Michaił Kowalow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michaił Kowalow
Михаил Прокофьевич Ковалёв
generał-pułkownik generał-pułkownik
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1897
Briuchowieckaja
Data i miejsce śmierci 31 sierpnia 1967
Leningrad
Przebieg służby
Lata służby 19151955
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg armia carska
Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca Kijowskiego Okręgu Wojskowego,
dowódca Frontu Zabajkalskiego
dowódca Leningradzkiego OW
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
agresja ZSRR na Polskę 1939
II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy

Michaił Kowalow, ros. Михаил Прокофьевич Ковалёв (ur. 7 lipca 1897 w stanicy Briuchowieckaja, w obwodzie kubańskim, zm. 31 sierpnia 1967 w Leningradzie) – generał pułkownik Armii Radzieckiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w chłopskiej rodzinie w dzisiejszym Kraju Krasnodarskim. W 1915 wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego i wziął udział w I wojnie światowej. Od 1918 w Armii Czerwonej. Podczas wojny domowej w Rosji dowodził pułkiem, potem brygadą, walcząc przeciwko białym generałom Denikinowi i Wranglowi, brał też udział w tłumieniu powstania tambowskiego. Od 1927 członek partii bolszewickiej. W 1924 ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego. W grudniu 1937 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy Kijowskiego Okręgu Wojskowego. 8 lutego 1938 roku został mianowany komandarmem II rangi. W kwietniu 1938 roku objął dowództwo Białoruskiego Okręgu Wojskowego.

Podczas inwazji na Polskę we wrześniu 1939 był dowódcą Frontu Białoruskiego. Podpisał znaną ulotkę zrzucaną z samolotów w dniu 17 września 1939, skierowaną do żołnierzy polskich, której tekst urągał wszelkim zasadom pisowni języka polskiego[1].

W czasie wojny radziecko-fińskiej 1939-1940 dowodził 15 Armią. Od maja 1940 dowódca Charkowskiego OW, potem inspektor piechoty Armii Czerwonej. 4 czerwca 1940 roku został mianowany generałem lejtnantem. Od lipca 1941 do lipca 1945 dowódca Frontu Zabajkalskiego, będącego w tym czasie zapleczem infrastrukturalnym dla walczących wojsk Armii Czerwonej. 7 maja 1943 roku został mianowany generałem pułkownikiem. W lipcu 1945 został zastępcą dowódcy Frontu Zabajkalskiego (dowódcą mianowano Rodiona Malinowskiego) i wziął udział w walkach przeciwko armii japońskiej. Od 1947 dowódca Zabajkalsko-Amurskiego Okręgu Wojskowego, a od 1949 zastępca dowódcy Leningradzkiego OW. W 1955 roku został przeniesiony do rezerwy.

Odznaczony dwukrotnie Orderem Lenina, trzykrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru i raz Orderem Suworowa I klasy.

Przypisy

  1. Odezwa sowieckacommons.wikimedia.org

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]