Michaił Zajcew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michaił Mitrofanowicz Zajcew
Михаил Митрофанович Зайцев
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1923
Zawodskoj Chutor
Data i miejsce śmierci 22 stycznia 2009
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 19411992
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca Białoruskiego Okręgu Wojskowego, Głównodowodzący Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech
Głównodowodzący wojsk Południowego Kierunku Operacyjnego
Główne wojny i bitwy Wielka Wojna Ojczyźniana:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Michaił Zajcew (ros. Михаил Митрофанович Зайцев) (ur. 23 listopada 1923 we wsi Zawodskoj Chutor w obwodzie tulskim, zm. 22 stycznia 2009 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał armii1980, Bohater Związku Radzieckiego1983.

Urodził się w rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu szkoły średniej w 1941 został wezwany do odbycia służby wojskowej. Został skierowany na kurs łączności specjalnej, po ukończeniu którego w maju 1942 został skierowany na front. Zajmował kolejno stanowiska zastępcy i pierwszego zastępcy szefa sztabu brygady pancernej, starszego pomocnika szefa oddziału sztabu korpusu pancernego. Brał udział w walkach na Frontach: Zachodnim, Woroneskim, Briańskim, Centralnym oraz 1 Ukraińskim. Uczestniczył w wielu operacjach wojskowych, m.in. na łuku kurskim, w operacjach: lwowsko-sandomierskiej, wiślańsko-odrzańskiej, berlińskiej i praskiej.

Po wojnie pełnił służbę jako szef wydziału w sztabie dywizji powietrznodesantowej, potem na takim samym stanowisku w dywizji pancernej, był szefem sztabu oraz zastępcą dowódcy dywizji pancernej. W 1955 ukończył studia w Akademii Wojsk Pancernych, a w 1965 – w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego. Od 1965 dowodził dywizją pancerną. Od listopada 1968 był szefem sztabu armii pancernej, a od grudnia 1969 – dowódcą armii pancernej.

Od sierpnia 1972 był pierwszym zastępcą dowódcy – a od maja 1976 – dowódcą Białoruskiego Okręgu Wojskowego. Od 22 października 1980 – do 6 lipca 1985 był Głównodowodzącym Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech. 4 listopada 1980 – awansował na stopień generała armii. Od 1985 był Głównodowodzącym wojsk Południowego Kierunku Operacyjnego. Od 1989 był w grupie generalnych inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR. W 1992 przeszedł do rezerwy.

Mieszkał w Moskwie i tam zmarł. Pochowany został na Cmentarzu Trojekurowskim.

Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 10 i 11 kadencji. W latach 1981-1989 był członkiem Komitetu Centralnego KPZR.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]