Miecznictwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miecznictwa, specjalności płatnerza zwanego miecznikiem. Zobacz też: inne znaczenia słowa "miecznik".
Miecznik - XVIw.

Miecznictwo – wytwarzanie broni białej - siecznej takiej jak: miecze, szpady, rapiery, puginały, a także oprawa tej broni. Miecznicy często przy wytwarzaniu broni ozdobnej lub paradnej, współpracowali ze złotnikami. Wytwarzali i naprawiali też broń drzewcową. W Polsce od XIV wieku miecznicy byli zrzeszeni w cechach, do których należeli również pancernicy czyli wytwórcy zbroi i kolczug. Cech mieczników jest wymieniany jako jeden z ponad sześćdziesięciu cechów obecnych w Poznaniu w XVI w.[1] W miarę wychodzenia z użycia mieczy, w XVI wieku przeistaczali się w szabelników i tworzyli samodzielne cechy. Od wieku XVIII wyodrębnili się szpadnicy. W końcu XVIII wieku produkcja warsztatów broni białej została wyparta przez manufaktury. W połowie wieku XIX miecznicy przyłączeni zostali do cechu rusznikarzy, szlifierzy i wytwórców narzędzi stalowych.

Przypisy

  1. Księga Pamiątkowa Miasta Poznania- Przegląd dziejów miasta Poznania, Nakładem Magistratu Stołecznego Miasta Poznania, Poznań, 1929, s. 56

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1969.