Michaił Miłoradowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michaił Miłoradowicz
Михаил Андреевич Милорадович
Portret z lat 1823-1825 pędzla George'a Dawe'a
Portret z lat 1823-1825 pędzla George'a Dawe'a
generał piechoty
Data i miejsce urodzenia 12 października 1771
Petersburg
Data i miejsce śmierci 27 grudnia 1825
Petersburg
Przebieg służby
Lata służby 1787 - 1825
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki 81 Apszeronski Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-szwedzka (1788-1790), II koalicja antyfrancuska, III koalicja antyfrancuska, Wojna rosyjsko-turecka (1806-1812), Inwazja na Rosję (1812), VI koalicja antyfrancuska, Powstanie dekabrystów
Odznaczenia
Order Świętego Andrzeja Powołańca (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – II klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Czerwonego Orła Order Czarnego Orła (Prusy) Komandor Orderu Leopolda Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Krzyż Komandorski Orderu Marii Teresy

Michaił Andrejewicz Miłoradowicz, hrabia 1813 (ros. Михаил Андреевич Милорадович, translacja: Michail Andreevič Miloradovič) (ur. 1 października 1770 (71?) w Petersburgu, zm. 26 (27?) grudnia 1825 w Petersburgu) – generał piechoty armii Imperium Rosyjskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jego przodkowie wywodzili się z Hercegowiny. Przenieśli się do Rosji za panowania Piotra I. Miłoradowicz już jako młodzieniec wstąpił do armii. Brał udział w wojnach przeciw Turkom w 1787 r. i przeciw Polakom w 1794 r. Mianowany do stopnia generała majora w 1798. Służył pod zwierzchnictwem Aleksandra Suworowa, w jego sztabie jako generał dyżurny w kampanii we Włoszech i w Szwajcarii w 1799 . W 1805 r. wykazał się odwagą jako generał dywizji i dowódca jednej z dywizji w bitwie pod Austerlitz. W l. w wojnie rosyjsko-tureckiej 1806 - 1812 dowódca korpusu. 13 grudnia 1806 opanował Bukareszt, a 1807 odniósł zwycięstwo nad Turkami pod Turbate. W 1808 r. prowadził już samodzielne dowództwo, uderzył na Turków pod Obileszti i pod Giurgiu. W 1810 r. Miłoradowicz został generałem piechoty.

Podczas wojny ojczyźnianej 1812 r. walczył w bitwie pod Borodino, gdzie dowodził prawym skrzydłem 1. Armii. Po bitwie dowodząc ariergardą zabezpieczał manewr rosyjskiej armii pod Tarutino. Razem z Levinem von Bennigsenem zaatakował Francuzów 18 października 1812 pod Tarutino i 24 października pod dowództwem Michaiła Kutuzowa pod kilkoma innymi miejscowościami.
W czasie odwrotu armii Napoleona dowodził awangardą wojsk rosyjskich. Uczestnik kampanii zagranicznych 1813 - 1814. 8 lutego 1813 zajął Warszawę. Potem osłaniał w bitwa pod Lützen lewą flankę sił sprzymierzonych. Jako dowódca rosyjskiej straży przedniej stoczył bitwy pod Rochlitz, Dreznem, Bischofswerdą i na wzgórzu Kapellenberg, gdzie został wyniesiony do godności hrabiowskiej.
W bitwie pod Bautzen w dniach 20-21 maja kierował awangardą. Walczył z sukcesami pod Kulm, pod Lipskiem i pod La Rothière.

Od 1814 dowódca Korpusu Gwardii Cesarskiej.

Po pokoju w 1818 r. mianowany na gubernatora wojskowego Petersburga. Podczas antycarskiego powstania dekabrystów 14 grudnia 1825 stojąc po stronie cara Mikołaja I został śmiertelnie ranny w Petersburgu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłpedia t. t. 16 Moskwa 1974