Michelin (Włocławek)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Herb Włocławka Michelin
obszar funkcjonalno-przestrzenny Włocławka
Miasto.jpg
Miasto Włocławek
Status obszar funkcjonalno-przestrzenny
Powierzchnia 9,63 km²
Ludność (2006)
 • liczba ludności
 • gęstość

7 605[1]
790 os./km²
Tablice rejestracyjne CW
Położenie na planie Włocławka
Położenie na planie Włocławka
brak współrzędnych
Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Michelin – jedna z dzielnic Włocławka. Według oficjalnego projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 2007 r.[2] Mielęcin i Michelin należą do tej samej jednostki strukturalnej, ściśle przylegającej do dzielnicy Południe. Na wielu mapach Mielęcin zaznacza się jednak jako odrębną dzielnicę, zaczynającą się za lasem (ul. Nowa), a kończącą za ul. Mielęcińską.

Mielęcin i Michelin przyłączono do Włocławka w 1979 r.[3]

Mielęcin z trzech stron otoczony jest lasami, znajdują się tu zarówno tereny przemysłowe, bloki mieszkalne, domy jednorodzinne, jak i więzienie.

Michelin jest niemal wyłącznie dzielnicą willową. Pierwsze wille Włocławian powstawały w nim już przed wojną. Michelin od strony południowej graniczy z wsią Nowa Wieś, położony jest wśród lasów.

Według policyjnych statystyk Michelin należy do najbezpieczniejszych dzielnic Włocławka (najmniej przestępst odnototowuje się na Zawiślu – 2%, na Michelinie niewiele więcej – 4%)[4].

Historia[5][edytuj | edytuj kod]

Nazwy osiedli pochodzą od nazwisk osób historycznie związanych z terenem, na którym się one znajdują. Stanisław Michelis był przedwojennym właścicielem obecnego Michelina i fundatorem działek pod szkołę, kościół i cmentarz. Kazimierz Mielęcki w latach 60. XIX wieku był właścicielem pobliskiego majątku Nowa Wieś. W początkowej fazie powstania 1863 r. dowodził oddziałem, który stoczył potyczkę z wojskami rosyjskimi majora Nielidowa, na terenie obecnego osiedla Mielęcin. W miejscu tym, przy al. Jana Pawła II, znajduje się upamiętniający to wydarzenie krzyż. W XVIII i XIX wieku granicząca z Michelinem rzeka Lubienka nosiła, tak jak i graniczące z nią lasy z przyległościami, nazwę Utrata; przed wojną nazywana również Przedpolną. Jak głosiła wieść, nieodległa karczma o tej samej nazwie, położona przy obecnej ul. Brzezinowej, była miejscem spotkań powstańców z partii Mielęckiego.

Początek Michelina jako osiedla należy datować na 1930 rok. W tymże roku Stanisław Michelis otrzymał z Okręgowego Urzędu Ziemskiego w Warszawie zezwolenie na parcelację 250 ha. Podział nieużytków na działki i stworzenie ekskluzywnej podwłocławskiej dzielnicy willowej jest przykładem wcielenia w życie projektu Stanisława Smolki, z zachowaniem planu rzymskiego, tj. wytyczenia osiedla na tzw. idealnym założeniu urbanistycznym, który to, ze swymi równoległymi oraz prostopadle do nich biegnącymi ulicami funkcjonuje z niewielkimi odstępstwami do dziś. W okresie przedwojennym i tuż po, Michelin, z racji walorów zdrowotnych i krajobrazowych, staje się miejscowością letniskową dla mieszkańców Włocławka. W latach 1935-36 z inicjatywy mieszkańców oraz szambelana diecezji wzniesiono kościół filialny. Nowo utworzoną parafię pw. Ducha Świętego erygował 15 lipca 1939 r. ordynariusz diecezji Karol Radoński. W 1941 r. kapłani domu bożego zostali wywiezieni do Dachau, gdzie ponieśli męczeńską śmierć. W pierwszych dniach kampanii wrześniowej 1939 r. rejon ob. ul. Świetlanej, Kukułczej i Michelińskiej znalazł się na linii ostrzału niemieckiej dywizji „Netze”. Podczas wojny Niemcy rozpoczęli w pobliskim kompleksie leśnym budowę zakładów sprzętu lotniczego, tzw. Baustelle. Przez południowo-wschodni skraj Michelina przebiega linia transzei, ciągnąca się w kierunku Warząchewki. Niemcy budowali je w 1944 r., wykorzystując siłę roboczą z obozu pracy w Mielęcinie.

pomnik w Mielęcinie

W Michelinie podczas wojny zamieszkiwał malarz orientalista Aleksander Laszenko, z pochodzenia Rosjanin, "biały" oficer i podróżnik. Mieszkańcem tego osiedla był również major Stanisław Smolka – odkrywca leczniczych źródeł w Wieńcu Zdroju. W jego planach mieścił się zamysł uczynienia z Michelina podobnego kurortu. Dalekosiężne zamierzenia zniweczyła wojna. Także z Michelina pochodzi dwukrotny minister spraw zagranicznych PRL w l. 70. i 80. ub. wieku, Stefan Olszowski. Do niedawna w Michelinie znajdował się Ośrodek Reintrodukcji Sokoła Wędrownego, drugi w Polsce po Ośrodku w Czempiniu. Od wschodu osiedle graniczy z przylegającym doń rezerwatem przyrody „Dębice”, utworzonym w 1998 r.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przed laty przez Mielęcin i Michelin przebiegała trasa kolei wąskotorowej Włocławek WąskotorowySmólskBrześć Kujawski, pociąg zatrzymywał się zarówno w Mielęcinie (przystanek Milencin), jak i w Michelinie (przystanek Michelin)[6]. Tor położony był wzdłuż dzisiejszej Al. Jana Pawła II, tuż obok drogi, po jej zachodniej stronie[7].

Przypisy

  1. projekt Lokalnego Programu Rewitalizacji Miasta Włocławek na lata 2008-2015 z grudnia 2008 r. [1]
  2. załącznik „Jednostki strukturalne – rys. 8” [2] projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 2007 r. [3]
  3. W. Wróblewski, Przemiany układu przestrzennego Włocławka w latach 1945-1990, [w:] Włocławek. Dzieje miasta, pod red. J. Staszewskiego, t. II, Włocławek 2001, s. 534
  4. Małgorzata Goździalska, Spokojne Zawiśle, [w:] „Gazeta Pomorska”, nr 105 z 6 maja 2009 r., wyd. włocławskie, s. 14
  5. księga hipoteczna dóbr Michelin; Materiały do dziejów rezydencji w Polsce, T. 1: Kujawy wschodnie, pod red. Stanisława Kunikowskiego, Włocławek 2000; S. Kalembka, Kujawy wschodnie w Powstaniu Styczniowym; Z. Góralski, „Studia i materiały do dziejów Wielkopolski i Pomorza”, R. 7; „Zapiski Kujawsko-Dobrzyńskie”; Katalog wystawy malarstwa i grafiki MZKiD we Włocławku, 1992; artykuły prasowe „Gazety Pomorskiej”; relacje osób
  6. Sieciowy Rozkład Jazdy Pociągów 1946/1947 – 113 Włocławek-Smólsk-Sompolno/Brześć Kuj. (Sompolińska Kolej Dojazdowa), źródło: strona internetowa Koleje Wąskotorowe w Polsce [4]
  7. hitlerowska mapa topograficzna w skali 1:25 000 3380 Leslau, 1944 [5]