Michaił Wrubel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Autoportret
Carewna Łabędź, 1900, Galeria Tretiakowska

Michaił Aleksandrowicz Wrubel (vel Wróbel) (Михаил Александрович Врубель; ur. 5 marca?/17 marca 1856 w Omsku, zm. 1 kwietnia?/14 kwietnia 1910 w Petersburgu) – rosyjski malarz i grafik, tworzący w stylu secesji i symbolizmu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem Polaka i Dunki. Naukę rozpoczął w petersburskiej Szkole Rysunku (1863-64, 1869), kontynuował w Akademii Sztuk Pięknych (1880-84) u Ilji Riepina. W latach 1884-1889 przebywał w Kijowie, od 1889 w Moskwie. Odbył wiele podróży na Zachód (Francja, Włochy). Był scenografem w Moskiewskiej Prywatnej Operze Rosyjskiej im. Sawwy Iwanowicza Mamontowa. W latach 1884-1889 wykonał malowidła w Monasterze Św. Cyryla w Kijowie. Związany był z kręgiem modernistycznego czasopisma i ugrupowania artystycznego „Świat Sztuki[1].

W 1902 zapadł na chorobę psychiczną, w 1906 stracił wzrok.

Malował portrety oraz symboliczne kompozycje figuralne. Motywy czerpał z ruskich podań i baśni oraz poezji romantycznej. Charakterystyczny dla niego sposób malowania przypomina mozaiki. Jego obrazy przenika nastrój tajemniczości, niepokoju i dramatyzmu. Zajmował się też ceramiką artystyczną, drobną rzeźbą i scenografią.

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Bez (1900) – Moskwa, Galeria Tretiakowska
  • Carewna Łabędź (1900) – Moskwa, Galeria Tretiakowska
  • Demon (1890) – Moskwa, Galeria Tretiakowska
  • Mocarz (1898) – St. Petersburg, Muzeum Rosyjskie
  • Pan (1899) – Moskwa, Galeria Tretiakowska
  • Po koncercie (1905) – Moskwa, Galeria Tretiakowska
  • Portret artystki Nadieżdy Iwanowny Zabieły-Wrubel (1898) – Moskwa, Galeria Tretiakowska
  • Portret Sawwy Iwanowicza Mamontowa (1897) – Moskwa, Galeria Tretiakowska
  • Serafin (1904) – St. Petersburg, Muzeum Rosyjskie

Przypisy

  1. Sztuka świata, tom 8, pod red. Anny Lewicko-Morawskiej, Arkady, 2000, s. 285.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]