Miecz długi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bastardschwert.jpg

Miecz długi (niem. Langschwert), bastardowy, półtorak (pot.), półtoraręczny - miecz, którego długa rękojeść pozwala na walkę oburącz. Pojawił się w XIII wieku, bardzo popularny od połowy XIV wieku, z powszechnego użycia wyszedł na początku wieku XVI.

Miał około 110–140 cm długości, a jego masa oscylowała w granicach 1,2-1,6 kg.).

Potoczne określenie półtoraręczny wzięło się z problemu klasyfkacji tego typu mieczy - ich rękojeść jest znacznie dłuższa niż w mieczach jednoręcznych, a zarazem krótsza niż w mieczach prawdziwie dwuręcznych ("mieczach wielkich"). Umożliwia ona dołożenie drugiej ręki, ale w wielu egzemplarzach nie jest to chwyt pełny, dłoń opiera się częściowo na rękojeści, a częściowo na głowicy lub też tylko na głowicy).

Jest najbardziej wszechstronnym i najczęściej używanym w późnym średniowieczu typem miecza, zdatnym do używania pieszo (najczęściej oburącz) lub z grzbietu konia. Gdy na przełomie XIV i XV wieku zaczęły upowszechniać się zbroje płytowe, repertuar technik wzbogacił się o tzw. półmiecz – broń trzymana była jedną ręką za rękojeść, a drugą w 1/2-2/3 głowni, co umożliwiało zadawanie bardzo precyzyjnych i silnych pchnięć (znacznie skuteczniejszych w walce z przeciwnikiem noszącym zbroję płytową), a także zadawaniem ciosów głowicą lub jelcem. W doświadczonych rękach był bronią bardzo skuteczną. Był używany nie tylko na polach bitew, ale również do pojedynków. Miecz długi jest najpopularniejszą bronią wśród średniowiecznych i wczesnonowożytnych traktatów szermierczych.

Określenie "półtoraręczny" zostało nadane przez kolekcjonerów mieczy. Poprawna nazwa to "miecz długi".