Michele Placido

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michele Placido St.
Michele Placido St.
Data
i miejsce urodzenia
19 maja 1946
Włochy Ascoli Satriano, w regionie Foggia, w prowincji Apulia, Włochy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Michele Placido (ur. 19 maja 1946 roku w Ascoli Satriano, w regionie Foggia, w prowincji Apulia) – włoski aktor, scenarzysta i reżyser telewizyjny, filmowy i teatralny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z ubogiej i wielodzietnej rodziny. Uczęszczał do klasztornej szkoły, gdzie miał kłopoty z dyscypliną. Pragnąc szybko się usamodzielnić, w wieku osiemnastu lat zgłosił się ochotniczo do pracy w policji. Po trzech latach porzucił mundur, aby studiować w rzymskiej szkole filmowej z bogatymi tradycjami Centro Sperimentale di Cinematografia. Dwa lata uczył się także aktorstwa w szkole Silvio D'Amico przy Academy of Dramatic Arts.

W 1969 roku zadebiutował na scenie niewielką rolą w sztuce szekspirowskiej Sen nocy letniej. Na ekran trafił trzy lata później w filmie Sprawa Pisciotta (Il Caso Pisciotta, 1972) jako Amerigo Lojacono i komedii Teresa złodziej (Teresa la ladra, 1972) u boku Moniki Vitti. Sukces odniósł jako Giovanni w melodramacie Romans jakich wiele (Romanzo popolare, 1974) z Ornellą Muti, dramacie Boska istota (Divina creatura, 1975) i dramacie Boska istota (Divina creatura, 1975) u boku Laury Antonelli. W miniserialu biblijnym CBS Mojżesz Prawodawca (Moses the Lawgiver, 1975) z tytułową rolą Burta Lancastera z muzyką Ennio Morricone pojawił się jako Kenizzyta Kaleb, syn Jefunnego, który zawierzył Bogu, kiedy Hebrajczycy odmówili wejścia do "Ziemi Obiecanej" Kanaan. Za rolę Paolo Passeri w komedii satyrycznej Marsz triumfalny (Marcia trionfale, 1976) odebrał Specjalnego Dawida i Srebrną Taśmę.

Jego kreacja chłopa z południa w dramacie Ernesto (1979) przyniosła mu główną nagrodę aktorską Srebrnego Niedźwiedzia na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. Zaczął grywać w ambitniejszych produkcjach; Człowiek na klęczkach (Un Uomo in ginocchio, 1978), Plac Lady Chatterley (Letti selvaggi, 1979) z Ursulą Andress, Roberto Benigni, Laurą Antonelli i Sylvią Kristel, Łąka (Il Prato, 1979) z Isabellą Rossellini, Skok w pustkę (Salto nel vuoto, 1980) u boku Michela Piccoli i Anouk Aimée, ekranizacji prozy Henry'ego Jamesa Skrzydła gołębicy (Les Ailes de la colombe, 1981) z Isabelle Huppert i Dominique Sandą oraz Trzej bracia (Tre fratelli, 1981) u boku Philippe Noiret jako turyński robotnik. Natomiast reżyser Walerian Borowczyk wykorzystał niewątpliwą fascynację erotyczną, jaką emanuje z ekranu ten przystojny aktor o charakterystycznym, jakby ochrypłym głosie, powierzając mu rolę Schwarza w Lulu (1980) i dramacie fantasy Owidiusz: Sztuka kochania (Ars amandi, 1983). Za postać Mario Aloia w dramacie Łączność pizzy (Pizza Connection, 1985) otrzymał nagrodę Srebrnej Taśmy.

Wielkim osiągnięciem telewizyjnym okazała się być kreacja komisarza Corrado Cattaniego w czterech częściach serialu Ośmiornica (La Piovra, 1984, 1985, 1987, 1989), za którą zdobył niemiecką nagrodę Bambi '89. Jako scenarzysta i reżyser debiutował dobrze przyjętym przez krytykę i widzów filmem Pomidor (Pummarò, 1990). Dramat Podróż zwana miłością (Un Eroe borghese, 1995), którego był reżyserem i odtwórcą roli Silvia Novembre, otrzymał włoską nagrodę Specjalnego Dawida. Za reżyserowany przez siebie dramat kryminalny Stracona miłość (Del perduto amore, 1998), do którego napisał scenariusz i pojawił się w nim jako Don Gerardo, został uhonorowany nagrodą na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Reżyseria i napiany przez niego scenariusz dramatu kryminalnego Romans kryminalny (Romanzo criminale, 2005) ze Stefano Accorsi i Kimem Rossi Stuartem przyniósł mu kolejną nagrodę Srebrnej Taśmy, nagrodę Dawida i nominację do nagrody Srebrnego Niedźwiedzia na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie.

Dla jego życia osobistego najważniejszy był jednak film Bruna Gaburro Rodzinne grzechy (Peccati in famiglia, 1975), w którym grał obok Simonetti Stefanelli, z którą ożenił się i rozwiódł w 1994 roku. Mają córkę Violante (ur. 1 maja 1977) oraz dwóch synów – Michelangelo (ur. 1990) i Brenno (ur. 1991).

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]