Michel Rocard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michel Rocard
Michel Rocard - Gros plan - 2008.jpg
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1930
Courbevoie
Premier Francji
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 10 maja 1988
do 15 maja 1991
Poprzednik Jacques Chirac
Następca Édith Cresson
I sekretarz Partii Socjalistycznej
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 1993
do 1994
Poprzednik Laurent Fabius
Następca Henri Emmanuelli
Odznaczenia
Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (Francja) Komandor Orderu Za Zasługi dla Rolnictwa (Francja) Towarzysz Orderu Australii Komandor Orderu Honoru (Grecja) Oficer Narodowego Orderu Quebecu (Kanada) Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Michel Rocard (ur. 23 sierpnia 1930 w Courbevoie) – francuski polityk, wieloletni parlamentarzysta krajowy, minister, w latach 1988–1991 premier Francji, działacz i lider Partii Socjalistycznej, eurodeputowany.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się koło Paryża w protestanckiej rodzinie. Studiował w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu i następnie w École nationale d'administration. Od 1958 był zatrudniony jako inspektor finansowy[1]. Pracował także jako dziennikarz, opracował raport krytykujący sytuację uchodźców w czasie wojny algierskiej.

Od lat 60. pozostawał aktywny w polityce. Został działaczem Zjednoczonej Partii Socjalistycznej (PSU). Od 1967 do 1973 pozostawał jej faktycznym przewodniczącym (sekretarzem krajowym). W 1974 zdecydował się z grupą działaczy przejść do bardziej umiarkowanej Partii Socjalistycznej (PS)[2]. W 1975 został członkiem jej biura wykonawczego, do 1979 pełnił funkcję krajowego sekretarza ds. sektora publicznego[1].

W 1969 kandydował w wyborach prezydenckich, uzyskując 3,61% głosów i zajmując 5. miejsce wśród 7 kandydatów[3]. Nigdy później nie ubiegał się o ten urząd.

Również od 1969 zaczął obejmować różne funkcje publiczne. Został wówczas wybrany do Zgromadzenia Narodowego (do 1973). Powrócił do niższej izby krajowego parlamentu w 1978, uzyskiwał reelekcję w 1981, 1986 i 1988, kandydując w różnych okręgach wyborczych departamentu Yvelines. Pełnił też stanowiska w administracji terytorialnej. Był wieloletnim radnym Conflans-Sainte-Honorine, a w latach 1977–1994 sprawował urząd mera tej miejscowości. Zasiadał również w radzie regionu Île-de-France[1].

W latach 1981–1983 w dwóch rządach Pierre'a Mauroy był ministrem planowania gospodarczego. Następnie w jego trzecim rządzie i w gabinecie Laurenta Fabiusa sprawował do 1985 urząd ministra rolnictwa[1]. 10 maja 1988 objął stanowisko premiera Francji (jego poprzednikiem był Jacques Chirac), które zajmował do 15 maja 1991, ustępując na rzecz Édith Cresson. W 1993 Michel Rocard stanął na czele Partii Socjalistycznej jako jej pierwszy sekretarz, ustąpił już jednak po roku[2]. Od 1995 do 1997 był członkiem francuskiego Senatu[4].

W 1994, 1999 i 2004 z ramienia PS był wybierany do Parlamentu Europejskiego IV, V i VI kadencji. Należał do grupy socjalistycznej. Był przewodniczącym Komisji ds. Rozwoju i Współpracy (1997–1999), Komisji ds. Socjalnych i Zatrudnienia (1999–2002), Komisji Kultury, Młodzieży, Edukacji, Mediów i Sportu (2002–2004)[5]. Mandat europosła złożył w styczniu 2009 na pół roku przed końcem VI kadencji. W tym samym roku stanął na czele komisji ekspertów badającej zasadność wprowadzenia we Francji opodatkowania emisji dwutlenku węgla.

W 1991 został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[6].

Rząd Michela Rocarda[edytuj | edytuj kod]

Michel Rocard, 1981

W czerwcu 1988 Michel Delebarre zastąpił Louisa Mermaza i Louisa Le Pensec na stanowiskach ministra transportu i ministra spraw morskich. Claude Evin został powołany w skład rządu jako minister solidarności, zdrowia i ochrony socjalnej, a Jean-Pierre Soisson jako minister zatrudnienia, pracy i szkoleń zawodowych. Louis Le Pensec pozostał w rządzie jako minister terytoriów zamorskich. Jean-Marie Rausch zastąpił Rogera Fauroux na urzędzie ministra handlu zagranicznego. Hubert Curien został ministrem badań naukowych i technologii, Laurent Jospin pozostał ministrem edukacji narodowej i sportu. Michel Durafour objął dodatkową funkcję ministra ds. reform administracyjnych. W lutym 1989 z rządu odszedł Maurice Faure, ministrem mieszkalnictwa został Michel Delebarre. W październiku 1990 zlikwidowano ministerstwo spraw europejskich. Henri Nallet został nowym ministrem sprawiedliwości, Louis Mermaz nowym ministrem rolnictwa i leśnictwa. W grudniu tego samego roku Michel Delebarre został ministrem ds. miast. Louis Besson zastąpił go w dotąd sprawowanych urzędach (ministra transportu i innych). W styczniu 1991 z rządu odszedł Jean-Pierre Chevènement, Pierre Joxe został ministrem obrony, a tego ostatniego na stanowisku ministra spraw wewnętrznych zastąpił Philippe Marchand.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Profil na stronie socialistgroup.eu (ang.). [dostęp 22 marca 2011].
  2. 2,0 2,1 Leaders of France, terra.es (ang.). [dostęp 22 marca 2011].
  3. Élection présidentielle 1969 (fr.). france-politique.fr. [dostęp 22 marca 2011].
  4. Michel Rocard na stronie Senatu (fr.). [dostęp 22 marca 2011].
  5. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 22 marca 2011].
  6. Krzyż Wielki Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1991–2005 – wykaz osób odznaczonych). prezydent.pl. [dostęp 24 sierpnia 2012].