblowe rozgrywki w Halle, a w październiku osiągnął po raz drugi w karierze półfinał US Open. Mecz o finał imprezy przegrał z Rafaelem Nadalem. Na początku października Rosjanin wygrał swój drugi turniej w sezonie, na twardych kortach w Kuala Lumpur, pokonując w finale Andrieja Gołubiewa. Pod koniec października Rosjanin zagrał w Sankt Petersburgu, gdzie awansował do finału, w którym nie sprostał jednak Michaiłowi Kukuszkinowi.

Pod koniec lutego 2011 Jużny awansował wraz z Serhijem Stachowskim do finału gry podwójnej w Dubaju. Pojedynek finałowy wygrali z deblem Jérémy Chardy-Feliciano López.

Po blisko półtorarocznej przerwie Jużny osiągnął finał singlowy, na kortach w Zagrzebiu. W spotkaniu o tytuł Rosjanin pokonał w dwóch setach Lukáša Lacko. Turniej zakończył się również wygraną Rosjanina w grze podwójnej. Tworząc parę z Marcosem Baghdatisem pokonali w finale debel Ivan Dodig-Mate Pavić.

Od roku 1998 Jużny reprezentuje Rosję w Pucharze Davisa. W 2002 miał znaczący wkład w zdobycie tytułu przez ekipę z Rosji, która w finale pokonała Francję 3:2. Jużny rozegrał decydujący mecz w tej rundzie przeciwko Paulowi-Henriemu Mathieu, odrabiając stratę dwóch setów. W 2006 ponownie Rosjanie sięgnęli po zwycięstwo w rozgrywkach. Pomimo tego że Jużny nie wystąpił w finale z Argentyną przyczynił się do końcowego triumfu eliminując we wcześniejszej rundzie reprezentację USA (zdobył punkt wygrywając mecz z Jamasem Blakiem).

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 8. miejscu pod koniec stycznia 2008, z kolei w zestawieniu deblistów w kwietniu 2011 zajmował 38. pozycję.

Spis treści

[edytuj] Statystyki turniejowe

Legenda
Wielki Szlem
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
Igrzyska Olimpijskie
ATP Tour 500
ATP Tour 250

[edytuj] Gra pojedyncza

[edytuj] Zwycięzca (8)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2002 Niemcy Stuttgart Ceglana Argentyna Guillermo Cañas 6:3, 3:6, 3:6, 6:4, 6:4
2. 2004 Rosja Sankt Petersburg Dywanowa Słowacja Karol Beck 6:2, 6:2
3. 2007 Holandia Rotterdam Twarda Chorwacja Ivan Ljubičić 6:2, 6:4
4. 2008 Indie Madras Twarda Hiszpania Rafael Nadal 6:0, 6:1
5. 2009 Rosja Moskwa Twarda Serbia Janko Tipsarević 6:7(5), 6:0, 6:4
6. 2010 Niemcy Monachium Ceglana Chorwacja Marin Čilić 6:3, 4:6, 6:4
7. 2010 Malezja Kuala Lumpur Twarda 22x20px Andriej Gołubiew 6:7(7), 6:2, 7:6(3)
8. 2012 Chorwacja Zagrzeb Twarda Słowacja Lukáš Lacko 6:2, 6:3

[edytuj] Finalista (10)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2002 Rosja Sankt Petersburg Twarda Francja Sébastien Grosjean 5:7, 4:6
2. 2004 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Rosja Marat Safin 6:7(4), 5:7
3. 2007 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Szwajcaria Roger Federer 4:6, 3:6
4. 2007 Niemcy Monachium Ceglana Niemcy Philipp Kohlschreiber 6:2, 3:6, 4:6
5. 2009 Niemcy Monachium Ceglana Czechy Tomáš Berdych 4:6, 6:4, 6:7(5)
6. 2009 Japonia Tokio Twarda Francja Jo-Wilfried Tsonga 3:6, 3:6
7. 2009 Hiszpania Walencja Twarda Wielka Brytania Andy Murray 3:6, 2:6
8. 2010 Holandia Rotterdam Twarda Szwecja Robin Söderling 4:6, 0:2, krecz
9. 2010 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Serbia Novak Đoković 5:7, 7:5, 3:6
10. 2010 Rosja Sankt Petersburg Twarda 22x20px Michaił Kukuszkin 3:6, 6:7(2)

[edytuj] Starty wielkoszlemowe

Turniej 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 3R 3R 4R 1R 2R 1R 3R QF 1R 3R 3R 1R 0 / 12 18-12
Francja French Open 1R 1R 2R 3R 2R 2R 4R 3R 2R QF 3R 0 / 11 17–11
Wielka Brytania Wimbledon 4R 4R 2R 1R 4R 3R 4R 4R 1R 2R 4R 0 / 11 22-11
Stany Zjednoczone US Open 3R 1R 3R 3R SF 2R 2R SF 1R 0 / 9 18-9
Wygrane turnieje 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 1 0 / 43 N/A
Bilans spotkań 7–4 5–3 5–4 4–4 7–4 8–4 9–4 9–3 2–4 12–4 7–4 0–1 N/A 75-43

[edytuj] Gra podwójna

[edytuj] Zwycięzca (9)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2005 Rosja Moskwa Dywanowa Białoruś Maks Mirny Rosja Igor Andriejew
Rosja Nikołaj Dawydienko
6:1, 6:1
2. 2007 Katar Ad-Dauha Twarda Serbia Nenad Zimonjić Czechy Martin Damm
Indie Leander Paes
6:1, 7:6(3)
3. 2007 Niemcy Monachium Ceglana Niemcy Philipp Kohlschreiber Czechy Jan Hájek
Czechy Jaroslav Levinský
6:1, 6:4
4. 2008 Niemcy Halle Trawiasta Niemcy Mischa Zverev Czechy Lukáš Dlouhý
Indie Leander Paes
3:6, 6:4, 10–3
5. 2008 Japonia Tokio Twarda Niemcy Mischa Zverev Czechy Lukáš Dlouhý
Indie Leander Paes
6:3, 6:4
6. 2009 Wielka Brytania Londyn Trawiasta Republika Południowej Afryki Wesley Moodie Brazylia Marcelo Melo
Brazylia André Sá
6:4, 4:6, 10–6
7. 2010 Niemcy Halle Trawiasta Ukraina Serhij Stachowski Czechy Martin Damm
Słowacja Filip Polášek
4:6, 7:5, 10-7
8. 2011 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Ukraina Serhij Stachowski Francja Jérémy Chardy
Hiszpania Feliciano López
4:6, 6:3, 10-3
9. 2012 Chorwacja Zagrzeb Twarda Cypr Marcos Baghdatis Chorwacja Ivan Dodig
Chorwacja Mate Pavić
6:2, 6:2

[edytuj] Finalista (3)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2005 Katar Ad-Dauha Twarda Rumunia Andrei Pavel Hiszpania Albert Costa
Hiszpania Rafael Nadal
3:6, 6:4, 3:6
2. 2005 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Rosja Dmitrij Tursunow Stany Zjednoczone Justin Gimelstob
Australia Nathan Healey
6:4, 3:6, 2:6
3. 2008 Holandia Rotterdam Twarda Niemcy Philipp Kohlschreiber Czechy Tomáš Berdych
Rosja Dmitrij Tursunow
5:7, 6:3, 7-10

[edytuj] Bibliografia

Commons in image icon.svg
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach