Miecznik (urząd)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Miecznik (mieczownik) – w średniowiecznej Polsce nazwa dworskiego urzędnika, zawiadującego zbrojownią panującego i noszącego przed nim miecz będący oznaką jego władzy wojskowej.

Od XIV w. miecznik przekształcił się w tytularny urząd dworski (miecznik wielki koronny, od XVI w. także miecznik wielki litewski). Miecznicy poszczególnych księstw (ziem) stali się niskimi w hierarchii urzędnikami ziemskimi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło miecznik w Wikisłowniku