Michaił Miłoradowicz
Michaił Andrejewicz Miłoradowicz, hrabia 1813 (ros. Михаил Андреевич Милорадович, translacja: Michail Andreevič Miloradovič) (ur. 1 października 1770 (71?) w Petersburgu, zm. 26 (27?) grudnia 1825 w Petersburgu) – generał piechoty armii Imperium Rosyjskiego.
Biografia [edytuj]
Jego przodkowie wywodzili się z Hercegowiny. Przenieśli się do Rosji za panowania Piotra I. Miłoradowicz już jako młodzieniec wstąpił do armii. Brał udział w wojnach przeciw Turkom w 1787 r. i przeciw Polakom w 1794 r. Mianowany do stopnia generała majora w 1798. Służył pod zwierzchnictwem Aleksandra Suworowa, w jego sztabie jako generał dyżurny w kampanii we Włoszech i w Szwajcarii w 1799 . W 1805 r. wykazał się odwagą jako generał dywizji i dowódca jednej z dywizji w bitwie pod Austerlitz. W l. w wojnie rosyjsko-tureckiej 1806 - 1812 dowódca korpusu. 13 grudnia 1806 opanował Bukareszt, a 1807 odniósł zwycięstwo nad Turkami pod Turbate. W 1808 r. prowadził już samodzielne dowództwo, uderzył na Turków pod Obileszti i pod Giurgiu. W 1810 r. Miłoradowicz został generałem piechoty.
Podczas wojny ojczyźnianej 1812 r. walczył w bitwie pod Borodino, gdzie dowodził prawym skrzydłem 1. Armii. Po bitwie dowodząc ariergardą zabezpieczał manewr rosyjskiej armii pod Tarutino. Razem z Levinem von Bennigsenem zaatakował Francuzów 18 października 1812 pod Tarutino i 24 października pod dowództwem Michaiła Kutuzowa pod kilkoma innymi miejscowościami.
W czasie odwrotu armii Napoleona dowodził awangardą wojsk rosyjskich. Uczestnik kampanii zagranicznych 1813 - 1814. 8 lutego 1813 zajął Warszawę. Potem osłaniał w bitwa pod Lützen lewą flankę sił sprzymierzonych. Jako dowódca rosyjskiej straży przedniej stoczył bitwy pod Rochlitz, Dreznem, Bischofswerdą i na wzgórzu Kapellenberg, gdzie został wyniesiony do godności hrabiowskiej.
W bitwie pod Bautzen w dniach 20-21 maja kierował awangardą. Walczył z sukcesami pod Kulm, pod Lipskiem i pod La Rothière.
Od 1814 dowódca Korpusu Gwardii Cesarskiej.
Po pokoju w 1818 r. mianowany na gubernatora wojskowego Petersburga. Podczas antycarskiego powstania dekabrystów 14 grudnia 1825 stojąc po stronie cara Mikołaja I został śmiertelnie ranny w Petersburgu.
Bibliografia [edytuj]
- Bolszaja Sowietskaja Encykłpedia t. t. 16 Moskwa 1974
