Michaił Kowalow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michaił Kowalow
Михаил Прокофьевич Ковалёв
generał pułkownik generał pułkownik
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1897
Briuchowieckaja
Data i miejsce śmierci 31 sierpnia 1967
Leningrad
Przebieg służby
Lata służby 19151955
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg armia carska
Red star.svg Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona
Stanowiska dowódca Kijowskiego Okręgu Wojskowego,
dowódca Frontu Zabajkalskiego
dowódca Leningradzkiego OW
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
agresja ZSRR na Polskę 1939
II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy

Michaił Kowalow, ros. Михаил Прокофьевич Ковалёв (ur. 7 lipca 1897 w stanicy Briuchowieckaja, w obwodzie kubańskim, zm. 31 sierpnia 1967 w Leningradzie) – generał pułkownik Armii Radzieckiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w chłopskiej rodzinie w dzisiejszym Kraju Krasnodarskim. W 1915 wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego i wziął udział w I wojnie światowej. Od 1918 w Armii Czerwonej. Podczas wojny domowej w Rosji dowodził pułkiem, potem brygadą, walcząc przeciwko białym generałom Denikinowi i Wranglowi, brał też udział w tłumieniu powstania tambowskiego. Od 1927 członek partii bolszewickiej. W 1924 ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego. W grudniu 1937 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy Kijowskiego Okręgu Wojskowego. 8 lutego 1938 roku został mianowany komandarmem II rangi. W kwietniu 1938 roku objął dowództwo Białoruskiego Okręgu Wojskowego.

Podczas inwazji na Polskę we wrześniu 1939 był dowódcą Frontu Białoruskiego. Podpisał znaną ulotkę zrzucaną z samolotów w dniu 17 września 1939, skierowaną do żołnierzy polskich, której tekst urągał wszelkim zasadom pisowni języka polskiego[1].

W czasie wojny radziecko-fińskiej 1939-1940 dowodził 15 Armią. Od maja 1940 dowódca Charkowskiego OW, potem inspektor piechoty Armii Czerwonej. 4 czerwca 1940 roku został mianowany generałem porucznikiem. Od lipca 1941 do lipca 1945 dowódca Frontu Zabajkalskiego, będącego w tym czasie zapleczem infrastrukturalnym dla walczących wojsk Armii Czerwonej. 7 maja 1943 roku został mianowany generałem pułkownikiem. W lipcu 1945 został zastępcą dowódcy Frontu Zabajkalskiego (dowódcą mianowano Rodiona Malinowskiego) i wziął udział w walkach przeciwko armii japońskiej. Od 1947 dowódca Zabajkalsko-Amurskiego Okręgu Wojskowego, a od 1949 zastępca dowódcy Leningradzkiego OW. W 1955 roku został przeniesiony do rezerwy.

Odznaczony dwukrotnie Orderem Lenina, trzykrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru i raz Orderem Suworowa I klasy.

Przypisy

  1. Odezwa sowieckacommons.wikimedia.org

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]